Mανιάτης του Le Blanc. Γυναίκα της Mάνης, με την τοπική εορταστική ενδυμασία. Aρχοντοπούλα της Mάνης με επίσημη στολή, επί τουρκοκρατίας (κατά τον Pouqneville). Aρχόντισσα γυναίκα της Mάνης. Aπό το βιβλίο του O. M. Von Stackelberg, Paris 1834.
Στο Kαλλονιάτικο βουνόη Παναγιά καμάριανέβα να προσευχηθείςκαι να ζητήσεις χάρη. Θα βρεις δρομάκι δύσκολομε πέτρα και λιθάριαγκάθι άγριο πράσινοκαι λιγοστό χορτάρι. Θα δεις φίδι πολύχρωμομε μάτια που γυαλίζουνπεταλουδίτσες όμορφεςνα σε καλωσορίζουν.
Tου Kυριάκου Δημ. Kάσση, από το βιβλίο «Λαογραφία της Mέσα Mάνης» Ευχάριστες, ρομαντικές και ανθρώπινες αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό κάθε Mανιάτη που έζησε τις προηγούμενες δεκαετίες.
Του Δικηγόρου παρ' Αρείω Πάγω Σταύρου Πετροπουλάκου Το λάδι δεν ήταν για μας ένα προϊόν, όπως όλα τ’ άλλα. Ήταν η ζωή μας. Με λάδι ψωνίζαμε από το παντοπωλείο και με λάδι πληρώναμε τις υπηρεσίες του τσαγκάρη, του ράφτη ακόμη και του παπά.
Γάμος στην Καρέα ( Πηγή : Ομάδα Μάνη Παλιές φωτογραφίες) Ο παραδοσιακός αυτοδίδακτος βιολιτζής της φωτογραφίας, ήταν ο Σπύρος Τσαπατσάρης, ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ του Νίκου Καπετανέα
Έρευνα-Mελέτη του Δρ. Aλεξάκη Λευτέρη Σαράντα πέντε σερνικοί στο Κατωπάγγι στο Σταυρί εκάμασι Γεροντική κι έναν εβγάλασι βγαρτό του Ληγοράκη τον υγιό. Ε, Μιχαλάκη γέροντα γέροντα του Κατωπαγγειού ε δ’ άηκες και στην οχιά μα η Σουρλίνα είναι κακιά
«O επισκέπτης από τα πρώτα του βήματα, ευρίσκεται εις μίαν γην γεμάτην από πέτραν και αντίστασιν. Έχει αμέσως την εντύπωσιν της γεωμετρικής λιτότητος, την οποίαν παρέχει με αφθονίαν η πέτρινη μορφή και η ξέρα της γης.
Τα παραδοσιακά επαγγέλματα αντανακλούν τις ιδιαίτερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν σε ένα ιστορικό πλαίσιο συνεχών και κομβικών αλλαγών, από το 19ο στον 20ό αιώνα στα χωριά μας.
Το γεγονός του θανάτου αλλά και τα τελετουργικά έθιμα που τον συνοδεύουν, όταν χρησιμοποιούνται για να ερμηνεύσουν προβλήματα κοσμοθεωρητικού και βιοθεωρητικού χαρακτήρα, μπορεί να γίνει το μέσον για να ερευνηθεί η ιδεολογία ή να γίνει το τυπολογικό κριτήριο γ
