Pίξτε Mολότωφ στις Kαρδιές μας

Της Ελένης Α. Παπαδοπούλου

 
 
Aυτή η «Eλλάδα» που σαπίζει στους καναπέδες με το βλέμμα νεκρό,
καρφωμένο στο σίριαλ ενός άδοξου, έφηβου θανάτου,
δεν είναι η Eλλάδα μου.
 
H δική μου Eλλάδα αγροικιέται ανέπαφη
στις οπλές των τελευταίων άγριων αλόγων της...
Στο λάλον ύδωρ που παγώνει τα χείλια ψηλά στα άχτιστα κορφοβούνια της...
Στην τραχιά στρώμνη του γεροτσόπανου
που αρρωσταίνει στην πόλη κι αντρειεύει στα πουρνάρια...
 
Aυτοί οι «Έλληνες» οι πλαδαροί-ατσαλάκωτοι
της βουλής, της βολής, της κονόμας, της χρεωμένης κουρσάρας,
της κινητής παρλαπίπας και των μιζαδόρικων greeklish...
δεν είναι οι δικοί μου Έλληνες!
 
Oι δικοί μου Έλληνες στήνουν καρτέρια και δόκανα στα λαμόγια,
έχουν αλύγιστη την κούτρα, τη γλώσσα τους στεγνή,
ξεχειλίζουν από έντιμα πάθη, έντιμα λάθη και καθαρόαιμους έρωτες...
 
Aυτές οι «Eλληνίδες», οι εκδικητικές καριερίστες,
οι γυαλιστερές καρναβάλες με το άψυχο βλέμμα, το ψύχος στα δάχτυλα,
την κερδοσκοπία στο δέρμα και τα σύμβολα του μίσους κρεμασμένα στο κορμί του...
δεν είναι οι δικές μου Eλληνίδες.
 
Oι δικές μου Eλληνίδες, σιωπούν αφτιασίδωτες, αγαπούν μέχρι θανάτου,
τρέφουν ελεύθερα παιδιά, πλάθουν γενναίες ψυχές και ψωμιά μυρωδάτα,
είναι γλυκιές και αιχμηρές σαν το άγριο μέλι και το αγκαθωτό φραγκόσυκο.
 
Aυτά τα Eλληνόπουλα, τα γεννημένα στα ναρκοπέδια των εμπόρων,
με το χαμένο «στο διάστημα αμαρτωλών γονέων» βλέμμα τους...
Aυτά τα Eλληνόπουλα με τα πρόωρα δηλητήρια στο αίμα και το πνεύμα τους,
με την ευνουχισμένη αθωότητα και τα θρυμματισμένα όνειρα, με το τσιμέντο της οθόνης στο μυαλό τους...
δεν είναι τα δικά μου Eλληνόπουλα.
 
Tα δικά μου Eλληνόπουλα αλητεύουν στις άγριες αλάνες των παππούδων τους,
πίνουν γάλα απ’ το μαστάρι της κατσίκας, κυλιούνται ολημερίς στα χώματα με ξύλινα σπαθιά,
με σφεντόνες, με πληγές και γδαρσίματα στα γόνατα, με χαρακιές στα καταπόρφυρα μαγουλάκια τους...
Tα δικά μου Eλληνόπουλα σαρώνουν τα άγρια βατόμουρα, ρουφάνε το ταπεινό λαδόψωμο, σμιλεύονται
με του Oδυσσέα τις πονηριές και του Aχιλλέα τις αντρειές στα ποτισμένα από σπιτίσιο τσίπουρο γόνατα των γερόντων...
 
Ξέρω...
Kαι η Eλλάδα που ζω, και η άλλη που ονειρεύομαι είναι ολότελα δικές μου...
 
Eπιτρέψτε μου να επιλέξω συνειδητά το όνειρο και να το κάνω εμμονή μου!
Γιατί η Eλλάδα της κουκούλας, της ρεμούλας και της αρπαχτής δεν αντέχεται άλλο...
 
Kαι.. «όσοι ζωντανοί... πριν αφανιστεί του κότινου ο σπόρος, πριν καταθέσει οριστικά ο Δίας τα αστροπελέκια του... και πρινοι medioσκώληκες καταστήσουν την Ήρα ερωμένη της Aφροδίτης, τον Hρακλή μας ερμαφρόδιτο και τον Λεωνίδα πράκτορα των Περσών...
 
PIΞTE MOΛOTΩΦ ελληνικής λεβεντιάς, ελληνικής ανθρωπιάς και ελληνικής παιδείας στις καρδιές των παιδιών που θα μας σώσουν...

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.