O πατέρας μας ο Μανιάτης

O πατέρας μας ο Μανιάτης
O πατέρας μας ο Μανιάτης
 
TOY ΔIKHΓOPOY 
ΠAP’ APEIΩ ΠAΓΩ
ΣTAYPOY 
ΠETPOΠOYΛAKOY 
 
 
Το βλέμμα του πεντακάθαρο, όπως ο μανιάτικος ουρανός το καλοκαίρι. 
Η θωριά του ίδια με την καρδιά του. Περήφανη κι’ αλύγιστη, όπως οι κορφές του Προφήτη Ηλία και του Σαγγιά. 
O λόγος του λιτός κι’ απέριττος ως δωρική κολώνα. Συμβόλαιο με σφραγίδα και υπογραφή. Ικανός να βαστάξει πάνω του όλες τις σχέσεις της ζωής. Αρκούσε μόνος αυτός ο λόγος  για να πουλήσει και ν’ αγοράσει. Να δανείσει και να δανεισθεί. Να εγγυηθεί και ν’ αποδεχθεί εγγύηση.
O ρόλος του στην οικογένεια και τις εργασίες της διακριτός.      Αρχηγός του οίκου με ό,τι η ιδιότητα αυτή συνεπάγεται. 
Ζευγολάτης με το « ησιόδειο άροτρο»  προσπαθούσε να βρει ανάμεσα στα τρόχαλα και ν’ ανακυλήσει μια χούφτα πολύτιμο χώμα για να σπείρει λίγο στάρι, λίγο κριθάρι λίγα λούπινα. Άριστος κλαδευτής έκανε κούκλες τις ελιές και έργα τέχνης τα κούρβουλα. Κυνηγός και ψαράς όχι για διασκέδαση αλλά από ανάγκη. Να συμπληρωθεί κάπως το πενιχρό οικογενειακό εισόδημα.
Με το τέλος της δουλειάς στο καφενείο. Να πιει με φίλους και συγχωριανούς έναν καφέ ή ένα κατρούτσο, συνήθως ξεροσφύρι. Ν’ ανταλλάξει απόψεις για μικρά και μεγάλα θέματα. Να παίξει μια πρέφα....... Τρεις οι παίχτες της πρέφας. Ένας ο νικητής. Έπαθλο ένα λουκούμι. Που, όμως, δεν το έτρωγε αυτός. O γιος πρόσμενε με λαχτάρα να κερδίσει ο δικός του πατέρας για να φάει αυτός το λουκούμι , που τόσο λαχταρούσε.
Πλούσιος σε αισθήματα. Φειδωλός στην εκδήλωση τους. Ακόμη κι’ ένα χάδι ή ένα φιλί στο παιδί δεν ήταν για εκείνον εύκολη υπόθεση. Δεν ήθελε να φανερωθεί η όποια πατρική αδυναμία. Τους έδινε το φιλί και το χάδι την ώρα του ύπνου τους. Εκεί, πάντως, που δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά και τη περηφάνεια του ήταν όταν ο Γυμνασιάρχης τούλεγε πως το παιδί πάει πολύ καλά στα γράμματα. Τότε ψήλωνε 20 πόντους. Oι Μανιάτες έχουμε αδυναμία και στα γράμματα και στ’ άρματα.
Eτοιμος να σκοτώσει και να σκοτωθεί. Για την πατρίδα και για την γενιά. Όχι από κάποια διεστραμμένη αγάπη για το φονικό. Αλλά από χρέος. Χρέος προς εκείνους που έφυγαν. Και πολύ περισσότερο προς εκείνους που θάρθουν.
Δεν ντρεπόταν να κλάψει ή ακόμη και να μοιρολογήσει για τον δικό και τον φίλο του. Η γοερή, σπαραχτική κραυγή του          «  αδέεεεεεεερφι Κώστα, Γιάννη, Νίκο..... αδέρφι !!!!!!!!!!», που απεύθυνε στο νεκρό όταν έφθανε στην  αυλόπορτα του ή όταν η σορός του νεκρού περνούσε για τελευταία φορά την θύρα της εκκλησίας,  οδεύοντας προς το κοιμητήρι, ήταν ικανή να ραγίσει ακόμη κι’ αυτούς τους βράχους στις κορφές του Πενταδάχτυλου. 
Oταν γεννιόταν σερνικό παιδί, με πυροβολισμούς διαλαλούσε τη χαρά του. Χαρά για τη νέα ζωή. Για τη συνέχεια της δικής του ζωής. Για το νέο τουφέκι.
O άντρας αυτός που δεν ντρεπόταν να κλαίει. Που δεν φοβόταν το θάνατο. Που χωρίς να κλείνει τα μάτια στο θάνατο λάτρευε και τιμούσε τη ζωή. Ήταν ο πατέρας μου. O πατέρας σου. O πατέρας μας ο Μανιάτης !. 
ΣΤΑΥΡOΣ ΠΕΤΡOΠOΥΛΑΚOΣ
 

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Anonymous (χωρίς επαλήθευση) στις .

Φαινεται, υπηρξαν τετοιες μορφες. Ειναι σιγουρο, αναμεσα μας εξακολουθουν να ζουν ομιοι χαρακτηρες, που αντιστεκονται στον μοντερνισμο, δυστυχως ομως δεν θεωρουνται πλεον ως παραδειγμα προς μιμηση. Σημερα ομως πατερες διαλαλουν με χαρα την γεννηση και θηλυκου παιδιου.

Υποβλήθηκε από Νικολαος Αυγερινος (χωρίς επαλήθευση) στις .

"αδεεεεεεεεερφι Κωστα, Γιαννη, Νικο...αδεεεεερφι!!!!. Που ειναι η αδερθηηηηηη ? Kαι τι συνεβαινε οταν γεννιοταν θηλυκο παιδι ? Πολλα σκεπαζει το ενδοξο παρελθον !

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.