17η ΜΑΡΤΙΟΥ, στο μανιάτικο ιδίωμα.

17η ΜΑΡΤΙΟΥ, στο μανιάτικο ιδίωμα.
 
 
 
Λίγα χρόνια πιζότερα1  λιγάι παλαιότερα
τη μέρα τη σημερινή που έναι μέρα γιορτινή
για Έλληνες και για Ελλάς και δεν έναι μόνο για μας
για του(ς) Μανιάτες δηλαδή μα για ολόκληρη τη γη2
που κλείνει συνοριακά με όρια  Ελληνικά.
 
 
Ήθα3 να διού4 να είνιαι επά5 από καθέζματα6 αψηλά
Προέδροι και πρωθυπουργοί και να πλιερούσουσι τιμή
σ’ εκείνους που εσκοτώθηνα κι οι δούλοι ελευτερώθηνα
και δούλος στους Οθωμανούς ήτα ο δικό(ς) ΤΟΥΣ ο παππούς  
τι η Μάνη είχε άρματα και η σκλαβιά είχε φράγματα.
 
Δεν εσκλαβούθηκε η γη που κάθε Μάρτη έχει γιορτή
στου μήνα τις δέκα εφτά (17)στην Αρεόπολη επά
μ’ από επαδά κινήσανε οι Μανιάτες και νικήσανε
τον Τούρκο τον Οθωμανό που σκέπαζε τον ουρανό
κι είχε τι(ς) ρίζε(ς) του βαθειά στα χούματα τα Ελληνικά
 
Του(ς) Τούρκους εξοντώσασι τη χώρα ελευτερώσασι 
και λευτερούθηνα λοιπό(ν) όσοι εφορούνα το ζυγό
όλοι οι Ρωμιοί οι δούλοι τους, οι γκιαουριά, οι σκύλοι τους,
σκλάβοι αιώνες τέσσερες, γενιές σαράντα τέσσερες.
στη Μάνη το οφείλουσι κι ας μη ντ’ αναγνωρίζουσι.
 
Η Αχαριστία έναι παλιά δεν έναι κάποια νεαρά
τον ευεργέτη τον φθονεί και σ’ ευκαιρία που θα’βρεί 
θα ντον7 εσφάξει με χαρά για να ντου φάει τη βασταγιά8,
άλλη βολά9 να μη μπορεί καένα να ευεργετεί.
το κράτος το Ελληνικό στη Μάνη πάντα οχτρικό.
 
Παλιότερα σε υπουργούς μ’ ακόμα και πρωθυπουργούς
έδωνα ελαφρυντικά που δεν ερχόντανε επά
τη μέρα πό’ναι ιερή και που πλιερούνομε τιμή 
σ’ όσους παρισιάστηνα και ένδοξα εχάθηνα
μες στου πολέμου τη φωτιά να βρούσι οι σκλάβοι λευτεριά.
 
Πολλοί που συβιβάζονται και στάλα δε νταράζονται 
αν είνιαι υπερετικά, σκυλιά  τ’ αφέντη, δουλικά
φτάνει εκείνοι νάχουσι φαϊ να μη μπεινάσουσι10,
μέσα στου δούλου τη μπψυχή δεν έχει θέση αδειανή11
που να’χουρά12 τη Λευτεριά, τ’ έναι γομάτη13 από Σκλαβιά.
 
Κι ακόμα ο δούλος όντιες βρεί αφέντη όπού να μπορεί 
λουρί νάχει μακρύτερο ακόμα το καλύτερο 
πολύ θα ντον ευχαριστά πό’ναι δεμένος με λουριά 
κι όσο θε νάνε ζωντανός δε θα ντου λείπει ο χαλινός.
Οι δούλοι πάντα λείχουσι όπου οι αφέντες φτύνουσι. 
 
Έτσα λοπό(ν) με το γκιαιρό  κατάλαβα ότι εγώ
δεν είχα δίκιο ν’ απαιτού14 πρωθυπουργό επά να διού15
 
τη μέρα πό’χομε γιορτή στη μνήμη του αγωνιστή
τι Πρόεδροι και πρωθυπουργοί την ίδια είχασι γραμμή
στη Μάνη να μην έρχονται, μη μπάει λέου και ντρέπονται;  
 
Κι από την άλλη τη μεριά κάλιο επά να μη μπατά
Πρωθυπουργός νη υπουργοί όντιες που έναι η γιορτή
είνιαι οχτροί τη(ς) Λευτεριάς και κολλητάρια τη(ς) σκλαβιάς
και με τη μπαρουσία τους στη πρόσκαιρη εξουσία τους
σκιάζομαι θα μαγαριστεί η Μνήμη ηρώων στη γιορτή.
 
Εμείς Μανιάτικη γενιά οι γέροντες ως και παιδιά
προσφέρομε ευχαριστώ σε όλο το προγονικό
σε όλους τους αείμνηστους κι απ’ τη Σκλαβιά ανίκητους
στεφάνι βάγιας16 του Σαγκιά πό’ναι η Μανιάτικη καρδιά,
δε χρειάζονται οι πολιτικοί σκυμμένοι, υποταχτικοί.
 
Αιωνία σας η Μνήμη Ελεύτεροι Πατέρες ημών.
 
Του Πέτρου
Κασιδόκωστα-Ασπαλαθρού
 
 
1 Πιο πίσω
2 Μτφ. Τη χώρα
3 ήθελα
4 Να δω
5 εδώ
6 καθίσματα
7 τον
8 Πνευμόνια, συκώτι, νεφρά 
9 φορά
10 πεινάσουν
11  άδεια
12 χωράει
13 γεμάτη
14 Να ζητάω
15 δω
16 δάφνης
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.