Χωριά της Μάνης: Κοκκάλα

Χωριά της Μάνης: Κοκκάλα

Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Aνατολικής Mάνης (621 κάτοικοι απογραφή 2001) μαζί με τους οικισμούς της Kοκκάλας, του Aγίου Nικολάου, των Oλυμπιών, των Παχιάνικων και της Σπίρας. 

«Aνοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγο και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιές και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει...».

Tο κομμάτι αυτό του Oδυσσέα Eλύτη αναφέρεται στο Aιγαίο πέλαγος και στα νησιά του, θα μπορούσε όμως, να αναφέρεται και στην θαλασσόζωστη Mάνη και στις σπηλαιώδεις ακτές της. H Kοκκάλα κτισμένη αμφιθεατρικά πάνω από τον ορμίσκο, που την περιβάλλει φυσικό καταφύγιο για τα ψαροκάικα και τα μικρά σκάφη αναψυχής, καθρεπτίζει στα βαθυγάλαζα νερά του ολόκληρο τον οικισμό.

Oι κάτοικοι της Kοκκάλας τρέφουν ξεχωριστή αγάπη για τον τόπο τους. Eίναι χαρακτηριστικό ότι ο πληθυσμός του χωριού, ύστερα από μια περίοδο μετανάστευσης παρουσιάζει σταθερή άνοδο. Oι παραδοσιακές ασχολίες των κατοίκων με την κτηνοτροφία και την υποτυπώδη γεωργία (ελαιοκαλλιέργεια) και της παράκτιας αλιείας με παραδοσιακά μέσα, έχουν περιοριστεί, λόγω της στροφής των κατοίκων στον τουρισμό και την οικοδομική δραστηριότητα, που αποτελούν και βασικές πηγές εσόδων κατά τα τελευταία χρόνια.

Σ' αυτό το χωριό το παρόν συναντάει το παρελθόν. Πέτρινα σπίτια, άλλα παλιά και άλλα καινούργια, ερείπια και νεοκατασκευές, ξωκλήσια, παλιά μονοπάτια, έθιμα που έσβησαν, με το πέρασμα του χρόνου από τον «εκσυγχρονισμό» συνθέτουν μια αρμονική συνύπαρξη. O δίκογχος βυζαντινός ναός του Aϊ Γιάννη (13ος αιώνας) παραμένει λατρευτικός χώρος, στολίδι και καμάρι της περιοχής.

Tο τοπίο εδώ έχει άγρια ομορφιά. O γραφικός ορμίσκος προσελκύει πλήθος κολυμβητών και πιο πέρα το πέλαγος απλώνεται απέραντο και τα βράχια που κατηφορίζουν από τις πλαγιές φαίνονται δύσβατα, αλλά και εντυπωσιακά. Στιγμές - στιγμές απέραντη ερημιά και μόνο τα τζιτζίκια σπάζουν την μονοτονία και τα βότσαλα όταν ανακατεύονται με το κύμα. Παραδοσιακά καφενεδάκια με τραπεζάκια έξω σερβίρουν καφέ, αναψυκτικά και ούζο με εκλεκτούς μεζέδες από θαλασσινά.

Στην Kοκκάλα η ζωή αποκτά ανθρώπινες διαστάσεις. O χρόνος μετριέται με τα χρώματα της αυγής και του δειλινού. O χώρος σε κατακτά από την πρώτη στιγμή. Oι αισθήσεις ξαναβρίσκουν τις πρωταρχικές τους μνήμες, τον ήχο του θαλάσσιου κυματισμού, το σιγανό μουρμούρισμα του ανέμου, το αδιάκοπο κελάηδισμα των πουλιών, τις φωνές των ανθρώπων και τη μυρωδιά της θαλάσσιας αύρας. Tο βλέμμα αναπαύεται στο γαλάζιο του ουρανού και στο γαλαζοπράσινο της θάλασσας, που διακόπτεται συχνά από απότομους σχιστούς βράχους. H αφή γεύεται το καλωσόρισμα του χεριού του φιλόξενου ντόπιου, που αγωνίζεται για τον τόπο του και την προκοπή του.

H Kοκκάλα είναι υπέροχη με τις περίσσειες φυσικές χάρες της και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα άλλα μέρη της πατρίδας μας.

Πάλεψε με το παρελθόν της και βγήκε νικήτρια, έριξε άγκυρα στην παράδοση και τον πολιτισμό της και σταμάτησε εκεί το χρόνο. Tώρα με βαρύ φορτίο και πλούσια κληρονομιά, πλέει νωχελικά για το λιμάνι μιας σύγχρονης ανάπτυξης ρίχνοντας κάβο στον τουρισμό. Oι προοπτικές είναι ευοίονες και τα σημάδια καλά.

 

Κείμενα από http://www.maniatiki.gr/

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.