Χειμωνιάτικες διαδρομές από την Καρδαμύλη μέχρι την Βάθεια.

Ταιριάζει ο χειμώνας στη Μάνη
 Η  Μάνη είναι από εκείνους τους «καλοκαιρινούς προορισμούς» που ο χειμώνας τους πάει πολύ. Τα λιθόκτιστα σοκάκια των κουκλίστικων χωριών της, ισορροπούν τέλεια ανάμεσα στον χαλαρό ρυθμό της έλλειψης κόσμου και την καθημερινότητα των κατοίκων τους που –με ελάχιστες εξαιρέσεις– δεν τα αφήνουν να ερημώσουν.
 
 
Στη γραφική Καρδαμύλη
 
Η Καρδαμύλη είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Δυτικής Μάνης, ένας οικισμός γραφικότατος και παραθαλάσσιος με αρκετό «μερίδιο» τόσο στην αρχαία όσο και στη νέα ελληνική ιστορία.
«Η Καρδαμύλη ήτο αρχαιοτάτη πόλις της Λακωνίας. Είχε κτισθή επί αποκρήμνου βράχου «πέτρας ερυμνής» (Στράβων C, 360) εις απόστασιν ενός και ημίσεος χιλιομέτρου (8 αρχαίων σταδίων) από της ανατολικής παραλίας του Μεσσηνιακού κόλπου και παρά την όχθην κατερχομένου εκ του Ταϋγέτου χειμάρρου και εθεωρείτο πόλη οχυροτάτη»
Στους μεταβυζαντινούς χρόνους η Καρδαμύλη γνωρίζει μεγάλη ακμή σαν επίνειο του Μυστρά. Αρκετοί Βυζαντινοί βρίσκουν καταφύγιο εδώ, γι' αυτό και πολλά από τα σημερινά ονόματα έχουν βυζαντινές ρίζες. Αυτό που θα δείτε σήμερα στην Καρδαμύλη, όπως και στην υπόλοιπη Μάνη, είναι κυρίως «ενθυμήματα» της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Η Καρδαμύλη ήταν ένα από τα κυριότερα κέντρα τού Αγώνα του '21. Υπήρξε ή έδρα της Εφορείας της Σπάρτης με βασικά στελέχη τον Διονύσιο Μούρτζινο, τον Τζαννετάκη Γρηγοράκη και τον Γιάννη Μαυρομιχάλη. Από δω προετοίμασε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον γενικό ξεσηκωμό τον Μάρτιο του 1821, ενώ το 1826 ο Ιμπραήμ βομβάρδισε την Καρδαμύλη, για αντιπερισπασμό στη θρυλική αντίσταση των Μανιατών στη Βέργα του Αλμυρού.
 
 
Λουσμένη με το πληθωρικό μεσσηνιακό φως να χρωματίζει μια την ελιά, μια την πέτρα και μια τη θάλασσα, η Καρδαμύλη φέρνει στο νου παλιά ελαιογραφία. Σπαρμένη με πυργόσπιτα και μεσαιωνικές εκκλησιές, τα θεόρατα καμπαναριά τους φέρνουν στο νου πύργους που θέλουν ν’ αγγίξουν το θεό. Καλντερίμι, αγριολούλουδο,  γκρεμός κι απόκρημνες βοτσαλωτές ακτές που διαδέχονται τη στρωτή αμμουδιά συνθέτουν μια ομορφιά αβάστακτη, γεμάτη αντιθέσεις.
 
 
 
Η νυχτερινή Καρδαμύλη
 
 Αφήστε το αυτοκίνητό σας στην κεντρική και μοναδική πλατεία και ακολουθήστε τον μικρό ανηφορικό δρόμο προς την Παλιά Καρδαμύλη. Εκεί θα συναντήσετε τον ερειπωμένο τριώροφο Πύργο του Τρουπάκη Μούρτζινου, ο οποίος είναι κτισμένος το 1807. Γενάρχης των Τρουπάκηδων - Μούρτζινων θεωρείται ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, ο οποίος φέρεται πως εγκαταστάθηκε στη περιοχή στα τέλη του 17ου αιώνα.
 
 
 
 Το επίθετο Μούρτζινος ήταν παρωνύμιο. Στις 6 Γενάρη 1821 ήρθε από τη Ζάκυνθο ο Κολοκοτρώνης και φιλοξενήθηκε εδώ σ' αυτόν τον πύργο περίπου δυόμισι μήνες, μέχρις ότου μαζί με τους αγωνιστές της Ανδρούβιστας και άλλους αρχηγούς ξεκίνησαν για την κατάκτηση της Καλαμάτας.
 
 
Μπαίνοντας στο Κάστρο από τη μισογκρεμισμένη τοξωτή πύλη σάς «υποδέχεται» ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα (1700-1734), με «δανεικά» υλικά από αρχαία κτίσματα κι ένα κομψό τετραώροφο καμπαναριό, επτανησιακού στυλ.   Από το Κάστρο έχετε εξαιρετική θέα στην Καρδαμύλη και στην είσοδο του φαραγγιού του Βυρού. Το φαράγγι έχει μήκος 20 χλμ. και μπορείτε να το επισκεφθείτε. Αν το διασχίσετε θα δείτε τις πηγές του ομώνυμου ποταμού καθώς και τους τάφους των Διόσκουρων. Επίσης για όσους είστε αθλητές ή απλώς φυσιολάτρες, από την Καρδαμύλη ξεκινούν πολλά μονοπάτια προς κάποιες κορυφές του Ταϋγέτου. 
 
Μια πολύ όμορφη βόλτα είναι στην παραλία της Καρδαμύλης Η Καρδαμύλη επίσης συγκεντρώνει μερικές από τις καλύτερες προτάσεις διαμονής στην περιοχή, καθώς και εξαιρετικά εστιατόρια και ταβερνάκια.
 Μετά συνεχίζουμε προς τα Σπήλαια του Διρού, το Οίτυλο ή την Αρεόπολη.  
 
 
Το Οίτυλο: Παλαιό και Νέο
 
Σκαρφαλωμένο στην πλαγιά του βουνού που υψώνεται πάνω από το λιμανάκι του Νέου Οίτυλου, ένα πετρόχτιστο χωριό σκεπασμένο από κατακόκκινες κεραμιδοσκεπές, απολαμβάνει τη χειμωνιάτικη ησυχία του μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Χωρίς ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη, πέρα από ένα καφενεδάκι και μια ταβέρνα, το Οίτυλο θα γίνει το αγαπημένο «μυστικό χωριό» όσων αρέσκονται να ανακαλύπτουν «μυστικά χωριά» και να περιπλανώνται με τις ώρες στα ήσυχα δρομάκια τους, ανάμεσα σε χαριτωμένα σπίτια και λουλουδιασμένες αυλές.
 
 
 
Το Οίτυλο εξελίσσεται σε σημείο υψηλής επισκεψιμότητας
 
Οι λάτρεις της πεζοπορίας θα χαρούν, επίσης, να μάθουν ότι από εδώ ξεκινούν καλά σηματοδοτημένα μονοπάτια, που καταλήγουν μεταξύ άλλων στο Κάστρο της Κελεφάς, που δεσπόζει στην απέναντι βουνοπλαγιά και χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, αλλά και στη Μονή Ντεκούλων, του 18ου αιώνα.
 
 
 
 
  Το κάστρο της Κελεφάς. Οι δύο διατηρημένοι πύργοι της νοτιοανατολικής πλευράς με τμήμα του τείχους. Το κάστρο υψώνεται στα νοτιοανατολικά του χωριού Οίτυλο σε μια θέση σημαντική για όποιον ήθελε να ελέγχει την περιοχή της Μάνης.
 
 
 
Στην αγκαλιά του Όρμου του Οίτυλου, πίσω από την κινηματογραφικών διαστάσεων παραλία, απλώνεται το Νέο Οίτυλο, το παραθαλάσσιο χωριό που συγκεντρώνει μερικές από τις καλύτερες προτάσεις διαμονής στην περιοχή, καθώς και ταβερνάκια που σερβίρουν φρέσκο ψάρι πλάι στο κύμα, τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες.
 
Ένας πολύ καλός λόγος για να βρεθείτε χειμώνα στο Νέο Οίτυλο, πέρα από τους εξαιρετικούς ξενώνες του, είναι το Φαράγγι Μυλολάγκαδο, το οποίο προσφέρεται για πεζοπορικές διαδρομές στα άριστα σηματοδοτημένα μονοπάτια του. Στα βάθη του φαραγγιού βρίσκεται κρυμμένο το μοναστήρι της Παναγιάς της Σπηλιώτισσας.
 
 
 
 Η Αρεόπολη: Στην καρδιά της Μάνης
 
 Ίσως το ομορφότερο χωριό ολόκληρης της Μάνης, η Αρεόπολη είναι πλημμυρισμένη στους πετρόχτιστους πύργους, στις χρωματιστές ξύλινες πόρτες, στις λουλουδιασμένες αυλές και στην ιστορία, που αποτυπώνεται εύγλωττα στο μικρό, ιδιωτικό Μουσείο Πολέμου με τα παράσημα και τα λάβαρα της Επανάστασης του ’21, που ξεκίνησε από εδώ στις 17 Μαρτίου.
 
 
Ο κεντρικός πεζόδρομος της Αρεόπολης καταλήγει στην πλατεία της 17ης Μαρτίου 1821 και στην εκκλησία των Ταξιαρχών, με το εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο και το γιγάντιο καμπαναριό που είναι ορατό από κάθε σημείο της πόλης.
 
 
 
Από την πλατεία και κάτω, τα λιθόκτιστα δρομάκια στενεύουν, οι πύργοι ψηλώνουν και η οχυρωματική αρχιτεκτονική του οικισμού γίνεται εμφανής. Πέτρινα σπίτια με οικόσημα στις προσόψεις, μικρά εκκλησάκια που ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί και ψηλές πέτρινες μάντρες που προστατεύουν την καρδιά του οικισμού, συνθέτουν γειτονιές στις οποίες δεν χορταίνεις να τριγυρνάς.
 
 
Τα Σπήλαια του Διρού
 
Η ομορφιά της Μάνης δεν εξαντλείται… πάνω από το έδαφος. Τα περίφημα σπήλαια του Διρού, που φημίζονται για μια από τις ομορφότερες λιμναίες διαδρομές στον κόσμο, αλλά και για το μέγεθός τους που τα κατατάσσει στην πρώτη θέση των ελληνικών σπηλαίων, αξίζουν οπωσδήποτε μια επίσκεψη.
Το πρώτο μισό της επίσκεψης αποτελεί η πραγματικά συναρπαστική βόλτα με τη βάρκα, η οποία περνά κάτω από παραμυθένιους σχηματισμούς σταλακτιτών και σταλαγμιτών και μέσα από απόκοσμα τούνελ, πλέοντας στα σχεδόν ακίνητα νερά που καθρεφτίζουν τους φωτισμένους σταλακτίτες, κάνοντας την εικόνα ακόμη πιο ονειρική. Το βάθος των νερών, τα οποία είναι κατά το ήμισυ θαλασσινά και κατά το ήμισυ υπόγειου ποταμού, αγγίζει σε ορισμένα σημεία τα 30 μέτρα, ενώ πολλοί σταλακτιτικοί σχηματισμοί, μετρούν την ηλικία τους σε δισεκατομμύρια χρόνια. Το δεύτερο μισό της βόλτας, είναι περίπου τετρακόσια μέτρα χερσαίας διαδρομής, κατά την οποία διασχίζετε ένα ατμοσφαιρικά φωτισμένο μονοπάτι, θαυμάζοντας ακόμα μερικούς εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, μέχρι να βγείτε στην έξοδο πλάι στην παραλία του Διρού. Συνολικά, η επίσκεψη στο Σπήλαιο της Βλυχάδας διαρκεί περί την μισή ώρα.
Λίγα μέτρα από την έξοδο του σπηλαίου βρίσκεται το Νεολιθικό Σπήλαιο του Διρού.
 
 
 
 
Μέσα στο φυσικό χώρο του σπηλαίου, το Μουσείο φέρνει τον επισκέπτη κοντά στον τρόπο ζωής, τις καθημερινές συνήθειες, τα τελετουργικά και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις των ανθρώπων της νεολιθικής εποχής.
Δίπλα στην είσοδο ο επισκέπτης βλέπει το σχεδιάγραμμα του σπηλαίου καθώς και έναν χάρτη με τα κυριότερα κέντρα νεολιθικού πολιτισμού που έχουν εντοπιστεί στη χώρα.
Στην πρώτη αίθουσα εκτίθενται τα ευρήματα καθημερινής χρήσης, όπως εργαλεία και όπλα κατασκευασμένα από λίθο, κόκκαλο, χαλκό και τον πολύτιμο για την εποχή οψιανό Μήλου, σύνεργα υφαντικής -οστέινες βελόνες και σφοντύλια- πήλινα και μαρμάρινα ειδώλια, κοσμήματα από οστά, λίθο και άργυρο και διάφορα άλλα μικροαντικείμενα, που δηλώνουν τον πλούτο, την έκταση και το υψηλό επίπεδο ζωής της νεολιθικής κοινότητας του Διρού.
Στην ίδια αίθουσα ο επισκέπτης βλέπει τα οστά των θηραμάτων που βρέθηκαν εντός τους σπηλαίου, από βόδια, αιγοπρόβατα, ψάρια και μαλάκια ενώ σημειώνεται ότι οι ανασκαφές εντόπισαν εστίες για φωτιά, αποθήκες τροφίμων και διάφορες άλλες λιθόκτιστες κατασκευές.
 
 
Το Λιμένι και τα εξωτικά νερά του
 
Σε μια στροφή του δρόμου από την Αρεόπολη προς το Οίτυλο, το βλέμμα σταματά σε ένα τοπίο σχεδόν εξωπραγματικό: μπροστά από ένα μικρό, πετρόχτιστο χωριό, απλώνεται μια θάλασσα τόσο γαλαζοπράσινη, που θα μπορούσε άνετα να κοσμεί καρτ-ποστάλ της Καραϊβικής. Καθώς βαθαίνουν, τα τιρκουάζ νερά δίνουν τη θέση τους σε ένα βαθύ μπλε, που κάνει τέλεια αντίθεση με την καφεγκρί πέτρα των πύργων και των καπετανόσπιτων του χωριού.
 
 
 
Το ίδιο το Λιμένι είναι ένα γλυκύτατο μικρό χωριό, με επιβλητικά πυργόσπιτα, από τα οποία ξεχωρίζει ο τετραώροφος Πύργος των Μαυρομιχαλαίων με τα τοξωτά παράθυρα και τις σειρές από πολεμίστρες. Φημισμένο για τα ταβερνάκια του που σερβίρουν φρέσκο ψάρι πλάι στο κύμα το καλοκαίρι, το Λιμένι είναι εξίσου όμορφο –αν όχι ομορφότερο, στη μεγαλοπρεπή ησυχία του– τον χειμώνα. Τα στενά δρομάκια του που καταλήγουν σχεδόν ανεξαιρέτως στη θάλασσα, ελίσσονται ανάμεσα σε πέτρινους πύργους, χαμηλά σπιτάκια με κόκκινες κεραμιδοσκεπές και μικρές, αναπάντεχες εκπλήξεις όπως η εγκαταλελειμμένη εκκλησία της Παναγίας Βρεττής με το εντυπωσιακό καμπαναριό της.
 
 
Η Βάθεια και το ηλιοβασίλεμά της
 
 
 Σκαρφαλωμένη στην κορυφή του λόφου, σαν καστροπολιτεία βγαλμένη από παραμύθι με ιππότες και νεράιδες, η Βάθεια είναι από εκείνες τις μανιάτικες εικόνες που δύσκολα τις ξεχνάς. Οι πανύψηλοι πύργοι της υψώνονται προς τον ουρανό, περιτριγυρισμένοι από χαμηλά, πετρόχτιστα σπιτάκια, και αγναντεύουν από τη μία την απεραντοσύνη της θάλασσας που αγγίζει τη γραμμή του ορίζοντα –δεν υπάρχει ούτε ίχνος στεριάς απέναντι– και από την άλλη τις υποβλητικές, άγονες κορυφές της Μάνης.
 
 
 
 
Ο ναός του Αγ.Σπυρίδωνα στη Βάθεια

Μια βόλτα στα πετρόχτιστα σοκάκια της, ανάμεσα σε πυργόσπιτα, σκαλοπάτια που οδηγούν στο κατώφλι παλαιών αρχοντικών, μικρά εκκλησάκια και ελαιοτριβεία, μοιάζει με ταξίδι στον χρόνο.

 

Το παραδοσιακό ελαιοτριβείο της Βάθειας που έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο

Η Βάθεια είναι εγκαταλελειμμένη, αποπνέει όμως αυτήν την παράξενη αίσθηση συνέχειας –λες και οι κάτοικοί της κάπου πετάχτηκαν, άφησαν τα σπίτια τους για λίγο και επιστρέφουν από στιγμή σε στιγμή. Ελάτε το απόγευμα, για να θαυμάσετε από κάποιο πέτρινο πλάτωμα την θέα του ήλιου που βουτά στη θάλασσα, λούζοντας τους πύργους στο χρυσαφένιο φως και κάνοντας το σιωπηλό τοπίο ακόμα πιο απόκοσμο.

 

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Κατερίνα (χωρίς επαλήθευση) στις .

Σας αγαπώ πολύ για την αγάπη με την οποία γράφετε για έναν τόπο καρδιάς. Τον ανακαλύπτω μέσα από τα γραφόμενα σας με ελπίδα. Καλές γιορτές!

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.