Φαγητό και ταυτότητα στην Αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο

Φαγητό και ταυτότητα στην Αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο
Φαγητό και ταυτότητα στην Αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο.
Ayfer Yavi, Aρχαιολόγος / Αρθρογράφος γαστρονομίας.
 
 
Υπάρχουν πολλές αρχαιολογικές πηγές που θα μπορούσαν να μελετηθούν λεπτομερώς για τα τρόφιμα και τα ποτά σε σχέση με τη ζωή στην αρχαία εποχή. Τα έπη του Ομήρου, τα έργα του Αριστοφάνη, οι κωμωδίες, μας διαφωτίζουν ενώ με τον Απίκιο και τον Κάτωνα αντιλαμβανόμαστε τις λεπτομέρειες.
 
Ευρήματα όπως οι επιγραφές, τα σερβίτσια, τα ποτήρια και οι κατσαρόλες, τα μαγειρικά και αποθηκευτικά σκεύη· τα φυσικά τοπία και οι σκηνές με τρόφιμα σε ψηφιδωτά και τοιχογραφίες, τα απανθρακωμένα υπολείμματα τροφών που έχουν βρεθεί σε πολλές αρχαίες πόλεις, της Πομπηίας συμπεριλαμβανομένης, παρουσιάζουν και δίνουν πληροφορίες για τα τοπικά φαγητά και τις διατροφικές συνήθειες του λαού και της αυλής. Οι τύποι των αμφορέων, των πίθων, των αγγείων και τα dolia που βρίσκονται στα ναυάγια, παρέχουν μαρτυρίες για το κρασί, το ελαιόλαδο και το εμπόριο των σιτηρών.
 
Η διαφοροποίηση της τροφής ανάμεσα στην εργατική τάξη και τους εύπορους δείχνει ταξικές διαφορές. Εκτός από τους πλούσιους οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να καταναλώνουν ψάρια και σταρένιο ψωμί, υπήρχαν και οι φτωχοί, οι οποίοι συνήθιζαν να τρώνε κεχρί, κρεμμύδια και λαχανικά. Η διατροφή παρέμεινε απλή για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ταυτόχρονα, η απόσταση μεταξύ των τάξεων έγινε μεγαλύτερη στη Ρώμη, η οποία επέτρεψε να αφεθεί στην Ελληνική επιρροή. Τα υπερβολικά τραπέζια των πλουσίων περιλάμβαναν πουλερικά, κυνήγι, μια μεγάλη ποικιλία από λαχανικά και φρούτα, κρασί και μπαχαρικά. Οι γιορτές αντιμετώπιζονταν σχεδόν ως θεατρικές παραστάσεις και φυσικά μετατρέπονταν σε μέσο επίδειξης.
 
Οι δούλοι έκαναν τις δύσκολες δουλειές, όπως την καλλιέργεια της γης των γαιοκτημόνων Ρωμαίων, εντός των εδαφών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κυρίως στην ιταλική χερσόνησο. Η μεγαλύτερη πηγή εσόδων του Βυζαντίου ήταν οι φόροι και τα λάφυρα που αποκτήθηκαν από τις λεηλασίες. Οι Βυζαντινοί είχαν δημιουργήσει ένα διατροφικό σχήμα λαμβάνοντας υπόψη την κυκλοφορία, την πέψη και τις απεκκρίσεις. Είχαν δώσει αξία και μεγάλη σημασία στην αποσυμφόρηση αυτών των συστημάτων μέσω ζεστών και κρύων γευμάτων. Οι διατροφικές συνήθειες των απλών ανθρώπων και της αυλής ήταν εντελώς διαφορετικές. Αυτή η διαφορά βασιζόταν τόσο τα υλικά όσο και στον τρόπο μαγειρικής τους. Η παρουσίαση της τροφής έπρεπε επίσης να λαμβάνεται υπόψη. Οι Βυζαντινοί είχαν 2-3 γεύματα την ημέρα. Για να πειθαρχήσουν τις επιθυμίες και εξαιτίας της έλλειψης τροφής προσπαθούσαν να περιορίσουν τα γεύματα. Προφανώς, οι κύριες τροφές της Βυζαντινής κουζίνας ήταν το ψωμί, το κρασί και τα ψάρια. Ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση, οι πολίτες της Αυτοκρατορίας έτρωγαν αρνί ή χοιρινό, τυρί, μέλι, δημητριακά, φρούτα, λαχανικά και γλυκά.
 
Η ποικιλία των τροφών άλλαζε εξαιτίας της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, των πολέμων, των μεταναστευτικών κινήσεων, αρχής γενομένης από τα χρόνια της αρχαίας Ελλάδας Αν και είναι υπαρκτή η συνέχεια από τη μια περίοδο στην άλλη, υπάρχουν και ουσιαστικές διαφορές.
 
 
 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.