Το εκκλησάκι της Κοίμησης της Θεοτόκου(Παναγία Δροσοπηγής)

Το εκκλησάκι της Κοίμησης της Θεοτόκου(Παναγία Δροσοπηγής)

Πρόκειται για ένα μικρό μονόχωρο εκκλησάκι που βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Δροσοπηγής. Είναι η παλιότερη εκκλησία του χωριού πρέπει να είναι του 15ου η 16ου αιώνα δηλαδή στα πρώτα χρόνια  της τουρκοκρατίας  (το μαρτυρά το χαμηλό ύψος της πόρτας που το έκαναν τότε για να μη μπαίνουν οι Τούρκοι μέσα καβάλα στα άλογα ) και γιατί από μια επιγραφή μαρτυρία που υπάρχει πάνω από την είσοδο της που μας λέει ότι έγινε επισκευή η ανακατασκευή της το 1719 από κάποιο Καπερναρο από τον Βαχό και η Αγιογράφηση της το 1768 από τον Παναγιώτη Κληροδέτη τον περίφημο Αγιογράφο από το Νεοχώρι με την ευγενική χορηγία της οικογένειας των Κορογόνων που σήμερα μόνο παρακλάδια της υπάρχουν στο χωριό. 

 

 

Πρέπει να ήταν το εκκλησάκι του τότε κοιμητηρίου του χωριού  γιατί το έδαφος είναι σαθρό σε σχέση με το υπόλοιπο χωριό λόγω των τάφων που υπήρχαν κάποτε,  εξ άλλου υπάρχει ακόμη στην βόρεια πλευρά του ναού το τότε οστεοφυλάκιο

 

Παρά το ότι με την πρώτη ματιά δεν γεμίζει το μάτι ενός επισκέπτη που έρχεται για πρώτη φορά, θα δείτε στο άλμπουμ πόσες περίφημες τοιχογραφίες έχει και ίσως είναι από τις λίγες εκκλησίες στην Μάνη αν όχι η μοναδική που σώζεται  ολόκληρη η αγιογράφηση  της και μάλιστα σε πολύ καλή σχετικά κατάσταση αν αναλογιστούμε το υψόμετρο της Δροσοπηγής και την υγρασία που προκαλούν τα σύννεφα που  «σκεπάζουν»  στο χωριό το χειμώνα και τους αιώνες που έχουν περάσει.

 

Πριν 2-3 χρόνια μετά από ενέργειες του προέδρου και των μελών του τοπικού εξωραϊστικού συλλόγου «ένωση Δροσοπηγιτών» ήλθαν οι αρχαιολόγοι της 5ης  εφορίας βυζαντινών αρχαιοτήτων και φωτογράφισαν όλο αυτό τον θησαυρό των τοιχογραφιών  με σκοπό να γίνει αναπαλαίωση σε όποια σημεία χρειάζεται καθώς και για την σκεπή της εκκλησίας  που υπάρχουν κάποια προβλήματα σ αυτήν και αν δεν επισκευαστεί θα δημιουργηθεί σίγουρα πρόβλημα στις τοιχογραφίες όπως έχει σχεδόν σβηστεί  η επιγραφή που δίνει τις μοναδικές πληροφορίες που έχουμε για τον ναό.

Σε όποιο χωριό και να υπάρχει κάποιο εκκλησάκι και ειδικά τα παλιότερα τα βυζαντινά και αυτά της εποχής της τουρκοκρατίας πρέπει να τα προσέχουμε σαν κόρη   οφθαλμού  γιατί είναι στολίδια για το κάθε χωριό και πρέπει να σκεφτούμε τους κόπους των προγόνων μας τότε που χωρίς κανένα μέσον η βοήθημα και ειδικά στα δεύτερα ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους έκαναν ότι μπορούσαν να διατηρήσουν την θρησκεία μας και κατά συνέπεια και την εθνικότητα μας.  

Όποιος βέβαια έχει κάποια «δυνατότητα» (αν και είναι δύσκολοι οι καιροί) να την χρησιμοποιήσει για να σώσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο  μέρος του θησαυρού της Μάνης μας όπως έγινε στην συγκεκριμένη περιοχή αρχικά στον Άγιο Γεώργιο στην Παλιά Καρυούπολη της Δροσοπηγής και στην παραλία «Αγία» στην Αγία Βαρβάρα στο Σκουτάρι.

Το ευτύχημα με όλα αυτά τα εκκλησάκια της Μάνης είναι ότι αυτές οι τοιχογραφίες έχουν γίνει πάνω σε λασπο-σοβά και είναι σχεδόν ακατόρθωτο να αφαιρεθούν από κάποιους επιτήδειους.

Λειτουργείται κάθε Δεκαπενταύγουστο με την πανήγυρη στην Χάρη της όπου συγκεντρώνεται πλήθος κόσμου και όχι μόνο από τους κατοίκους της Δροσοπηγής αλλά και από τα γύρω χωριά . 

 

Γίνονται αρτοκλασίες «περίδεση» του ναού  και παλιότερα γινόταν περιφορά της εικόνας της κοίμησης γύρω από τον ναό .

Μέχρι πριν λίγα χρόνια υπήρχαν στην βορειοδυτική πλευρά του περιβάλλοντος χώρου της Παναγίας δεκαπέντε περίπου υπεραιωνόβια πεύκα που προστάτευαν από την μανία του βοριά κατά τους χειμερινούς μήνες και τον Ναό αλλά ακόμη και το χωριό κι ενώ άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου και τους πολύ ισχυρούς ανέμους , δυστυχώς δεν άντεξαν στην πύρινη λέλαπα πριν 10 περίπου χρόνια που κατάκαψε όλη την γύρω περιοχή ξεκινώντας από την Καρέα κατέβηκε μέχρι το Οίτυλο και μετά γυρίζοντας σε δυτικός ο άνεμος την έφερε σαν ένα μεγάλο μέτωπο καίγοντας όλη την περιοχή από τον Βαχό και το Χωσιάρι μέχρι το Σκουτάρι και την Παγανέα και μετά από δυο περίπου χρόνια από αυτά τα συμβατά κόπηκαν προληπτικά για την προστασία του ιδίου του ναού.    Παρά το πέρασμα μιας δεκαετίας από τότε σε μας τους κατοίκους του χωριού το «μάτι» μας δεν μπορεί να συνηθίσει την νέα κατάσταση και το τοπίο μας φαίνεται τελείως γυμνό. 

Με ιδιωτική πρωτοβουλία έχουν φυτευτεί αρκετά δεντράκια πεύκα πασχαλιές που σε συνδυασμό με την τεράστια αγριοχαρουπιά  την Βάγια δίπλα της που προσφέρουν την σκιά τους στους επισκέπτες και κάποιες ελιές έχει αρχίσει και θυμίζει άλσος ο περιβάλλον χώρος της και δείχνει ότι μετά λίγα χρόνια θα έχει αποκατασταθεί πλήρως η μεγάλη οικολογική ζημιά που έγινε  τότε φτάνει να είμαστε όλοι πολύ προσεκτικοί.

 

 

Δεξιά η περιτοίχιση είναι το βόρειο μέρος του περιβάλλοντος χώρου του ναού 

«Να τα προσέχουμε για να τα έχουμε»!!!!!!

ΑΡΗΣ ΠΟΛΥΔΑΚΗΣ

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.