Τα έθιμα και τα μάτια μας!

Τα έθιμα και τα μάτια μας!

Tύχη αγαθή βόηθησε και φέτος να περάσω τις ημέρες της Λαμπρής στην πανέμορφη Μάνη μας. O καιρός δεν ήταν σύμμαχος μας. Κρύο, αέρας, βροχή. Το Μεγάλο Σάββατο, μάλιστα, στην Αρεόπολη τα δρολάπια, μου θύμισαν τον παλιό εκείνο καιρό των μαθητικών μας χρόνων.

Από του Κουρή, που πίναμε καφέ, βλέπαμε τις τέντες των μανάβηδων της λαϊκής αγοράς να στροβιλίζονται στον αγριεμένο βοριά και να μη μπορούν να προστατέψουν τους ιδιοκτήτες τους από το δυνατό ανεμοβρόχι.

Σήμερα, όμως, δεν θέλω να γράψω τις εντυπώσεις μου από τις γιορτές. Θέλω να τονίσω, ιδιαίτερα, και να προσπαθήσω να πείσω και άλλους συμπολίτες ν’ αντισταθούμε σε μια προσπάθεια που γίνεται από προηγούμενα χρόνια, και ολοένα προσλαμβάνει πιο οργανωμένη μορφή, για την κατάργηση του εθίμου του Σταυρού την Δευτέρα του Πάσχα.

Εζησα και φέτος την γιορτή του Σταυρού στον Βαχό. Ευτυχώς την ημέρα αυτή ο καιρός ήταν καλός. Έκανε κρύο αλλά δεν έβρεχε. Έτσι ο παπά-Βαγγέλης με συνοδεία τους Επιτρόπους της Εκκλησίας και παιδιά του χωριού, με τον Σταυρό να προηγείται, γύρισαν όλο το χωριό πόρτα-πόρτα, την Σκάλα, τα Καλαποθαριάνικα. Ανέβηκαν και στο Μοναστήρι της Κοτρώνας. Και αφού έφεραν το χαρμόσυνο της Αναστάσεως άγγελμα στους ζωντανούς κατέληξαν στο Κοιμητήρι του χωριού, ψέλνοντας σε όλη την διαδρομή το «Χριστός Ανέστη» και το «Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου».

Η μετάβαση την ημέρα αυτή στο Κοιμητήρι δεν γίνεται λόγω πένθους. Έχει χαρμόσυνο χαρακτήρα. Αφορά μόνο τα χωριά, που οι κάτοικοι τους πήραν μέρος στην κατάληψη το Κάστρου του Πασαβά από τους Τούρκους το 1780. Δηλαδή 40 ολόκληρα χρόνια πριν από την επανάσταση του 1821.

Για το ιστορικό της κατάληψης έχω γράψει άλλη φορά σ΄ αυτή την στήλη και δεν θα επανέλθω σήμερα.
Άκουσα φίλους να υποστηρίζουν, με καλή πίστη πιστεύω, ότι το έθιμο της μετάβασης του Σταυρού στο Νεκροταφείο πρέπει να καταργηθεί. Η Δευτέρα του Πάσχα είναι ημέρα γιορτής και δεν μπορεί να συνδέεται με νεκρούς. Η μετάβαση στο Νεκροταφείο μπορεί να γίνεται, κατά τους υποστηρικτές της άποψης αυτής, την Μεγάλη Παρασκευή, που είναι ημέρα πένθους.

Υπογραμμίζω, πως το έθιμο αυτό, που καθιερώθηκε από τους προγόνους μας και διατηρήθηκε 228 ολόκληρα χρόνια σε ημέρα γιορτής αναφερόταν. Μάλιστα οι Σταύροι, των χωριών της κατάληψης, την Δευτέρα του Πάσχα γιορτάζαμε την ονομαστική μας γιορτή. Η μετάβαση του παπά με τον Σταυρό και την συνοδεία του στο νεκροταφείο ποτέ δεν επηρέασε την χαρά μας και δεν εμπόδισε τους χορούς και τα τραγούδια μας.

Επαναλαμβάνω, εμφαντικά, πως την Δευτέρα του Πάσχα δεν πηγαίνουμε στο νεκροταφείο σε εκδήλωση πένθους. Πηγαίνουμε για να μεταφέρουμε στους νεκρούς εκτός από το χαρμόσυνο άγγελμα της Ανάστασης και το νικητήριο άγγελμα της νίκης των προπατόρων μας στον Πασαβά και της δικαίωσης των θυσιών τους.

Έθιμα σαν αυτό της Δευτέρας του Πάσχα πολλοί θα εύχονταν να μπορούσαν να έχουν. Εμείς θα ασεβήσομε στη μνήμη των προγόνων μας και ιδιαίτερα εκείνων, που έδωσαν και το αίμα τους για μας, και θα το καταργήσομε; Δεν μπορώ να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Πιστεύω, αντιθέτως, πως θα υπερασπιζόμαστε τα έθιμα μας, όπως τα μάτια μας και πολύ περισσότερο από αυτά.

Σταύρος Πετροπουλάκος
Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Νικολαος Αυγερινος (χωρίς επαλήθευση) στις .

Στα ηθη και στα εθιμα ανηκουν τωρα πια και η απατη, το λάδωμα και φακελλακι, η φοροδιαφυγή, και η διαπλοκή.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.