Σταφίδα ένας διατροφικός θησαυρός

Σταφίδα ένας διατροφικός θησαυρός

Η σταφίδα αναφέρεται σε κείμενα της Αρχαίας Ελλάδας κυρίως για τη δυνατότητα που είχαν να παρασκευάζουν με αυτή κρασί ή ξύδι χωρίς να έχουν τα μέσα που αργότερα η πρόοδος της τεχνολογίας έδωσε στην ανθρωπότητα.
Η σταφίδα υπάρχει στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου πολλές χιλιάδες χρόνια και χρησιμοποιείται είτε ως άριστη τροφή αυτούσια, είτε για την παρασκευή γλυκών οίνων. Οι οδηγίες που έγραψαν ο Καρχηδόνιος Μάγων και ο Ησίοδος για την παρασκευή γλυκών οίνων από σταφίδες οι οποίες εφαρμόστηκαν αργότερα από τους Ρωμαίους ήταν αρκετά ακριβείς για την εποχή και δείχνουν τη μεγάλη εμπειρία που υπήρχε στη χρήση της σταφίδας στην οινοποιΐα.

Αργότερα, συχνά αναφέρεται στη βιβλιογραφία της εκάστοτε εποχής. Για παράδειγμα η σταφίδα αναφέρεται σαν μαυροντυμένη ορθόδοξη μοναχή στο περίφημο βυζαντινό βιβλίο των φρούτων του 13ου αιώνα, το γνωστό ως Πωρικολόγος.
Αργότερα αναφέρεται σε πολλά Ενετικά κείμενα. Αλλά οπωσδήποτε η μεγάλη σημασία της σταφίδας στο διεθνές εμπόριο αρχίζει τον 16ο αιώνα με την κυριαρχία των Ενετών στα Ιόνια νησιά τους οποίους συναγωνίζονταν οι Άγγλοι για να τους υποσκελίσουν τελικά τον 17ο αιώνα. Έτσι στα Ιόνια νησιά και κυρίως στη Ζάκυνθο γίνεται σημαντική καλλιέργεια της σταφίδας εις βάρος των σιτηρών κάτι που ανησύχησε τους Ενετούς οι οποίοι επέβαλαν φόρους στην εξαγωγή σταφίδας.
Κατόπιν τούτου η καλλιέργεια επεκτάθηκε πολύ στην Πελοπόννησο απ' όπου βέβαια είχε αρχικά ξεκινήσει.

Αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και από τότε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η σταφίδα ήταν το κυριότερο εξαγωγικό προϊόν του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.

Όταν το 1829 ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας επισκέφθηκε την επαρχία της Κορίνθου, διερωτήθηκε γιατί οι κάτοικοι έδιναν τόση σημασία στην καλλιεργεία της σταφίδας. Η απάντηση που έλαβε ήταν: «Δίνουμε εξοχότατε μια χούφτα σταφίδα και μας δίνουν ένα σακί τάλληρα». Σ' αυτή τη φράση απεικονίζεται η τεράστια σημασία της σταφίδας στα πρώτα βήματα του Ελληνικού κράτους.

Η καλλιέργεια επεκτείνεται συνεχώς και καταλαμβάνει την πλειοψηφία κάθε καλλιεργήσιμης έκτασης στη Βόρεια και Δυτική Πελοπόννησο από την Κόρινθο μέχρι την Πάτρα και από κει προς τον Πύργο και την Καλαμάτα.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η σταφίδα σε μεγάλο ποσοστό συμμετέχει στην οινοποίηση και όχι μόνο στην αυγούσια κατανάλωσή της, η σταδιακή δε υποχώρηση της οινοποίησής της δημιούργησε την πρώτη μεγάλη σταφιδική κρίση.
Η εντυπωσιακή αύξηση της σταφιδοκαλλιέργειας στα τέλη του 19ου αιώνα, έδωσε τη θέση της, από το 1893 και μετά, στην εποχή των πλεονασμάτων και της σταδιακής μείωσης των καλλιεργούμενων με σταφίδα εκτάσεων.

Από το 1893 μέχρι τις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το σταφιδικό ζήτημα συνταράσσει την πολιτική και οικονομική ζωή της εποχής. Επικρατούν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές που έχουν κύριο επίκεντρο τη δυσαρέσκεια των σταφιδοκαλλιεργητών. Από τότε μέχρι σήμερα, εφαρμόστηκαν διάφορες πρακτικές όπως η εφαρμογή του παρακρατήματος για αποσυμφόρηση της αγοράς και η δημιουργία της Σταφιδικής Τράπεζας και κατόπιν του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού.
Η Κορινθιακή σταφίδα συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι μια από τις σημαντικές καλλιέργειες στην Πελοπόννησο και εξακολουθεί να εξάγεται στον πιστό για περισσότερο από 400 χρόνια πελάτη, δηλαδή την Αγγλία. Παρασκευάζεται επίσης όπως στα αρχαία χρόναι εεκλεκτό ξύδι από Κορινθιακή σταφίδα που εξάγεται σε πολλά κράτη, ενώ δυστυχώς έχει σταματήσει η παρασκευή γλυκών οίνων από σταφίδα μια και η οινοποίηση της ξηράς σταφίδας απαγορεύτηκε στην Ελλάδα το 1954.

Σχόλια

Υποβλήθηκε από greekraisins (χωρίς επαλήθευση) στις .

Γιατί η κορινθιακή (μαύρη) σταφίδα είναι διατροφικός θησαυρός (ultrafood) και μάλιστα αποκλειστικά ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ;
Ανακαλύψτε το εδώ:
https://greekraisins.wordpress.com/
https://www.facebook.com/groups/1407610409456088/
http://goo.gl/GdRG1R

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.