Πως Η ΜΑΝΗ έγινε ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΤOΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜOΥ

 
Oικόσημο με αναφορά στη χρονολογία κτισίματος του Πύργου. 
Ο σταυρός είναι προστάτης των οικητόρων.
 
 
 
 

Απο το Λεύκωμα Φωτεινός και Ελεύθερος Τόπος του Ν.Καλαποθαράκου 

 Πως Η ΜΑΝΗ έγινε ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΤOΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜOΥ 
ΑΠO ΤΑ ΧΡOΝΙΑ ΤΗΣ ΦΡΑΓΚOΚΡΑΤΙΑΣ ΕΩΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠO ΤΗΝ OΘΩΜΑΝΙΚΗ ΣΚΛΑΒΙΑ (1204-1821)
 
Η Μάνη για γεωπολιτικούς λόγους διεδραμάτισε ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορία.
Oι λόγοι ήταν:
α) Είναι άκρον της Ελλάδας, απομονωμένη, απροσπέλαστη, παρατηρητήριο και ορμητήριο, καθώς επίσης σημείο διεθνούς περάσματος των θαλάσσιων εμπορικών και ναυτικών δρόμων.
β) Εσωτερικά ο λαός της ήταν οργανωμένος στρατιωτικά με κάστρα, βράχια, απροσπέλαστα βουνά.
O τόπος ιστορικά χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο εκπαίδευσης μισθοφορικών στρατών.
γ) Διατηρήθηκε αδούλωτη και ελεύθερη φιλοξενώντας όλους τους κυνηγημένους Έλληνες και έγινε ορμητήριο κάθε επαναστατικής εξέγερσης.
H ελεύθερη ηγεμονία της Mάνης τεσσάρων αιώνων (1453-1833). 
Xάρτης που  παρουσιάζει  την ηγεμονία της Mάνης να συνορεύει με την Oθωμανική  Aυτοκρατορία. 
 
 
Για όλους αυτούς τους λόγους, η Μάνη αναδείχθηκε ο κύριος εκφραστής της ελληνικής εθνικής συνείδησης  επί έξι αιώνες.
Έτσι, έπαιξε ρόλο πολύπλευρων διεθνών και εσωτερικών σχέσεων (1204-1821) μεταξύ Φράγκων, Ενετών, Ρώσων, Γάλλων, Ισπανών, Ιταλών και Τούρκων. Αυτό πραγματοποιείτο με αλλεπάλληλες συμφωνίες και διαφωνίες των εισβολέων κατακτητών και συμμάχων.
Oι Μανιάτες  σε όλη αυτή την πορεία ενδιαφέρονταν μόνο για την ελευθερία τους, ενώ οι άλλοι δυτικοί για  τον έλεγχο των ναυτικών δρόμων για την επέκταση του εμπορίου τους προς Ανατολάς και την ιδιοποίηση τινών εδαφών της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ιδιαίτερα παρουσιάζει και χαρακτηρίζει το ρόλο της Μάνης αυτή την περίοδο ο μελετητής Δήμος Μέξης:
“Η Μάνη είναι η μόνη ελληνική περιοχή όπου οι σχέσεις της με τους Φράγκους, Βενετούς και Τούρκους, πολυσήμαντες και παλινδρομικές όπως υπήρξαν αλλά και μεγάλου διεθνούς ενδιαφέροντος για την εποχή τους, κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την εκτίμηση και την αξιολόγηση του αμοιβαίου καθοριστικού ρόλου μεταξύ εισβολέων - κατακτητών και πληθυσμού “κατακτημένης” χώρας. Η Μάνη γνώρισε τους Φράγκους και τους Βενετούς όχι μόνο ως εισβολείς - κατακτητές αλλά κι ως συμμάχους.
Με τους Βενετούς ειδικά είχε κατά βάσιν σχέσεις συμμαχίας. Όσο για τους Τούρκους άσπρην ημέρα δεν είδαν ποτέ από τους Μανιάτες. Εδώ ο χαρακτηρισμός εμπόλεμη κατάσταση, αποδίδει επιτυχώς ένα από τα πιο σπουδαία ιστορικά γεγονότα της Τουρκοκρατίας, ίσως το σπουδαιότερο όλων στον Ελλαδικό χώρο. Κάπου έξι (6) αιώνες [1204-1821] διήρκεσε συνολικά η παρουσία των ξένων στην ιστορία της Μάνης. Και πρόκειται για μια sui generis παρουσία. Με εναλλαγές στη σειρά διαδοχής. Με εχθροπραξίες κάθε λογής (εξεγέρσεις, πολέμους, πειρατικές καταδρομές κ.λ.π.). Με πολιτικές ραδιουργίες, παραχωρήσεις, συμβιβασμούς.
Μια παρουσία χωρίς μονιμότητα και διάρκεια, αβέβαιη και επισφαλής. Κοινό γνώρισμα της τακτικής όλων των εισβολέων - κατακτητών ήταν η προσπάθεια να μεθοδεύσουν πολιτικές κυρίως λύσεις του   προβλήματος της Μάνης χωρίς την άσκηση κατοχικής βίας.
Η Μάνη υλοποιούσε τη νομική και την πολιτική έννοια ενός Κράτους που δεν υπήρχε.
Στη Μάνη δεν υπήρξαν ποτέ  ραγιάδες.
 
 
Άγαλμα αφιερωμένο στην Aρτεμη, από την περιοχή 
του Mαραθονησίου. Προσεφέρθη από τον Tζανέτμπεη Γρηγοράκη 
στον Δ. Στεφανόπουλο για το Mέγα Nαπολέοντα. 
 
Εξησφάλισε τον ελεύθερο βίο της κυριολεκτικά με το όπλο στο χέρι πολεμώντας απροσκύνητα όλους τους ξένους εχθρούς.
Υπήρξε το ένοπλο τμήμα του Νεοελληνικού έθνους. Από την άποψη αυτή η συμβολή της στη διαδικασία σχηματισμού του ίδιου του έθνους των νεωτέρων Ελλήνων στάθηκε ιδιαιτέρως σημαντική. Όλα τα σχέδια για την εθνεγερσία, το οχυρό της Μάνης είχαν αφετηρία τους ή βάση υπολογισμού.
Η Μάνη απετέλεσε την ι σ τ ο ρ ι κ ή   μ α ς   σ υ ν έ χ ε ι α.
Η ύπαρξη της Μάνης ως υντελεστού πολεμικής ισχύος σε συνδυασμό με τη στρατηγική της θέση  μεταξύ Ανατολής και Δύσης είχε σπουδαίες διεθνείς επιπτώσεις και προεκτάσεις. Επί αιώνες η Ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στους Τούρκους [ανατολικό ζήτημα] ανεζήτησε ποικιλοτρόπως στην δυναμική παρουσία της Μάνης ως παράγοντος καταλυτικού της Τουρκικής κυριαρχίας, ερείσματα για την θεμελίωση των κατά καιρούς σχεδίων της.
Αλλά και οι αντιδράσεις των Τούρκων στις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής πολιτικής προσέλαβαν το σχήμα ενός ιδιότυπου ανταγωνισμού γύρω από την παρουσία της Μάνης. O θεσμός του Μπέη της Μάνης [Μανιάτμπεης] υπηρέτησε με την καθιέρωσή του - αυτή τουλάχιστον ήτο η ratio της δημιουργίας του ανεξάρτητα από τις τέτοιες ή τέτοιες εξελίξεις του - ανάλογες ακριβώς πολιτικές και στρατιωτικές σκοπιμότητες της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μέσα στο χώρο ανταγωνισμού μεταξύ Ανατολής και Δύσης η διεθνής σημασία της Μάνης ευρύνεται τόσο που οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής (Βενετία, Ισπανία, Γαλλία, Ρωσία, Τουρκία) αναγνωρίζουν κατά κάποιο τρόπο de facto τον πραγματικό χαρακτήρα της ως διεθνούς παράγοντος με τον οποίο διαπραγματεύονται και κλείνουν συμφωνίες. Η ιστορία της Φραγκοκρατίας, της Βενετοκρατίας και Τουρκοκρατίας στη Μάνη, είναι ακριβώς η ιστορία της αναδείξεως της Μάνης σε οιονεί ελεύθερο Κράτος διεθνούς σημασίας. 
Από τη Μάνη άρχισε η αντίσταση κατά των Τούρκων κατακτητών και το έπος της εθνεγερσίας σε όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας 1453-1821. Η Μάνη υποστάτησε και συνετήρησε την πολιτική έννοια της ελεύθερης Ελλάδας και αντιπροσώπευσε στο χώρο των εθνικών δραστηριοτήτων το γένος των Ελλήνων από τον 15ο ως τον 19ο αιώνα περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή. Έτσι η ιστορία της Μάνης δεν είναι μια ιστορία τοπικού ενδιαφέροντος. Είναι η εθνική μας ιστορία των νεώτερων χρόνων. Η Μάνη έζησε πάντοτε στο κέντρο όχι μόνο του Ελληνικού αλλά και του διεθνούς ενδιαφέροντος όλων των μεγάλων εποχών”.
(Μέξης, Μάνη και Μανιάτες, σελ. 27).
 
 
 
 
 
 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.