Προϊστορία της Μεσογείου

Προϊστορία της Μεσογείου
Του Κυριάκου Κάσση
 Οι Πρωτοκατακλυσμιαίοι Πολιτισμοί
 
• Πώς καταποντίστηκε η Αιγηίδα περιοχή
 
• Ποιοι κάτοικοι υπήρχαν και  διασκορπίστηκαν στο Ταίναρο και στο Μαλέα
 
 
Η θεωρία μου, που διατυπώθηκε από το 1982 κ.ε., συνοψίζεται στα εξής: Από το 30.000 πριν από σήμερα, άρχισε η τήξη του παγετώνα της Β. Ευρώπης.
Γύρω στο 30.000 π.χ., όλη η Β. Ευρώπη ήταν παγετώνες. Μετά αρχίζει η τήξη των πάγων. Όλη αυτή η περιοχή ήταν μια ρηχή, κλειστή θάλασσα που εκτεινόταν μεταξύ της Ελληνικής Χερσονήσου έως τους ορεινούς όγκους του Αίμου, τις Ρηναϊκές Άλπεις στη Γιουγκοσλαβία. Αυτή η ρηχή θάλασσα, ήταν οι Βαλτικές χώρες (από το Βάλτος), Φινλανδία, Λετονία, Ουκρανία, όλη η Ρωσία με μεγάλες νησίδες τα Καρπάθια και Ουράλια Όρη. Η Ευρώπη αρχίζει από τη Γερμανία και Γαλλία, την Ελλάδα και τη νότια του Αιγαίου περιοχή, Μικρά Ασία, Ταύρος κ.λπ. Οι Αργοναυτικές εκστρατείες ήταν πολλές. Η γνωστή στη Μεθοδολογία, αναφέρεται (Ορφέας, Απολλώδορος) ότι ξεκίνησε από την Κολχίδα και ακολουθώντας τον πολικό αστέρα, γύρισαν με πλοίο από τη Β. Ευρώπη δια μέσου της Βαλτικής θάλασσας, έπιασαν Ατλαντικό και επέστρεψαν δια μέσου των Ηρακλειδών στήλων στη Μεσόγειο.
 
 
Ανοίγει ο Βόσπορος
 
Το 30.000-22.000 π.Χ., τα συσσωρευμένα νερά της περιοχής που αναφέραμε, της Βαλτική, από τη διάβρωση και την πίεση των κυμάτων που δημιουργείται επί πολλές χιλιάδες χρόνια, σπάει ο Βόσπορος γύρω στο 9500 π.Χ. και κατακλύζεται η στεριά της Αιγηίδας περιοχής (Αιγαίο).
Πριν, υπήρχαν άνθρωποι και πολιτισμοί. Επίσης, επειδή η πλάκα του φλοιού της γης στο Αιγαίο ήταν λεπτή, σπάει και μπατάρισε από ΒΔ προς ΝΑ (γι’ αυτό όλη η περιοχή της ξηράς της ΒΔ Πελοποννήσου υψώθηκε και στην Ολυμπία τα πετρώματα είναι γεμάτα μαλάκια, όστρακα και θαλασσινά απολιθώματα. Στην καταποντισμένη Αιγηίδα, μένουν έξω οι κορυφές των βουνών, ενώ συγχρόνως, ενεργοποιούνται τα ηφαίστεια Σαντορίνης, Νισύρου, Ταινάρου κ.λπ. Από αυτό τον καταποντισμό που έγινε με αργό ρυθμό, και έγινε ο εμπλυσμός της Μεσογείου, γλύτωσε ένας πληθυσμός, γύρω στους 23.000 ανθρώπους, οι οποίοι διέσωσαν τον πολιτισμό από τους παλαιότερους. 
 
 
 
Οι διασωθέντες της Αιγηίδας βγήκαν στο Ταίναρο και στο Μαλέα
 
Ένα μέρος γλύτωσε στο ακρωτήρι Μαλέα (περίπου 3000-6000) και στο Ταίναρο (22000). Στην Κρήτη, δημιουργήθηκε τσουνάμι που έφτασε έως τον Ψηλορείτη. Στην περιοχή της Αρκαδίας ζούσαν βοσκοί σε ημιάγρια κατάσταση. Οι διασωθέντες από την καταποντισμένη Αιγηίδα ονομαζόντουσαν Πελασγοί, που μερικοί που βγήκαν στο Μαλέα, γλύτωσαν και πήγαν προς το βουνό Πάρνωνα, που τους ονόμασαν Κενταύρους. Οι Πελασγοί που βγήκαν στο Ταίναρο, μαζί με το ιερατείο, έκαναν πρώτη έδρα το Ταίναρο. Οι υποφυλές των Πελασγών ήταν οι Μινύες, Καύκωνες, Λέλεγες, Δόλοπες κ.ά. Στο Ταίναρο το μονοπάτι που πάει στο φάρο, το λένε Λίθο που ήταν ένας όρθιος λίθος, το πρώτο Μενίρ, τιμή στον ήλιο που με το όρθιο λίγο έβλεπαν το ηλιοστάσιο.
Λόγω του μεγάλου αριθμού κατοίκων, γίνεται διασπορά και κάνουν το Βήτουλο, μια ημέρα απόσταση από το Ταίναρο (9-10 ώρες). Από το Βήτουλο άλλη μια μέρα απόσταση, φτιάχνουν την Πελάνα, η οποία είναι κεντρικό σημείο και την κάνουν κέντρο και με αντίστοιχο κάστρο των Μινύων – Μινύες – Μανίες – Μηνίες – Μινύες – Μινώες κ.λπ. και αργότερα Μανιάτες, Μήνις – μάνητα – μανία.
Με κέντρο την Πελάνα, επιδιώκουν να βρουν πεδινά εύφορα μέρη, φτιάχνουν ακτινωτά τις πρώτες πολιτείες. Με ανακατάταξη της στεριάς της βυθισμένης Αιγηίδας, εμφανίζεται η Δήλος. Εκεί γεννιέται ο Απόλλωνας, Φεύγοντας από εκεί, πηγαίνει στη Λιβύη όπου παρέλαβε τη Λυβική Σύβιλλα, την πρώτη Πυθία. Στην επιστροφή, περνάει από την Κρήτη (σύμφωνα με τον ομηρικό ύμνο στον Απόλλωνα), και παραλαμβάνει τον μύστη Καρμάνορα και από το Ταίναρο τον Γαιράνορα και άλλους. Μυκήνες, που είναι πριν το Αρτεμίσιο προς την Τρίπολη, στη συνέχεια, το πεδινό Άργος, το Κάστρο του Άργους ονομάζεται Λάρισα από το Λας που δημιουργείται πριν το 7000 π.Χ., τον Ορχομενό της Αρκαδίας και από κει τον Ορχομενό της Βοιωτίας, την Γόρτυνα της Γορτυνίας και από την Γόρτυνα της Κρήτης, τις Αιγίες (Κουτουμού) Γυθείου και τις Αιγίες πρωτεύουσα των Μακεδόνων.
Σε αυτή την περίοδο, γύρω στο 7000-6000 π.Χ., αναπτύσσεται η Νεολιθική κοινότητα του Διρού (Αλεπότρυπα, που ήταν μια κεντρική αγορά που έρχονταν με καράβια από τη Μεσόγειο, απόδειξη ο οψιδιανός της Μήλου, τα κυκλαδίτικα ειδώλια κ.λπ. Το σπήλαιο Γλυφάδα, που ήταν γνωστό σε αυτούς, μπορεί να ταυτιστεί με τον Άδη, τον Κάτω Κόσμο.
 
 
Το Ταίναρο είναι το μεγαλύτερο και αρχαιότερο ιερό
 
Το μεγαλύτερο ιερό των Ελλήνων, είναι το Ταίναρο που οι ντόπιοι το ονόμαζαν Κριτήρι, δηλαδή κριτήριο των ψυχών και των ανθρώπων. Είναι το κυριώτερο ψυχοπομπείο. Σε μια εποχή πριν 2000 π.Χ., έχουμε τη θέωση του Απόλλωνα, που είναι η ηλιακή θεότητα και αντικαθιστά τη θεότητα του Δία ως ηλιακή θεότητα. Ο δε Δίας, υποκατέστησε τον πρώτο κατακλυσμιαίο θεό Κάρνο (=Κάρα-Κορυφή), Καρνείος Δίας, Κάρνειος Απόλλωνας. Η ηλιακή θεότητα του Απόλλωνα, υποκαθίσταται στη Χριστιανική θρησκεία με τον Ιησού.
Με το Ταίναρο, κατά βάση, διασκορπίστηκαν σε όλη την Ελλάδα. Το Ταίναρο είναι το αρχαιότερο μαντείο. Στην ιστορική εποχή, το μαντείο των Δελφών, αποτελείτο κυρίως από Λάκωνες και Κρήτες ιερείς (π.χ. δεν έδωσε χρησμό ποτέ εναντίον των Λακεδαιμονίων και χρησιμοποιούσε τη γλώσσα την αρχαϊκή μέχρι την κατάργησή του από τον Θεοδόσιο τον 5ο μ.Χ. αιώνα).
Οι διασωθέντες στο Ταίναρο, οι υποεθνότητες Μηνίες, Λέλεγες κ.λπ., δεν ήταν οι μόνοι διασωθέντες στον Ελληνικό κόσμο, υπήρχαν οι Αρκάδες, οι Δρύοπες και στους ορεινούς όγκους αλλά ήταν κτηνοτρόφοι (τσοπάνηδες) και φορούσαν δέρματα. Οι Μηνίες με τους λοιπούς διασωθέντες, ήταν η μαγιά, το προζύμι, για να εκπολιτιστούν οι κάτοικοι της Ελληνικής χερσονήσου και όχι μόνο, από το 9500-3500 π.Χ.
Ο Απόλλωνας, με 5 ιερείς, κατά μήκος της δυτικής και βόρειας Πελοποννήσου, ακολουθώντας δελφίνια, φτάνει στον κόλπο της Ιτέας και φτιάχνει τους Δελφούς, αφού σκοτώνει τον Πύθωνα και ιδρύει το νέο μαντείο των Δελφών, σαν επέκταση του μαντείου του Ταινάρου (Στράβων, Γεωγραφικά “Ταίναρον φασί αντιδούναι Πυθώ”.
(Αληθινή Ιστορία (2) τόμοι Κ. Κάσση)
 
Αφού δεν υπάρχουν γραπτά στοιχεία και ανασκαφές, πώς καταλήξατε σε αυτή την ερμηνεία;
Υπάρχουν και  γραπτά στους αρχαίους κλασσικούς, αλλά είναι διάσπαρτα, μη κωδικοποιημένα και σωζόμενα, πολλές φορές από σκόπιμες καταστροφές μαρτυριών και αποδείξεων, που ως σήμερα καταστρατηγούνται.
Το ίδιο ισχύει με τις ανασκαφές που, με βάσει πλανημένες θεμελιώδεις θεωρίες (Ευρωπαίων κ.λπ.) παλαιόθεν και από αντιζηλία των ολίγα γιγνωσκόντων, αττικιστών συγγραφέων που διεΐποντο από αντιλακωνικό πνεύμα, ιδιαιτέρως στην αρχαία Αθήνα και πολύ περισσότερο την μετακλασσική και ακόμα περισσότερο μετά τον Αλέξανδρο και μετά τους Χριστιανούς.
Βασικός μίτος-νήμα που μας οδηγεί, είναι “η των ονομάτων επίσκεψις”, όπου είναι η αληθινή σοφία (Ισοκράτης). Γλώσσα (ιδιώματα κ.λπ), τοπωνύμια, παραδόσεις, με οδήγησαν κυρίως, στη διατύπωση της θεωρίας που αποτελεί ένα μεγάλο παζλ των επιμέρους αρχαίων γνώσεων, πληροφοριών, συμπερασμάτων και φυσικά μαζί με ένα ιδιαίτερο ταλέντο γνώσεως για την σύνθεση όλων αυτών των κατακερματισμένων ελληνοκεντρικών απόψεων από τον Ορφέα ως σήμερα.
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.