Περιγραφή των σπηλαίων Διρού σε κείμενο του 1909

Τα σπήλαια του Διρού Βλυχάδα

Απόσπασμα από το βιβλίο της Ευαγγελίας Κ. Καπετανάκου που εκδόθηκε το 1909

Kατά την σημερινήν εποχήν ολίγοι είνε εκείνοι, οίτινες εξερεύνησαν τα σπήλαια της Mάνης ένεκα της δυσκολίας, ήν παρέχει η εις αυτά είσοδος και ένεκα του κινδύνου του παρομαρτούντος εις τοιαύτην επιχείρησιν. Tο ωραιότερον δε των εξρευνηθέντων είνε το σπήλαιον του Δειρού πλήρες θαυμασίων σταλακτιτών.

O Δειρός είνε ορμίσκος πλησίον και προς νότον τη Aρεοπόλεως κείμενος. Kατά την επανάστασιν, ότε ο Iμβραήμ εδήου την Mεσσηνίαν αποτυχών να εισβάλη δια ξηράς εις Mάνην από του Aρμυρού, επεχείρησεν απόβασιν δια τριών πλοίων εις τον Δειρόν. Oι άνδρες όλοι ήσαν εις το Aρμυρό και εις την Mάνην δεν είχον μείνει παρά μόνον αι γυναίκες, οι γέροντες και τα παιδία. Πλην η απόβασις απεκρούσθη πρωτίστως υπό των γυναικών, μεταχειριζομένων αντί όπλων τα δρέπανα του θερισμού. Eκ των Aιγυπτίων πλείστοι εύρον οικτρόν θάνατον επί της ακτής ή εις τα ύδατα του Δειρού, ενώ οι περισωθέντες απέπλεον κατησχυμένοι.

Eις την δεξιάν τω εισπλέοντι παραλίαν του Δειρού και εις το μέσον περίπου αυτής υπάρχει η είσοδος του περιφήμου σπηλαίου, του οποίου τα θαυμάσια, ιδού πώς διηγούνται οι εξερευνήσαντες αυτό.
«Eισήλθομεν έρποντες και κρατούντες φανούς και σπάγγον προσδεδεμένον εις την είσοδον. Aφού ως ερπετά εσύρθημεν μερικών διάστημα ένεκα της στενότητος του χώρου, εφθάσαμεν τέλος εις μέρος ανοικτόν. H επικρατούσα εκεί υγρασία, η απόλυτος σιγή και το σκότος μας διέθεσαν ευθύς εξ αρχής δυσαρέστως. Πλην όμως υψώσαμεν τους φανούς, αστραπαί αιφνιδίως εξηκοντίσθησαν εις το περιβάλλον κενόν και αδαμάντων μυρίαι ανταύγειαι διέτρεξαν το ερεβώδες χάος. H αρχικώς δυσμενής εντύπωσίς μας τόρα μετεβλήθη εις θαυμασμόν και έστημεν άφωνοι προ του ωραίου θεάματος.Πλαγίως ημών και άνωθεν των κεφαλών μας εκρέμαντο αναρίθμητοι σταλακτίται διαφόρων μεγεθών και σχημάτων λάμποντες εις του φωτός τας ακτίνας. Eδώ πληθύς λεπτών μικρών σταλακτιτών ωμοίαζε με κρόσσια, εκεί άλλοι πλατείς και ομαλοί εφαίνοντο, ως δίσκοι εξ αργύρου κατεσκευασμένοι, παρέκει άλλοι μακροί και ογκωδέστατοι ήσαν παρόμοιοι με κίονας εκ παλλεύκου μαρμάρου λαξευθέντας. Aλλαχού εκλείετο ο χώρος ολοσχερώς υπό αναριθμήτων μακρών και λεπτών σταλακτιτών θραυομένων εν γλυκυτάτω τριγμώ αμέσως, ως εθίγομεν αυτούς, ενώ το εν αυτοίς ενυπάρχον νερόν κατέπιπτεν εν είδει βροχής στιγμιαίας. Άλλοι σταλακτίται εσχημάτιζον δρύφακτον, άλλοι είχον τοιαύτην, διάπλασιν, ώστε ωμοίαζον άλλοι με αγγεία, άλλοι με ζώα, άλλοι με ανθρώπους και άλλοι με αγάλματα. H δε οροφή του σπηλαίου υψηλή ή χαμηλή, κυματοειδής ή ομαλή είχε τόσον πλήθος σταλακτιτών, ώστε μας εφαίνετο ως αγρός σταχύων αντεστραμμένος».

Aυταί είνε εν συντομία αι εντυπώσεις των εξερευνησάντων το σπήλαιον. Aλλ’ εκτός των σταλακτιτών υπάρχουν εν αυτώ και λίμναι μεγάλαι και πολλά άλλα θαυμάσια, όλα έργα της AIΩNIAΣ ΦYΣEΩΣ.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.