Ο Μιχάλης Κάσσης και το Μουσείο Μάνης

Ο Μιχάλης Κάσσης και το Μουσείο Μάνης

του Σταύρου Πετροπουλάκου

Εκεί, στην άκρη της Ελλάδας και της Μάνης, στον Πάληρο, πάνω απ’ το Πόρτο Κάγιο, είναι ένα ψήλωμα. Γεμάτο βράχια. Και λίγο, πολύ λίγο, ελάχιστο χώμα. Αφάνες, σπάκες, ασπαλαθροί, θυμάρι. Ανατολικά η ματιά σου αγκαλιάζει τον Λακωνικό και φτάνει ως πέρα την Νεάπολη και την Ελαφόνησο. Νοτιανατολικά περνά ξυστά απ’ το Τσιρίγο και χάνεται στο βάθος της γραμμής του ορίζοντα. Νοτιοδυτικά ο Ναός του Ποσειδώνα και το άκρο του Ταινάρου.

Σ’ αυτό το ψήλωμα ο Μιχάλης Κάσσης άρχισε πριν μερικά χρόνια να οικοδομεί κτίριο για να στεγάσει τα όνειρα, που δεκαετίες ολόκληρες προσπαθούσε να πραγματώσει. «ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΣΣΗ». Δυο λέξεις, ένα όνομα, μια μεγάλη ιστορία. Ιστορία αγώνα και αγωνίας. Ικανοποίησης και απογοήτευσης. Χαρμολύπης.

Αυτά τα βράχια, στεγνά και ηλιοκαμένα, έχουνε ξεδιψάσει με τον ιδρώτα του Κάσση. Έχουνε μοιρασθεί μαζί του στιγμές χαράς και στιγμές οργής. Σ΄ αυτά τα βράχια γεννήθηκε και μεγάλωσε. Έγινε ένα με αυτά. Έτσι που όταν τον θωρείς ν’ αγναντεύει το πέλαγο βυθισμένος στους συλλογισμούς του, ως βράχο τον λογαριάζεις. Εξάλλου η σχέση του Κάσση με την πέτρα είναι κάτι ιδιαίτερο. Είναι θείος έρωτας. Μέσα στην πέτρα διακρίνει ζωή κι’ αφουγκράζεται ανάσα. Με την σμίλη του, προσπαθώντας το σμίλευμα να γίνεται χάδι, αναδεικνύει τις κρυμμένες μορφές.

Σκοπός και όνειρο ζωής για τον Κάσση το Μουσείο. Το υλικό που έχει μαζέψει μέγα. Και ποσοτικά και ποιοτικά. Με γύψινα εκμαγεία έχει αποτυπώσει πλήθος υπερθύρων και άλλων σημείων μανιάτικων πύργων. Σπάνιες επιγραφές από αρχαίους ναούς και χριστιανικές εκκλησίες. Ιστορία εκατοντάδων, ίσως και περισσότερων, ετών. Και λαογραφία. Αντικείμενα, μπορεί και όλα, του παραδοσιακού οικιακού εξοπλισμού. Σύνεργα της βιοπάλης του Μανιάτη. Και όπλα, αφού κι’ αυτά ήταν κομμάτι της ζωής του.

Πριν μερικά χρόνια ο Κάσσης είχε εκθέσει τους θησαυρούς του, που στο μεταξύ έχουν εμπλουτισθεί, στο Ζάππειο. Σ’ ένα χώρο 800 περίπου τετραγωνικών μέτρων. Είχα την τύχη να επισκεφθώ εκείνη την έκθεση να θαυμάσω και να εκπλαγώ. Ακόμη είχα ελπίσει πως το Υπουργείο Πολιτισμού, υπό την αιγίδα του οποίου τελούσε η έκθεση, θα φρόντιζε ώστε αυτός ο πλούτος της μανιάτικης ιστορίας και ζωής να βρει την θέση που του άξιζε με την δημιουργία ενός Μουσείου. Δυστυχώς δεν έγινε τίποτε. Έτσι ο Κάσσης ανασκουμπώθηκε και προσπαθεί, μόνος αυτός, με την βοήθεια κάποιων φίλων του, να κάνει ότι παρέλειψε να κάνει η πολιτεία. Το έργο γίνεται απ’ αυτόν αλλά δεν είναι δικό του. Ανήκει σε όλους εμάς, τους Μανιάτες, τους Ελληνες και όλους τους επισκέπτες του Μουσείου, όταν θα είναι έτοιμο να δεχτεί επισκέπτες. Ο Κάσσης ικανοποιεί το μεράκι του, τη φλόγα της καρδιάς του με αντίτιμο, κόπο, πόνο, έξοδα. Η πολιτεία δεν έχει κανένα χρέος;

Στον περιορισμένο χώρο αυτής της στήλης δεν μπορεί ούτε σημειολογικά ν΄ αποτυπωθεί το έργο του Κάσση για το Μουσείο της Μάνης.

Ακόμη δεν μπορεί ούτε απλή αναφορά να γίνει στις πολιτισμικές δραστηριότητες του Συλλόγου Φίλων του Μουσείου, που είναι και πολλές και σημαντικές. Ισως μιαν άλλη φορά...

        

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.