Οι πειρατές της Μάνης

Οι πειρατές της Μάνης
 
 
 Πόρτο Κάγιο. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική άκρη της λακωνικής χερσονήσου. Η περιοχή ήταν κατοικημένη στην αρχαιότητα και σήμερα διατηρείται μικρός οικισμός. Το κάστρο, από το οποίο δεν σώζονται σήμερα παρά ερείπια, κτίστηκε από τον Γουλιέλμο Βιλλεαρδουί"νο με σκοπό μαζί με το κάστρο του Πασσαβά να ελέγχει και τις ακτές από τις πειρατικές επιδρομές. 
 
ΑΦΙΕΡΩΜΑ 
 
Οι πειρατές της Μάνης 
 
Όπως και στη στεριά, οι Μανιάτες πολέμησαν στη θάλασσα τον Τούρκο κατακτητή 
 
Του Κυριάκου Κάσση 
 
ΑΠΟ ΤΗ βαθιά αρχαιότητα ώς τον προηγούμενο αιώνα στα «περάσματα» και στις «καβάτζες» των κάβων των μεσογειακών ακτών ανθούσε η πειρατεία. Αλλοτε με την πραγματική έννοιά της, δηλ. την καταδρομή με πλοίο με σκοπό τη ληστεία στην ανοιχτή θάλασσα κι άλλοτε με την έννοια της ληστοπειρατείας που γινόταν με εφόρμηση σε διερχόμενα σκάφη από τις ακτές. 
 
Ήδη από την εποχή του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου έγιναν ειδικές επιχειρήσεις για την πάταξη της πειρατείας στην Ανατ. Μεσόγειο και το Αιγαίο. Αργότερα ο Πομπήιος με παρέα και τον νεαρό Μάρκο Αντώνιο κατέστη ο τρομερός διώκτης των πειρατών στην ίδια περιοχή, αφού εξόντωσε χιλιάδες απ' αυτούς, αρχής γενομένης από την Κιλικία έως τα στενά των Κυθήρων και της Σικελίας. Η Μάνη είχε υπερπληθυσμό ήδη από τους ελληνιστικούς χρόνους, γιατί το Ταίναρο είχε καταστεί τόπος συγκέντρωσης Ελλήνων μισθοφόρων. 
 
Το πρόβλημα της διατροφής των μισθοφόρων αυτών κατά την παραμονή τους στο Ταίναρο και ώσπου να «βρουν δουλειά» στρατολογούμενοι, επόμενο ήταν να οδηγήσει σ' έναν απλό τρόπο λύσης του: τη ληστοπειρατεία. 
 
Αλλά κυρίως κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας και μετά τις Σταυροφορίες, η Ανατολική Μεσόγειος (Κύπρος, Ρόδος, Νησιά αρχιπελάγους, Κρήτη, Μάνη, Επτάνησα) έγιναν έδρες ή ορμητήρια πειρατών. 
 
 
Γαλιότα :  απο τα αγαπημένα πλοία των πειρατών, μικρή και ευκίνητη.
Θαλασσινοί κλέφτες 
 
Οι πειρατές της Μάνης όπως και οι κλέφτες των βουνών δεν ήταν άλλο από περήφανους και αδάμαστους μαχητές της ελευθερίας. Τα πιο αξιόμαχα στοιχεία του σκλαβωμένου γένους. Δεν ήταν απλώς «πειρατές» οι Μανιάτες αυτοί που χτυπώντας τα τουρκικά πλοία τα οποία πολιορκούσαν την Κρήτη έκαναν βοηθητικό αντιπερισπασμό χάριν των Βενετών (1646-1667). Νύχτα επιτέθηκαν στον τουρκικό στόλο πολλές φορές. 
 
Πυρπολούσαν κάτω απ' την κόλαση των κανονιών. Γι' αυτό ο Αχμέτ Κιουπρουλής, ο βεζύρης, όταν κατέλαβε την Κρήτη, έταξε διπλό μισθό σε όσους θα τον βοηθούσαν να καταλάβει τη Μάνη. 
 
Κι έστειλε τον αγριότερα πειρατή τον Μωαμεθανών, τον τρόμο της Μεσογείου, τον περιβόητο Χασάν Μπαμπά, κάνοντάς τον γενικό ναύαρχο των ναυτικών δυνάμεων της Υψηλής Πύλης, με στόλο και το τρομερό ασκέρι του, διατάζοντάς τον ή να υποτάξει τους Μανιάτες ή να τους εξαφανίσει. Αλλά δεν ήταν γραφτό του να πατήσει την Αγια Γη. Οι Μανιάτες τον νίκησαν και του πήραν και δύο πλοία! 
 
Οι θαλασσινοί αυτοί έκαναν πειρατεία σαν αντίσταση - εκδίκηση προς τον δυνάστη τους ή τους φίλους του με συνθήκες τύπου Ιεράς Συμμαχίας. 
 
Τα χριστιανικά πληρώματα τα μεταχειρίζόνταν ανάλογα με την σχέση και τη συμπεριφορά του κράτους τους προς τους Ελληνες. 
 
Οι εξαιρέσεις 
 
Οπωσδήποτε υπήρξαν και μεμονωμένες ατομικές περιπτώσεις βιαιοτήτων για προσωπικές αντεκδικήσεις ή και άτομα (της Μάνης ή άλλων περιοχών ελληνικών) που δεν είχαν ιερό και όσιο και δεν αγωνίζονταν για άλλο σκοπό πέρα από την ιδιοτέλειά τους. Αλλά αυτοί ήταν εξαίρεση και δεν είχαν εκτίμηση ούτε από τους πολύ οικείους τους. Π.χ. η γυναίκα του Κουρσάρου Νικολό Σάσσαρη λέει όταν έμαθε το θάνατό του (περίπου 1815-1825): 
 
Μια σκόλη και μια Κυϊριακή λούστηκα κι εχτενίστηκα και στο γυαλί εγυαλίστηκα Μία μπρατσέρα αγνάντεψε 
 
στο γ κάβο του Μαυρόσπηλιου. Μαύρα ήτα τα πανία της μαύρα και τα κουπία της. 
 
Οσο να ντο συνοηθού (=αντιληφθώ) τη σκάλα για να κατεβού 
 
γιόμισ' η μάντρα κι η γιαβλή 
 
άλλοι κουκιοί κι άλλοι στραβοί φαϊμένοι κι ολοαίματοι. 
 
Κι έλειπε μόνο ο Νικολός. 
 
Εσκουξα δυνατή φωνή: 
 
- Καλώς τους, καλώς ήρθατε, αμ' πο' ναι ο Καπετάνιο ζας; - Εκεί στη Μαύρη Θάλασσα, εκείεσυναπαντέθημα 
 
με τριά καράβγια τούρκικα 
 
Κι οι Τούρκοι τ' άνομα σκυλιά ερίξασι τη μπαταϊριά. Σκοτώθη ο ΜαυροΝικολός σκοτώθη ο Καπετάνιο μας. 
 
- Είχητα και καλά παθες, 
 
βρε μονομάτη Νικολό, 
 
τι ζ έσκουζα το ψυχικό· 
 
μη μ πάεις κουρσάρος και ζουρμπάς μη μ πάεις να γδύνεις τα φτωχά. 
 
«Τα Κακαβούλια» 
 
Ο άριστος γνώστης της ελληνικής ναυτικής ιστορίας και εξαίρετος θαλασσογράφος Κωνστ. Ράδος στο διήγημά του «Τα Κακαβούλια» παρουσιάζει τα πράγματα όπως πραγματικά ήταν. 
 
Το θέμα του διηγήματος: 
 
«Ενα ξένο καράβι εξωκοίλει στο λιμάνι Πορτοκάλια της Μάνης. Οι γύρω ντόπιοι λιμοκτονούν από αφορία κι ανομβρία χτυπημένοι από στεριάς ... Παιδιά και γέροι πεθαίνουν αράδα... Το διαγούμισμα του ξένου καραβιού στερνή τους ελπίδα ... Το καταλαμβάνουν με γιουρούσι. .. Μέσα όμως βρίσκουν πρόσφυγες γυναικόπαιδα από κάποιον πόλεμο της Δ. Ευρώπης, που λιμοκτονούν περισσότερο από εκείνους ... Κι αποφασίζουν να τους ταί'σουν και περιθάλψουν μοιράζοντάς τους και το στερνό ξεροκόμματο που είχαν!». 
 
Από την εποχή των πατέρα και γιου Λακώνων Θαλασσομάχων Λάχαρη και του Ευρυκλή, ώς το 1821, η Μάνη, στην καρδιά της Μεσογείου, απόδειχνε περίτρανα πως ο Ελληνισμός δεν έφυγε ποτέ από την κοιτίδα του και πως «τα δαχτυλίδια αν έπεσαν, τα δάχτυλα του στέκουν». 
 

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Νικολαος Αυγερινος (χωρίς επαλήθευση) στις .

Και το Οιτυλο π.χ.ηταν σκλαβοπαζαρο. Οι περιφρουρημενοι οικισμοι και η Χωρα μακρυα απο το λιμανι στις Κυκλαδες υπηρξαν μονιμως στοχοι
Κεφαλωνιτων και Μανιατων πειρατων.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.