ΟΙ Μανιάτες στην Κορσική

Γεώργιος Στεφανόπουλος - Κομνηνός ή Καπετάν Γιώργης, ο αρχηγός της αποικίας του Καργκέζε, που δημιούργησαν οι Μανιάτες στην Κορσική. (Εικονογράφηση Ζαφείρη Ιωσηφίδη). 

 
ΟΙ Μανιάτες στην Κορσική 
Η εγκατάστασή τους στην Τοσκάνα - Σιένα, την Παόμια και το Καργκέζε 
 
Του Κυριάκου Κάσση Ποιητή-Ζωγράφου 
 
ΑΠΟ ΤΗΝ αρχαιότητα ώς το Μεσαίωνα οι Ελληνες δεν σταμάτησαν ποτέ να «βομβαρδίζουν» αποικιστικά (και πολιτιστικά) όλα τα σημεία του ορίζοντος. Το ίδιο το Μαντείο των Δελφών πολλές φορές χρησμοδότησε να ιδρυθούν αποικίες σε συγκεκριμένους τόπους, βλέποντας την αναγκαιότητα και την αξία της πολιτιστικής προώθησης των Ελλήνων. 
Η αργότερα κοσμοκράτειρα Ρώμη είναι υπερήφανη για την απώτερη καταγωγή των Λατίνων από τη Λακωνία. Αλλά και το Παλέρμο, η Νεάπολη, το Σάσσαρι ιδρύθηκαν από Λάκωνες κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, όπως και δεκάδες χωριά της νότιας Ιταλίας και Σικελίας. περιοχές όπως η Απουλία και η Καλαβρία αποικίστηκαν από Έλληνες και Ελληνο'ίλλυριούς. 
Εγκατάσταση 
Από τους γνωστότερους και νεότερους εποικισμούς είναι εκείνα των Μανιατών κατά το 1675 στην Τοσκάνα - Σιένα και στην Παόμια της Κορσικής. 
Η πίεση των Οθωμανών και η απομάκρυνση του οράματος της περιπόθητης απελευθέρωσης, παρά τις αλλεπάλληλες επαναστάσεις στη Μάνη και το Μωρέα, ενίσχυσαν την απόφαση ορισμένων Μανιατών να εκπατρισθούν. 
ύστερα από συνεννοήσεις των Μεδίκων της Μάνης με τους Μεδίκους της Φλωρεντίας από το 1663 ώς το 1671, εγκαταστάθηκαν 1.500 Μανιάτες στη Βολτέρα της Σιένας (Μπιμπόνα, Σαν Τζιμινιάνο, Κασάλαπις), όπου οι πύργοι τους σήμερα κινούν 
το ενδιαφέρον τουριστών. Σε πρώτη φάση διατήρησαν κατά τα συμφωνηθέντα- τη θρησκεία τους, αλλά η propaganda του Πάπα, όσους δεν δέχθηκαν να εκλατινιστούν τους εκτόπισε σε ελώδεις περιοχές, όπου αποδεκατίστηκαν από τις ασθένειες (ελονοσία κ.λπ.). 
Ο άλλος μανιάτικος εποικισμός στην Παόμια της Κορσικής, σύγχρο¬νος με τον προηγούμενο (1675), αλλά με αρχηγούς τους Στεφανόπουλους - Κομνηνούς του Οιτύλου, είχε καλύτερη μοίρα. 
Ν απολέων και Μάνη Κατόρθωσαν να επιβιώσουν ώς τα 1775, οπότε ο Μαρμπέφ τους εγκατέστησε στο Καργκέζε (ΒΔ της Κορ¬σικής). Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι ντόπιοι Κόρσοι τους ανάγκασαν να επιστρέψουν στο Αιάκειο, αλλά το 1796 επέστρεψαν στο Καργκέζε με την προστασία του Ναπολέοντα, όπου και έμειναν μόνι¬μα ώς σήμερα. 
Αλλωστε ο ίδιος ο Ναπολέων, για να δικαιολογήσει τη στέψη του σε αυτοκράτορα, διέδωσε, μέσω της συγγενούς του Laure Δημητ. Στεφανοπούλου (που είχε παντρευτεί τον δούκα Zynot ντ' Αμπραντές) ότι κατάγεται από τους Κομνηνούς - Καλόμερους (=Καλομέρηδες) της Μάνης. Ο Ναπολέων είχε κηδεμόνα του στη Στρατιωτική Σχολή Μπριέν-λε-Σατό τον πατέρα της Laure, τον Δ. Στεφανόπουλο, που μερικοί κακόβουλοι «ψιθυριστές» λέγαν πως ο Ναπολέων ήταν νόθος γιος του με την πολύτεκνη Λετίτσια Βοναπάρτη, μητέρα του Ναπολέοντα, που παιδιόθεν ήταν «κολλητή» φίλη του ίδιου και της αδελφής του Πανώριας. 
Το μόνο σίγουρο είναι πως η πρώτη πραγματεία (η «διπλωματική» του όπως λέμε τώρα) του Ναπολέοντα στη Σχολή του ήταν το «Memoires sur Ι' education de jeunes Maniotes» (= Απομνημονεύματα από την αγωγή των νεαρών Μανιατών). Απ' όλα αυτά εμπνεύστηκε και ο Αλ. Σούτσος να γράψει: 
«Διετήρει αίματός του εις τας φλέβας του ρανίδα, 
ο Κορσικανός ο έχων τον Ταυγετον πατρίδα ... 
Όσο για τους ελληνικούς τόπους, λίγοι είναι εκείνοι που δεν δέχθηκαν μικρής ή μεγάλης κλίμακας αποικι¬σμό και πολλοί είναι οι Νεοέλληνες που -ακόμα και αν δεν το ξέρουν- έχουν λίγη ή πολλή σύνδεση με τη Μάνη, από την παλαιά ώς τη νεώτερη εποχή: χωριά της Χερσώνας του Πόντου, της Προποντίδας, της Καλλίπολης, της Σμύρνης, της Χίου, της Μυτιλήνης, της Σάμου και Ικαρίας, των Κυκλάδων, της Ρόδου και Κύπρου, της κρήτης και Επτανήσων, της Εύβοιας και Αττικής, της Θεσσαλίας και Χαλκιδικής, της Αιτωλίας, των lωαννίνων και της Χειμάρρας. 
 
 
Οίτυλο. Μανιάτικη φιγούρα, μία από τους ελάχιστους μόνιμους κατοίκους του χωριού. 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.