Νεολαία, ώρα μηδέν

 
 
Αν μαθαίναμε για το διπλό έγκλημα που έγινε στη Μάνη, ότι συνέβη στην Αμερική, δε θα μας έκανε και μεγάλη εντύπωση. Έχουν γίνει τα πάντα όλα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στην Ελλάδα, ωστόσο, τέτοιο περιστατικό δεν έχει μεταγίνει με πρωταγωνιστές παιδιά.
Τι να πω; Ότι έχουμε πιάσει πάτο ως κοινωνία; Δε νομίζω. Θεωρώ πως το βαρέλι είναι άπατο.
Ζούμε τη σαπίλα, την πλήρη έκφανσή της, με θύματα, όχι δύο, αλλά τέσσερα παιδιά, για ασήμαντη ουσιαστικά αφορμή. Κι αν η νεολαία μας στέλνει τέτοιου είδους μηνύματα, ας φανταστούμε τη συνέχεια. Είμαι βέβαιος πως το φαινόμενο δεν ευδοκιμεί μόνο στην περιοχή μας, αλλά σ’ ολόκληρη τη χώρα.
Τα όσα αντίκρισαν οι αστυνομικοί στο δωμάτιο του 18χρονου Καλαματιανού, με τα πιστόλια ρέπλικες, τα μαχαίρια, τα κλομπ και το χασίς, θα υπάρχουν σε πολλά σπίτια ανά την Ελλάδα.
Πρόκειται για παιδιά της διπλανής πόρτας, που ούτε καν φανταζόμαστε πως έχουν πάρει τέτοιο δρόμο.
Πριν από περίπου 15 χρόνια ένας ανηψιός μου, μου έδειξε ένα σκεύασμα από αυτά που κυκλοφορούν στην πιάτσα και αμέσως πήρα ένα φίλο γυμναστή που έχει κάνει σπουδές στο εξωτερικό στο Anti-Doping Control.
«Διάβασέ μου τη σύνθεση του σκευάσματος» μου είπε, και όταν τελείωσα, χαριτολογώντας από τη μια αλλά ταυτόχρονα πολύ σοβαρά με ρώτησε:
-«Ο ανηψιός σου κάνει μπάνιο στη θάλασσα;».
-«Ναι» του απάντησα.
-«Πες του να τα κόψει, γιατί μπορεί να βγει… στην Κρήτη!».
Από το περιστατικό αυτό και μόνο σε άσχετα παιδιά, αλλά και πιο μπασμένα, συμπεραίνεις πως μπορείς να βρεις ό,τι θες στην παρανομία.
Στις παραλίες κάτι τριγωνικοί τύποι με φέτες κοιλιακούς δε φτιάχνονται μόνο με γυμναστική. Τα αναβολικά είναι στην ημερήσια διάταξη και αυτά τα σκευάσματα, εκτός από τις επιπτώσεις στο σώμα, που στο διαλύουν αργά αλλά σταθερά, σου χαλάνε και το μυαλό. Σε κάνουν νευρικό, ευέξαπτο, σε υπερδιέγερση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Επειδή, όμως, δεν είναι μονοδιάστατο το φαινόμενο, η πολιτοοικονομική κρίση έχει διαλύσει την κοινωνία και, κατ’ επέκταση, τις οικογένειες, με αποτέλεσμα οι γονείς να μην μπορούν να ελέγξουν τα παιδιά τους ή να μη δίνουν την πρέπουσα σημασία, έχοντας να αντιμετωπίσουν τη ζοφερή καθημερινή πραγματικότητα με τα εκατοντάδες προβλήματα.
Μέσα σ’ αυτό το χάος καθοδηγούμενοι επιτήδειοι πλησιάζουν παιδιά με τα πιο πάνω χαρακτηριστικά και τα μεταμορφώνουν σε μηχανές θανάτου.
Σενάριο αμερικανικής κινηματογραφικής ταινίας θυμίζει η όλη ιστορία, αλλά, φευ, είναι αλήθεια, τη ζούμε εδώ δίπλα μας.
Νομίζω πως η κατάσταση είναι πια ανεξέλεγκτη, γιατί αυτό το περιστατικό μπορεί να αποτελέσει και πρότυπο για πολλά άλλα νεαρά παιδιά που κουβαλάνε τα ίδια μυαλά και έχουν ανάλογες επιρροές.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Με δεδομένη την απουσία της Πολιτείας, την κακή χρήση του διαδικτύου, ο κάθε γονιός, πέραν των αντικειμενικά μεγάλων προβλημάτων που επωμίζεται, πρώτη προτεραιότητα πρέπει να έχει τα παιδιά του. Μόνο μέσα από την οικογένεια μπορεί να αποφευχθούν ή να περιοριστούν τέτοια φαινόμενα.
Και αυτό το υπογράφω μετά λόγου γνώσεως, γιατί τυχαίνει να γνωρίζω το status που επικρατούσε στην οικογένεια του ενός εκ των τεσσάρων παιδιών. Εκεί, η παντελής αδιαφορία του πατέρα συνέβαλε ή μπορεί και να οδήγησε το παιδί σ’ αυτή την αποτρόπαιη και πρωτοφανή πράξη.
Ας προβληματιστούμε κι ας δράσουμε όλοι μας, ξεκινώντας πρώτα από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Γιατί, όπως έχει πει ο Όσκαρ Ουάιλντ, «ο καθένας μας κρύβει μέσα του τον παράδεισο και την κόλαση».
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.