Νάντια Σερεμετάκη: Μια σημαντική Μανιάτισα που άνοιξε δρόμους στην επιστήμη

Νάντια Σερεμετάκη: Μια σημαντική Μανιάτισα που άνοιξε δρόμους στην επιστήμη

Νάντια Σερεμετάκη: Μια σημαντική Μανιάτισα που άνοιξε δρόμους στην επιστήμη 

 Η Νάντια Σερεμετάκη είναι εγγονή του Θεόδωρου Σερεμετάκη, από το Σταυρί Μάνης, φιλόλογου, ο οποίος διετέλεσε καθηγητής και Διευθυντής της Εμπορικής Σχολής Καλαμάτας, και κόρη του Παναγιώτη Σερεμετάκη και της Σοφίας Κωνσταντινέα από το Αρχοντικό Αβίας.  Ο οικογενειακός τάφος των Σερεμετάκηδων βρίσκεται στο Σταυρί.

Η Κ. Νάντια Σερεμετάκη ειναι ανθρωπολόγος με πολυετή ερευνητική - συγγραφική και διδακτική πορεία στην πολιτισμική, κοινωνική και εφαρμοσμένη ανθρωπολογία. Το διεπιστημονικό συγγραφικό έργο της εχει χαρακτηριστεί ως πολυσχιδές, καινοτόμο και διαχρονικό. Διδάσκεται στα ξένα πανεπιστήμια σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα των πολιτισμικών σπουδών και ανθρωπιστικών & κοινωνικών επιστημών αλλά και την συγκριτική λογοτεχνία από το 1992.
 
Βιβλία και άρθρα της αλλά και ποίηση, γράφει τόσο στην αγγλική όσο και στην ελληνική γλώσσα - έχει δε πραγματευτεί θέματα πολιτισμικής μετάφρασης τόσο στα βιβλία της όσο και σε άρθρα. Έχει διδάξει σε γνωστά πανεπιστήμια του κόσμου, και από το 2008 διδάσκει και στην Ελλάδα, στο Παν/μιο Πελοποννήσου, Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών.
Συνδυάζει πλούσια ερευνητική δράση σε διάφορα μέρη του κόσμου με έντονη εξωπανεπιστημιακή, δημόσια - παιδαγωγική παρουσία, και έχει λάβει διακρίσεις τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα.
 
Από τα πρώτα σχολικά της χρόνια διακρίνεται για την πέννα της. Γράφει ποίηση στα εννιά της χρόνια και οι δάσκαλοι και καθηγητές της τη χαρακτηρίζουν «διάνοια» στα νεοελληνικά.
 
Το ενδιαφέρον της όμως παράλληλα για τα κοινωνικά-πολιτικά δρώμενα που αναπτύσσεται νωρίς στα γυμνασιακά χρόνια κι εντείνεται μετά την Απριλιανή χούντα, την ωθεί στην αναζήτηση μιας «νέας γλώσσας», ενός κριτικού λόγου που να εκφράζει τις ανησυχίες και εμπειρίες της εποχής της.
 
Πνεύμα ανήσυχο κι ασυμβίβαστο, αναζητά ανάμεσα σε όλα αυτά εξηγήσεις για την πολιτισμική διαφορά που βιώνει καθημερινά. Ο υπάρχων τότε λόγος των κοινωνικών επιστημών δεν ανταποκρίνεται επαρκώς στα ερωτήματά της. Στα κοινωνικά κινήματα της εποχής η υποτίμηση της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας την προβληματίζει. Έτσι μεταπηδά στη Πολιτισμική Ανθρωπολογία όπου σύντομα παίρνει το δεύτερο μεταπτυχιακό της δίπλωμα (Master’s Degree) και τέλος το διδακτορικό της (Ph.D.). Παράλληλα διδάσκει στο πανεπιστήμιο, αρχικά στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών και στη Σχολή Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης City University.
 
Όπως απαιτείται από κάθε ανθρωπολόγο τότε, ξεκινά επίσης επιτόπια έρευνα με τελικό στόχο τη συγγραφή εθνογραφίας. Αρχή της ανθρωπολογίας ήταν τότε η μελέτη του διαφορετικού Άλλου. Στοχεύει αρχικά την Αφρική. Διαλέγει όμως τελικά μια επικίνδυνη ακροβασία: να μελετήσει την ίδια της την κουλτούρα, την Ελλάδα.
 
«Το εγχείρημα θα αποτύχει», της είπαν. «Δεν έχει κανείς την απαραίτητη απόσταση από την ίδια του την κουλτούρα για να τη μελετήσει ανθρωπολογικά». Επέμεινε και πέτυχε. «Δεν υπολόγισαν», λέει χαρακτηριστικά, "πως τόσα χρόνια βίου στην αλλοδαπή, και μάλιστα σαν καθημερινή ερευνήτρια κι όχι σαν απλή επισκέπτρια, περιηγήτρια, τουρίστρια ή φοιτήτρια, είχαν δημιουργήσει την απαραίτητη ‘απόσταση’. Παράλληλα ήταν τα συγκριτικά ταξίδια μου στην Ιρλανδία, Μεξικό, Καραϊβική, τα Βαλκάνια αργότερα…"
 
Οκτώ περίπου χρόνια διήρκησε το μέσα-έξω στη Νότια Πελοπόννησο κι ειδικότερα στη Μάνη. Η πρωτοποριακή της σκοπιά τραβάει τη προσοχή των δυο εγκυρότερων, διεθνούς κύρους, ερευνητικών χρηματοδοτικών οργανισμών το 1985: Woodrow Wilson και Wenner-Gren, που την τιμούν με σημαντικές υποτροφίες. Κι ανάμεσα σε κενά αναχαίτισης των δυνάμεών της από την επίπονη έρευνα, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και διδάσκει σε μεταπτυχιακές Σχολές γνωστών πανεπιστημίων μετά από δική τους πρόσκληση. Τα σεμινάριά της μένουν αξέχαστα, βεβαιώνουν ως σήμερα συνάδελφοί της και σπουδαστές από τις Σχολές που πέρασε και περνάει (συχνά δυο Σχολές ταυτόχρονα στο κάθε πανεπιστήμιο προωθώντας τον διάλογο μεταξύ τους) όπως Σχολές Ανθρωπολογίας, Θεατρολογίας (Performance Studies), Γυναικείων Σπουδών, Ελληνικών Σπουδών, Επικοινωνίας κ.α., πανεπιστημίων όπως New York University, Vassar College, City University, κ.α. Η ίδια ωστόσο μοιάζει να αποφεύγει τη μονιμοποίησή της στον πανεπιστημιακό χώρο, προτιμώντας τον ερευνητικό χώρο.
 
Όσον αφορά την συγγραφική της δράση, μια ιδέα ίσως μπορούμε να πάρουμε από την διεθνή και ελληνική βιβλιο-γραφία της που συλλέξαμε και εμφανίζουμε με χρονολογική σειρά, από τότε ως τώρα. (Συνοπτική Βιβλιογραφία).
 
 
 

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Anonymous (χωρίς επαλήθευση) στις .

"Δεν εχει κανεις την απαραιτητη αποσταση απο την ιδια του την κουλτουρα για να τη μελετησει ανθρωπολογικως" . Ουδεν προβλημα. Εισαγαγουμε λοιπον απο το εξωτερικο, με το αζημιωτο, εξειδικευμενους για να μελετησουν την αποσταση μας απο την ιδια μας την κουλτουρα, εστω κι ανθρωπολογικως. Και λοιπον ? Οι Ελληνες δεν εχουν προβλημα κι ουτε κρατουν αποστασεις. Ταυτιζομεθα με την κουλτουρα μας. Χωρις εμας τους ιδιους δεν νοειται δικη μας κουλτουρα. Οποιος ειναι εξω απ το χορο, πολλα τραγουδια ξερει.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.