ΜΑΝΗ: Λουλούδι στην πέτρα

Oι μαγικοί στίχοι του Γ. Ρίτσου, που χάρισε στη Μάνη
 
 
Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκαιο.
 
Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη φωτιά
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ’ αμπέλια του
σφίγγει τα δόντια!
δεν υπάρχει νερό! μονάχα φως!
ο δρόμος χάνεται στο φως
και ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
 
Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια και οι φωνές
μεσ’ τον ασβέστη του ήλιου.
Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο
τα σκονισμένα σκίνα, το μουλάρι, ο βράχος λαχανιάζουν,
δεν υπάρχει νερό, όλοι διψάνε χρόνια τώρα,
όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνω από την πίκρα τους.
 
Εδώ πάνω το μισό βάρος της πέτρας
το σηκώνουμε πάντα στη ράχη μας.
Δω πέρα η κάθε πόρτα έχει πελεκημένο ένα όνομα
κάπου από τρεις χιλιάδες χρόνια.
Κάθε λιθάρι έχει ζωγραφισμένο έναν άνδρα
με άγρια μάτια και μαλλιά πλεγμένα.
Τα μάτια τους είναι κόκκινα από την αγρύπνια
μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους
σαν ένα κυπαρρίσι ανάμεσα σε δύο βουνά το λιόγερμα.
Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους
έχουν στα χείλια τους επάνω το θυμό
και έχουν τον καημό βαθειά-βαθειά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.
Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο.
Έφαγε η κάψα τα χωράφια τους
κι η αλμύρα πότισε τα σπίτια τους
τόσα χρόνια πολιορκημένοι
 
από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται
και κανένας δεν πέθανε.
 
Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους
μόνο με την καρδιά τους.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.