Μάννα Μάνη

Μάννα Μάνη

Μάννα της τραχιάς πέτρας,

των γυμνών ελεύθερων βουνών,

της άνυδρης γης

νυν και αεί ευλογημένης,

με τα αγκαλιασμένα αιωνόβια δέντρα

της ελιάς και κραταιάς βελανιδιάς,

του μεγαλοπρεπούς ηλίου,

της γαληνεμένης θάλασσας άλλοτε ταραγμένης,

να ζωντανεύουν μύθους κι όνειρά σου.

 

Μάννα ακλόνητων πύργων που στέκουν.

άλλων τα χρόνια κι η εγκατάλειψη

στη λήθη τους ρίχνουν.

Του δικιωμού και των κουρσάρων,

των διαβατάρικων πουλιών

υμνώντας σε στο πέρασμά τους.

Μάννα επιβλητική, αλλά παιδούλα στην ψυχή

τα ξακουστά σπήλαια του Διρού

κρατάς στην αγκαλιά σου.

 

Μάννα πιστή με εκκλησιές, αμέτρητα ξωκλήσια

παραδομένα πολλά στου χρόνου τη φθορά,

στων ανθρώπων συνάμα την αδιαφορία.

Οι άγιοι θαμποί, αχνοί πάνω στους τοίχους,

άλλοι ασβεστωμένοι, να ακούν τα καρδιοχτύπια μας,

τις ικεσίες μας και τα παράπονά μας.

Κάθε σπιθαμή της γης σου, μια ιστορία.

Παλιοί οικισμοί, ιστορικά φαντάσματα,

κάστρα ερειπωμένα ή λεηλατημένα

Παρέα τους αγριόχορτα, ερπετά, ζώα, πουλιά, αέρηδες,

ο ήλιος ο καυτός, το  ολόγιομο φεγγάρι.

 

Μάννα γυναικών μοιρολογώντας αυτοσχέδια

μέσα απ’ τα σωθικά τους….

Μα σαν το θέλει ο καιρός

με άρματά τους ψυχή και δρεπάνι

αποδεκατίζουν τον εχθρό.

Μάννα  μπέηδων αλύγιστων,

που οχτρό διόλου ελογαριάσαν

μηδέ επροσκυνήσαν.

Γρηγοράκηδες, Μούρτζινοι-Τρουπακηδες,

Μαυρομιχαλαίοι, Καπετανάκηδες κι άλλοι.

Αντάμα άντρες λιονταρόψυχοι γράφοντας στο αίμα τους:

«Ρωμιοσύνη», «Ελευθερία», «Νίκη ή θάνατος»

 

Μάννα μαυροντυμένη, ατενίζεις τους λεβέντες σου

στην Κρήτη, στη Μακεδονία, στη Μικρά Ασία.

στης Πίνδου τα βουνά που σκαρφαλώσαν,

στης Κύπρου το νησί που πολεμήσαν

ορθώνοντας στον εχθρό και στο Χάρο τ’ ανάστημα τους!

 

Μάννα μνημόνευε τα παιδιά σου,

γνωστά σε μας κι άγνωστα,

μικρά παιδιά, νέους και νιες, γυναίκες κι άντρες

Ακούγοντάς σε τώρα εμείς κι οι επόμενοι που θα ’ρθουν

να μην ξεχνούμε, να μην ξεχάσουν…

πως η λευτεριά θέλει αγώνα και θυσία,

θέλει να χυθεί πελάγη αίμα!

Τι να την κάνεις μια ζωή στις αλυσίδες;;;

 

Μάννα σ’ εσένα η μαγεύτρα θάλασσα

αγαπητικά στέλνει φιλιά,

ψιθυρίζοντας στης φύσης τα στοιχειά τ’  όνομά σου.

Στο δικό σου Ταίναρο πηγαινοέρχονται οι ψυχές

αφού του Άδη η μια πύλη ανήκει σε σένα.

Κι όταν  μανιάζεις Μάννα μου

σηκώνεις τους ανέμους σαρώνοντας τα πάντα.

 

Μάννα που βρίσκεσαι στο νότο της Ελλάδας

αγέρωχη αρχόντισσα, περήφανη κυρά

πριν από Κύθηρα, Αντικύθηρα, Γαύδο και νήσο Κρήτη,

καλείσαι Μάνη.

Τα τέσσερα σου γράμματα κορώνα διαμαντένια.

Δόρυ κι ασπίδα της Ελλάδας, αθάνατη, δεδοξασμένη γη!

 

Από το βιβλίο  «Ιχνηλασίες σε δρόμους ψυχής»

Εκδόσεις: «Αδούλωτη Μάνη»

 

                                                                           Ουρανία Μπούρτζινου

                                                    Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

                                             Ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας

                                                                         «Χείλων ο Λακεδαιμόνιος»

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.