Μάνη: Από τα Σπήλαια Διρού μέχρι την Βάθεια, εκτός της πεπατημένης. Αφιέρωμα: 23 φωτογραφίες και σχόλια

Μάνη: Από τα  Σπήλαια Διρού μέχρι την Βάθεια, εκτός της πεπατημένης. Αφιέρωμα: 23 φωτογραφίες και σχόλια

Πύργος Διρού

 
Σπήλαια Διρού – Βάθεια

Επιμέλεια ενότητας: Πουλίκος (Παύλος) Β. Κουράκος

 
Ο επισκέπτης αφού θα βγει έκθαμβος από τα σπήλαια, μπροστά είναι η παραλία του Διρού πεντακάθαρη, σε προκαλεί να κολυμπήσεις στα νερά σας.
 
Στην παραλία και στον οικισμό του Πύργου Διρού, βρίσκεις ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενώνες, μαγαζιά και ταβέρνες, εφάμιλλα της Αρεόπολης.
Τα μνημεία στη Μάνη  είναι τόσα πολλά που αξίζει κανείς να περπατήσει για να τα γνωρίσει αφήνοντας το αυτοκίνητο. Να γυρίσεις τριγύρω το βλέμμα στα καλντερίμια, στις ρούγες (πεζούλια μπροστά στα κεντρικά σπίτια), στις στέρνες, στις παλιές εκκλησίες, στα χαλάσματα. Να ξεφύγεις από την πεπατημένη και να χαθείς στ' απομεινάρια του παρελθόντος, που δείχνουν το Βυζαντινό μεγαλείο στην έκτασή του.
Λίγο μετά τον πύργο μπαίνοντας στο χωριό Τριανταφυλλιά στρίβεις δεξιά για Νικάνδρι και Χαρούδα. 
 
 
Διαβαίνουμε την Τριανταφυλλιά, στο βάθος το πέλαγος
 
Ο ναός στο Νικάνδρι
 
Ο περίφημος ναός των Ταξιαρχών στο τυπικό μανιάτικο τοπίο της Χαρούδας
 
Απρόσμενα ξεφυτρώνουν μπροστά σου μανιάτικοι πύργοι και πυργόσπιτα, επι το πλείστον διατηρημένοι σωστά. Δείτε την εκκλησία του Άη Γιώργη στην είσοδο στο Νικάνδρι με τις παλιές και περίφημες τοιχογραφίες.
Κάνετε μια στάση και δείτε πίσω σας ανατολικά τα αγέρωχα βουνά της Μάνης.
 
 
Την προέκταση του Ταϋγέτου που κατεβαίνει επιθετικά στο Ταίναρο, στη θάλασσα του νότου.
Στενοί φιδίσιοι δρόμοι σε πάνε σε πύργους και πυργόσπιτα, στο περίφημο ναό των Ταξιαρχών (του 11ου αιώνα) με την παλαιά αρχαία ή ρωμαϊκή στέρνα. Μακρύτερα δυτικά απλώνεται η θάλασσα.
Επιστρέφοντας στον κεντρικό δρόμο προς τον νότο και σε 2-3 χλμ.
 
Φραγκούλια
 
Στρίβεις αριστερά για να συναντήσεις τα χωριά Φραγκούλια – Δρύαλο – Παλαιοχώρα – Βάμβακα – Μπρίκι.
 
Η θέα από τον Δρύαλο
 
Εκκλησίες πολύ παλιές, μονόχωρες, σχεδόν μικρές και μεγαλοπρεπείς πύργοι.
 
Πύργος στο Μπρίκι στο βάθος ο Μέζαπος
 
Άγιοι Θεόδωροι Βάμβακα
 
 
Αλλά ανάμεσα από μια συνεχή γραμμή σπιτιών (παράλληλη του εθνικού δρόμου), αντικρύζεις από ψηλά τους διασκορπισμένους δυτικά οικισμούς (Τσόπακα, Καφιόνα, Κουλούμι, Αγγειαδάκι, κ.ά.) και κοιτώντας συνέχεια δεξιά αποκαλύπτεις στη μεριά της θάλασσας το κάστρο της Μαΐνης (Τηγάνι). 
Κατεβαίνοντας στο κεντρικό δρόμο συναντάς νεκροταφεία με μνημεία – τάφους και οστεοφυλάκια πέτρινα, που μοιάζουν με σπίτια μικρά με επιθετικό ύφος και αυτά. Μετά το σταυροδρόμι στον επαρχιακό δρόμο και αριστερά, συναντάς ένθεν και ένθεν το χωριό Λάκκος και λίγο μετά δεξιά το μικρό οικισμό Αγ. Γεωργίου. Στρίβεις αριστερά στα χωριά Μίνα, Πολεμίτα, Καρύνεια. Εδώ οι οικισμοί σε εντυπωσιάζουν, με τους πύργους και τα σπίτια τους.
 
Από τη Μίνα ατενίζουμε τον Μέζαπο
 
Απέναντι είναι η θάλασσα του Μεζάπου με τις δυο παραλίες-χαλικιές να κοιτάνε στο Τηγάνι. Επιστρέφοντας στον εθν. Επαρχιακό δρόμο (στον Άη Γιώργη) πάλι ο δρόμος οδηγεί δεξιά του στον Μέζαπο, επίνειο των οικισμών που περάσατε και ευθεία πάντα προς νότο για ακόμα περισσότερες εκπλήξεις.
Αφού λοιπόν, περάσαμε παραδοσιακούς οικισμούς, βυζαντινές εκκλησίες και περιβόλια με ελιές, θυμάρι και φασκόμηλο, καταλήγουμε μετά από 13 χιλιόμετρα, από το χωριό του Πύργου Διρού, στο Νικλιάνικο, μια περιοχή με μεγάλη ιστορία. 
Αν στρίψει κανείς δεξιά λίγο πριν την Κοίτα εκεί που οι ταμπέλες γράφουν Γαρδενίτσα, Σταυρί, μετά από 3 χλμ. φτάνουμε στο Σταυρί.
 
 
Σταυρί
 
Στρίβουμε ξανά δεξιά και μετά από 1 χλμ., περίπου στον οικισμό Αγ. Κυριακή, αφήνουμε το αυτοκίνητο και συνεχίζουμε με τα πόδια 50' περίπου για να καταλήξουμε στο κάστρο της Μεγάλης Μαΐνης στο "κεφάλι" του ακρ. Τηγάνι. Περπατώντας ανάμεσα στις πέτρες, το μονοπάτι χάνεται πολλές φορές, αλλά μας οδηγεί το κάστρο που το βλέπουμε συνεχώς.
 
 
 
Γυρίζοντας από το Τηγάνι στο Σταυρί, αν πάρουμε τον δρόμο δεξιά, καταλήγουμε στον οικισμό Κηπούλα. Από εκεί το μονοπάτι οδηγεί στο οροπέδιο που είναι από πάνω, σε υψόμετρο 300 μέτρων από τη θάλασσα.
Εκεί υπάρχουν ερείπια από ένα κάστρο, κατά μία άποψη ήταν το κάστρο της Ωριάς, απόρθητο από την θάλασσα με απότομους γκρεμούς 300 μ. Στα αρχαία χρόνια το ακρωτήριο αυτό λεγόταν θυρίδες, το σημερινό Κάβο Γκρόσσο η "παππούς" (στη φωτογραφία βλέπετε γιατί λέγεται έτσι).
 
 
Γυρίζουμε στον κεντρικό δρόμο και αμέσως βλέπουμε δεξιά την Νόμια και αριστερά την Κοίτα, δύο οικισμούς σχεδόν ενωμένους.
 
 
Βλέπουμε: Κεχριάνικα ,Νόμια, Κοίτα και Καλλονιούς
 
Από τους Καλονιούς ατενίζουμε τη Μάνη!
 
 
Βρισκόμαστε στην κοιτίδα των Νικλιάνων, δηλαδή των δυνατών "σοϊλίδων" σε αντίθεση με τους "αχαμνόμερους" δηλ. τα σόγια που δεν είχαν δύναμη. Η Κοίτα η πολύπυργος, όπως την έλεγαν, είχε 21 πολεμόπυργους και 28 πυργόσπιτα. Σήμερα έχουν διασωθεί 11 πύργοι και - ευτυχώς - όλα τα πυργόσπιτα.
 
ΑΓΡΙΑ ΜΑΝΗ στην είσοδο των Κάτω Μπουλαριών
 
Μετά την Κοίτα συνεχίζοντας λίγο πιο νότια ο δρόμος δεξιά πάει για Κεχριάνικα, Κούνο και αριστερά στους Μπουλαριούς.
 
Άγιος Στράτηγος - Μπουλαριοί 12ος αι.
 
Ευθεία καταλήγουμε στον Γερολιμένα, ένα μικρό ψαροχώρι, όπου θα βρούμε ξενοδοχεία και εστιατόρια.
 
Ο πολύ γραφικός Γερολιμένας.
 
Απέναντι δεξιά ο όγκος του ακρωτηρίου Πούντα επιβάλλεται με το μέγεθός του στο περιβάλλον.
Στον όρμο του Γερολιμένα χύνονται υπόγεια ρεύματα γι' αυτό, ακόμα και το καλοκαίρι τα νερά είναι παγωμένα. Αριστερά ο δρόμος περνάει από ένα σημείο "σεληνιακό", όλο πέτρα, καθαρά Μανιάτικο. Τεράστιοι όγκοι πέτρας το βουνό Προφήτης Ηλίας και σπαρμένος ο τόπος όλος με πέτρες μικρότερες, όλα τα μεγέθη.
Συνεχίζουμε την ξενάγηση μας προς τα νοτιότερα .
 
Άλικα
 
Μετά τον Γερολιμένα ο δρόμος μας οδηγεί στα Άλικα, το σταυροδρόμι που αριστερά πάει στα Τσικαλιά, στο Λιοντάκι, στο Πέπο, στα Μουντανίστικα, στο Κοτράφι.  
 
Αγ. Χαράλαμπος Τσικαλιών
 
 
Κυπάρισσος
Μια παραλία που μόνο οι Μανιάτες γνωρίζουν και σαφέστατα είναι για λίγους και εκλεκτούς .
Με μια σπηλιά στα δεξιά, άσπρα βότσαλα, δροσερά (λόγω της σκιάς του βράχου) και  κρυστάλλινα καθαρά  νερά όπως όλες οι παραλίες της Μάνης. 
 
Εμείς ακολουθούμε τον δρόμο δεξιά, περνάμε από την Κυπάρισσο, την αρχαία Καινήπολη με τις 3 παλαιοχριστιανικές βασιλικές εκκλησίες του 5ου και 6ου αιώνα και συνεχίζουμε το δρόμο που ανηφορίζω για την γνωστή σε όλους Βάθεια. 
 
 
Αντικρίζοντας τον οικισμό , νομίζει κανείς ότι δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που οι παλιοί Μανιάτες παρατηρούσαν το πέλαγος, αλλά και όλη την περιοχή για να δουν αν έρχονται πειρατές ή Τούρκοι.
Από εδώ ο δρόμος συνεχίζει και μας οδηγεί στο ακρωτήριο Ταίναρο: εδώ βρισκόμαστε πλέον στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Μια ιδέα που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον είναι να κάνετε την ίδια διαδρομή ακτοπλοϊκά.
 
Το τέλος του κόσμου!
 
Ο επισκέπτης όμως πρέπει να γνωρίζει ότι σε όλη την διαδρομή ταξιδεύει ανάμεσα σε οικισμούς ( παλιές εκκλησίες, αγέρωχους πύργους), που δεν έχουν μεν καταλύματα (όλοι) αλλά παρέχουν ιδιαίτερη θέα ανάμεσα σε μυρωδιές από θυμάρι, φασκόμηλο και θάλασσας με κροτάλισμα βότσαλων, που αφήνουν στην διάθεση του καθ’ ενός την εξερεύνηση στο απύθμενο παρελθόν. Στο δε πρόσφατο παρελθόν μπορεί να πει κανείς ότι δείχνει σαν βυζαντινό παραμύθι.
 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.