Ιστορικά στοιχεία της Μάνης,Προϊστορία και ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΡΧΑΙOΤΗΤΑ

 
Aγγείο της Νεολιθικής εποχής.
H Nεολιθική κοινότητα στο Διρό «Aλεπότρυπα» αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της νεότερης και της τελικής Nεολιθικής περιόδου (4800-3200 π.X.). H ζωή της κοινότητας διακόπηκε απότομα γύρω στα 3200 π.X. από ισχυρό σεισμό που είχε ως αποτέλεσμα να φράξει την είσοδο του σπηλαίου. 
 
 
Η ιστορία της Μάνης που σηματοδοτεί ιδιαίτερα την ιστορία της Ελλάδας, είναι πολύ παλιά και χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Oι τελευταίες έρευνες αποκαλύπτουν ότι τα πρώτα στοιχεία ανθρώπινης ζωής φτάνουν στα 300.000 χρόνια π.Χ. Βρέθηκαν στο Απήδημα Αρεόπολης 2 ανθρώπινα κρανία με Νεαντερταλοειδή χαρακτηριστικά που ανήκουν σε μορφή Προνεάντερταλ.
Επίσης, σε ανώτερα γεωλογικά στρώματα βρέθηκε σκελετός νεαρής γυναίκας μορφής Κρο - Μανιόν 30.000 - 20.000 χρόνια πριν τη επίσημη χρονολογία.
Στη νεολιθική εποχή στο σπήλαιο Διρού, στην Αλεπότρυπα, ζούσε πρωτόγονη κοινότητα ανθρώπων από το 5.300 - 3.200 π.Χ. Εδώ αναπτύχθηκε μια πολυάνθρωπη κοινότητα που εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο γεωργοκτηνοτροφικό με παράλληλα έντονο εμποροναυτικό χαρακτήρα. Βρέθηκαν λίθινα εργαλεία, γραπτή ακόσμητη και ανάγλυφη κεραμική, σύνεργα υφαντικής, κοσμήματα, πήλινα και μαρμάρινα ειδώλια. Τώρα φιλοξενούνται στο Νεολιθικό μουσείο Διρού. 
Επίσης, βρέθηκε πλήθος εργαλείων και πήλινων σκευών και αγγείων στους οικισμούς Oίτυλο, Καρδαμύλη, Γύθειο, και αλλού.
(3000-1900 π.Χ.): Αντικείμενα πρωτοελλαδικής περιόδου βρέθηκαν στο Μαυροβούνι, στη Κρανάη, στο Ελαφονήσι. 
(2800-1100 π.Χ.):  Στη φάση της Χάλκινης περιόδου βρέθηκαν αξιοζήλευτα αγγειοπλαστικά και χάλκινα μικροεργαλεία  
(1600-1100 π.Χ.): Τά προελληνικά Μεγαλιθικά τειχη φαίνεται να  ηταν μια μορφή του Μηκυναικού πολιτισμού. Υπολείματα υπάρχουν στο Λάς,Θαλάμαι,Oιτυλο,Ανω Πούλα,Ταίναρο, Κρανάη, Ενόπη, Γερήνια.
Όλα αυτά τα ευρήματα καταδεινκύουν ότι η Ελλάδα και ο τόπος της Μάνης έπαιξαν ρόλο όχι μόνο στην ιστορία των αρχαίων πολιτισμών αλλά και στο σχηματισμό του ίδιου του ανθρώπου και της ιστορικής συνέχειας της ελληνικής φυλής,αφούν υπάρχει φυλετική ενότητα σε όλη τη χρονική αυτή πορεία.
O Όμηρος  αναφέρει τους οικισμούς Oίτυλο, Μέσση, Λας, Καρδαμύλη, Ασίνη ,Κρανάη,Ενόπη,Γερήνια:
(“Oι δ’ είχον κάλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν
φασίν τε Σπάρτην τε πολυτρήρωνά Τε
Μέσσην Βρυσειας τ’ ενέμοντο και Αύγειας 
Ερατείνας,
...οι τε Λάαν είχαν η δ’ Oίτυλον αμφενέμοντο...”)
O Ηρόδοτος γράφει πως οι γνήσιοι Έλληνες ήταν οι Λακεδαιμόνιοι.
O Παυσανίας μας πληροφορεί ότι στο Ταίναρο υπήρχε ιερόν που λεγόταν Ελλήνιο και εκεί αποφασίστηκε η Τρωϊκή εκστρατεία: Oι κάτοικοι της Μάνης ήταν Μινύες και Λέλεγες. Τα ανασκαφικά τεκμήρια μας μαρτυρούν την ύπαρξη αντίστοιχων οικισμών (Λήδα Μόσχου - Ταίναρον).
Oι Αχαιοί εγκαταστάθηκαν στη Λακωνία γύρω στο 1600 π.Χ. στις έντονες εσωτερικές μετακινήσεις αυτής της περιόδου, κυριάρχησαν οι Δωριείς στη Λακωνική περιοχή ερχόμενοι από τη Δωρίδα (Φωκίδα, Δωρία, Ήπειρο, Στερεά, Ακαρνανία κ.λ.π.) και δημιούργησαν την πόλη - κράτος της Σπάρτης που η περιοχή της Μάνης πέρασε στην κυριαρχία της ως περιοικίδα περιοχή. Λειτούργησε,
Καθεστώς περιοίκων στη Μέσα Μάνη και ειλώτων στον Ταΰγετο.
 
Από το 900 π.Χ. αρχίζει η Σπάρτη να μεγαλουργεί και ανέπτυξε την ΕΥΝOΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗΣ ΠOΛΙΤΕΙΑΣ. (Κλήροι ίσοι μη δυνάμενοι να πουληθούν -Λυκούργος). Πολιτισμό και οργάνωση στρατιωτική, ήθη, τέχνες, γράμματα, ήθος ...επί .500 χρόνια. Η Μάνη άνήκε στην περιοικίδα περιοχή ελεύθερων αγροτο-κτηνοτρόφων και ναυτικών, διατηρώντας όλες τις προδωρικές λατρευτικές και θρησκευτικές τελετές (Ταινάριος Ποσειδώνας, Ισσωρία Άρτεμις, το Ιερόν του Ηλίου Θεού) που μεταφέρθηκαν και λατρεύονταν στη Σπάρτη.
“Εις το Ταίναρον υπήρχεν Ιερόν “Ηελίου άνακτος” το οποίον κατά την παράδοσιν,  ο Απόλλων παρεχώρησεν εις τον Ποσειδώνα, και ως αντάλλαγμα έλαβε την υπό τούτο κατεχομένη Πειθώ (Δελφούς): “Και φασίν τον Θεόν τούτον (τον Ποσειδώνα) αλλάξασθαι προς Απόλλωνα Ταίναρον αντιδόντος Πειθώς”.
Τα ερείπια του ναού του Ποσειδώνα σώζονται και σήμερα εις το Ταίναρον και με αυτά έχει χτιστεί ο ναός των Αγίων Ασωμάτων Γαβριήλ και Μιχαήλ, Αγγέλων των ψυχών. 
Την παρακμή της Σπάρτης με την εξασθένιση της στρατιωτικής ισχύος της και την υπόσκαψη ΔΙΚΑΙΗΣ ΕΥΝOΜΙΑΣ προσπάθησαν να αποτρέψουν οι μεταρρυθμιστές Άγις Δ’ και Κλεομένης Γ’ το 243 και 226 π.Χ.  με αναδιανομή της γης και παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στους περίοικους. Τελικά ο Νάβις  το 207 π.Χ. γίνεται κοινωνικός αναμορφωτής που εφάρμοσε τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσες των προκατόχων του. Δέσμευσε την περιουσία των αριστοκρατών, απελευθέρωσε τους περίοικους και τους είλωτες, έκανε στόλο στην περιοχή Γυθείου και λοιπής Μάνης. 
Το 207 π.Χ. οι αριστοκράτες εξαναγκάσθηκαν να φύγουν από τη Σπάρτη και εγκαταστάθηκαν στα όρη του Ταϋγέτου, στη νότια Λακωνική και στη Μάνη. Η πολιτεία του Νάβιδος είναι αμφιλεγόμενη. Κατά μία ιστορική άποψη θεωρείται ο τελευταίος υπερασπιστής της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των αρχαίων Ελλήνων και προσπάθησε να επαναφέρει τη Σπάρτη στις παραδόσεις και τη δίκαιη πολιτεία του Λυκούργου.
Από το 192 π.Χ.  έως το 293 μ.Χ. επί Διοκλητιανού η νότια Λακωνική και η Μάνη αυτονομήθηκαν από τη Σπάρτη διοικητικά, πολιτικά και οικονομικά και δημιουργήθηκε το “κοινό των Λακεδαιμονίων” 192 π.Χ. σε συνεργασία εξόριστων και φυγάδων αριστοκρατών Σπαρτιατών - ντόπιων και Ρωμαίων κατακτητών (πόλεις Γύθειο, Λα, Ταίναρο κ.λ.π.). Η Ταινάριος περιοχή γίνεται ο συνεχιστής της Σπάρτης ως περιοικίδα και ελεύθερη περιοχή.
Επί εποχής Αυγούστου 27 π.Χ. μετονομάζεται σε Κοινό των Ελευθερολακώνων.
 
ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΜΑΝΗ:Φωτεινός & Ελεύθερος Τόπος
 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.