Η πέτρα

Η πέτρα

Γράφει ο  Γεωργαρίου Πέτρος - Γλύπτης

 

Παίζει μεγάλο ρόλο η θέση που παίρνουμε για τη διαμόρφωση της εικόνας και της εντύπωσης, είναι αυτό που θα αποτελέσει υψηλό πρότυπο για τις επόμενες κοινωνίες. Αυτό ήξεραν πάρα πολύ καλά οι πρόγονοί μας γι’ αυτό έγραφαν, μιλούσαν, αποτύπωναν. Ήξεραν όμως ότι η μνήμη στο βάθος του χρόνου σβήνει, γι’ αυτό και τροποποιούσαν ανάλογα την εποχή, τον λόγο και την εικόνα για να είναι πάντα σύγχρονοι. Χρησιμοποιούσαν ιδιωματισμούς της εποχής ανάλογους της παιδείας τους, της ζωής τους.

Άλλαζαν το ύφος των αγαλμάτων, το στυλ, την έκφραση. Άλλαζαν τον τρόπο που έχτιζαν τα σπίτια τους, τους ναούς τους. Έτσι έχουμε αυτό που λέμε παράδοση, βασισμένη πάντα στο συναίσθημα για να νιώθουμε ξεκινώντας από τον Ορφέα, από τον Οδυσσέα που έκανε την καρδιά του πέτρα να γυρίσει στην Ιθάκη. Αυτό έκανε και ο μεγάλος υμνογράφος ο Ρωμανός ο Μελωδός. Έκανε πάντοτε ένα λάθος στον στίχο του, ηθελημένο, έντεχνο. Είναι αυτό που λέμε ”Ποιητική άδεια”, ή έτσι το είδε ο καλλιτέχνης. Αφήνει τον λόγο (την πέτρα) να τον συναπάρει, συνεργάζεται δηλαδή μαζί του, έτσι κάνει ο μεγάλος χτίστης, ο μεγάλος πλάστης. Παίρνει την πέτρα, παίρνει το πικούνι, την βαριοπούλα, τη σμύλη και μαζί με την ψυχή και το συναίσθημά του, δίνει μορφή.

Έχτισε πύργους, έπλασε αγάλματα για να αγάλλεται, έκανε τεχνουργήματα, έκανε καλλιτεχνήματα για να ευχαριστήσει την όραση και την ακοή, επιδίωξε να είναι έργα ωφέλιμα ωραία και ευχάριστα.

Λόγια ύμνοι και χαρακτηρισμοί γι’ αυτό το πρωτογενές ευγενές υλικό. Λευ, Λας, λίθος, λιθάρι, λαλούδα, πέτρα, δύναμη, ευαισθησία, απλότητα. Διαχρονικά χρησιμοποιείται για τις όποιες ανάγκες, για τις εκφράσεις της κάθε κοινωνίας.

Για την αποτύπωση της αγωνίας, του γλυπτού, του μνημείου, του συμβόλου επάνω στα αγκωνάρια, στα μακρίονα, στα υπέρθυρα, στα κοιμητήρια, στους κοινοχρηστους και περίβλεπτους χώρους.

Λέμε σκληρός σαν πέτρα, έκανε πέτρα την καρδιά του, λαθεμένα νομίζω, γιατί είναι τόσο ευαίσθητο, τόσο εύπλαστο υλικό, το μόνο που θεοποιήθηκε.

Το υλικό που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να υμνήσει τους θεούς του, τους ήρωές του, να χτίσει τους ναούς του, τα κάστρα του, τα σπίτια του, τους φάρους, να υμνήσει τη δόξα του.

Λέγεται ότι οι σοφοι έπλαθαν τα αγάλματά τους με τον συγχρονισμό της σκέψης, με την υποβολή.

Και αυτή υπάκουε, συνεργάστηκε γιατί είναι ευγενής. Στήριξε, προστάτεψε τον άνθρωπο στις δυσκολίες του. Έγινε μονόλιθος-φαλλός, έγινε τοίχος αμυντικός, οχυρό, έγινε φράχτης στις μάντρες, στα χωράφια, στην Βέργα του Αλμυρού, στο Μεσολόγγι, στις Καστροπολιτείες. Έγινε πύργος, σύμβολο δύναμης, σύμβολο εξουσίας. Έγινε λιθάρι στο Λιτριβείο, μύλος για το αλεύρι, βόλοι για τη σφεντόνα, υνί για τη ζωή.

Τον έλεγαν Σίμων, τον ονόμασε Πέτρο, όχι τυχαία. Είχε γνώση ότι η πίσω όψη του σκληρού είναι το ευαίσθητο, δεν διαψεύθηκε, αυτός ο τόσο σκληρός δάκρυσε, έκλαψε, πίστεψε.

Έτσι και η πέτρα πιστεύει, συγκινείται, συνεργάζεται με τον δημιουργό της. Παίρνει μορφή, μεταφέρει έκφραση, δύναμη, αγάπη, πόνο, έρωτα. Αντέχει στον χρόνο, στις παρεμβάσεις, στις επιρροές. Αντιστέκεται στις όποιες αλλαγές. Μεταφέρει την ενέργεια από τη μάνα Γη, τον πλάστη Θεό, τον πατέρα Ουρανό, τον ζωοδότη Ήλιο.

Φαντάζεστε τι εικόνες θα είχαμε αν δεν υπήρχε το φως, καμία.

Αν δεν υπήρχε πίστη, δεν θα υπήρχε η πέτρα, δεν θα υπήρχε ο Παρθενώνας, ο Ερμής του Πραξιτέλη, ο Φειδίας, ο Σωκράτης ο πρώτος Λαϊκός Πελεκάνος, ο καπετάν Γιάννης Μανούσακας, ο Αντωνάκας ο Βουγιουκλάκης μέχρι ο γνωστός-άγνωστος τεχνήτης που φιλοτέχνησε  τη γερακίνα για το μνημούρι της γιαγιάς Παλάδας, ο Μιχαήλ Άγγελος, η Κοιμωμένη του Χαλεπά, ο Λαϊκός Πελεκάνος, τα εκκλησάκια μας, οι πύργοι μας, τα κάστρα μας.

Πέτρες αρχεία αιώνια και που είστε φτάνει. Ρωτήθηκε ο μεγάλος δάσκαλος τι θα σμιλέψει. Απάντησε θα προσπαθήσω να βγάλω έξω αυτό που ήδη υπάρχει, απλά θα πετάξω τα άχρηστα. Αυτό μας διδάσκει διαχρονικά η πέτρα.

Όπως μας λέει και ο ποιητής “Κυκλάμινο στου βράχου τη σχιμάδα”.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.