Η Μάνη βλέπεις...

 
Της Ρέας Βτάλη
 
Πέτρα. Πέτρες. Σε χωράφια πέτρες. Άντε να καλλιεργήσεις! Για κάθε «γκουπ» που στοχεύει τη γη κι ένα «πτου σου!» του ανθρώπου. Γυμναστήριο πείσματος. Να φτάνει το άτομο στα τέρματά του. Ν' ανάβει όλα του τα κόκκινα. Τυχαία μπολιάστηκε ο τόπος με «βεντέτα» και μοιρολόγια; Η Μάνη βλέπεις...
Ελιές μπονσάι. Τόσες δα! Πιο πολύ από το να ψηλώνεις, αξία έχει να βρεις το δικό σου μπόι. Να επιλέξεις ποιους αέρηδες θα κοντράρεις. Μου πήρε χρόνο. Σοφές ελιές, μπονσάι. Η Μάνη βλέπεις….
Πυργόσπιτα. Με τόσα δα παραθυράκια μόνο στα ψηλά πατώματα. Να φαντάζεσαι τον ιδιοκτήτη πάντα σ' ετοιμότητα. Τα παράθυρα να είναι τα κιάλια του. Αδύνατον να δουν οι απ΄ έξω. Πόσα επεισόδια να εκτυλίσσονταν στα μέσα τους; Πυργόσπιτα. Μικρές πολιτείες, μεγάλες συνωμοσίες. Η Μάνη βλέπεις...
Η θάλασσα αλλιώς εδώ. Μη φανταστείς φιλόξενες παραλίες. Από πέτρα σε πέτρα θα σε χτυπήσει το κύμα σαν χταπόδι. Και γαλήνια να 'ναι, αγριεμένη τη φαντάζεσαι. Λες, διάλειμμα κάνει και σιγά μην με ειδοποιήσει πότε θα το τελειώσει.
Η Μάνη βλέπεις...
Ξωκλήσια φορτωμένα αιώνες. Ιζνίκ πιάτα στον τρούλο του Ταξιάρχη. Αρχαιοελληνικές κολώνες, κομμάτια μάρμαρου, εμφυτευμένα σε τοιχοποιίες... Εγκλήματα κανονικά, τα πλένεις με χριστιανισμό και τα ανέχεσαι. Φτάνεις και να τα προσκυνάς. Ανακύκλωση συμβόλων. Όχι μόνο στην Μάνη, βλέπεις
Σπήλαιο του Διρού. Ένας ολόκληρος, υπόγειος, κρυφός κόσμος. Η πρώτη συνέντευξη που πήρα στη δημοσιογραφική ζωή μου, ήταν στη μακαρίτισσα Πετροχείλου, που το ανακάλυψε με τον σύζυγό της. Είχαμε μιλήσει ώρες. Μετά φύγαμε μαζί. Μου είχε ανοίξει την πόρτα του ασανσέρ. «Όχι ευχαριστώ. Πάσχω από κλειστοφοβία» της είχα πει. «Να μην γίνεστε ποτέ πιο μικρή από τους φόβους σας» μου είχε πει. Τη θυμάμαι πάντα κι ας μην τα κατάφερα. Ωστόσο θυμάμαι.
Η Μάνη βλέπεις….
Μια μερίδα ελιές τοσοδούλικες, ψωμί ζυμωτό, να το βουτάς σε λάδι που γαργαλάει στο λαρύγγι, χόρτα άγρια με μπόλικο λεμόνι, τυρί πασπαλισμένο με φρέσκια ρίγανη. Ένα τραπέζι, 4 καρέκλες, μια θάλασσα πρώτο πλάνο, ένα χταπόδι κρεμασμένο στο σκοινί. Στο Λιμένι. Σταθερή αξία ο Τάκης. Τι άλλο να θέλει ο άνθρωπος! Η Μάνη βλέπεις...
Και στο Νίφι. Τι λιμανάκι! Δεν είναι ψεύτικο. Δεν είναι σκηνικό. Είναι αληθινό. Η Μάνη βλέπεις…
Το βράδυ στην Αρεόπολη, μοιάζουμε λαθροδιαβάτες σε ζωγραφιά του Ντε Κίρικο. Γραμμές, όγκοι, κάπου-κάπου κι ένα θολό φεγγάρι. Ησυχία. Φως ίσα-ίσα για το βήμα μέχρι την ταβέρνα του Πιέρο. Μια σημαία ελληνική, καθώς χτυπιέται δίνει ήχο στη νύχτα. Παντού στη Μάνη μια σημαία ελληνική. Η Μάνη βλέπεις...
 
Πηγή: www.protagon.gr
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.