Η ΚΗΡΥΞΗ ΠOΛΕΜOΥ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ

 Η ΚΗΡΥΞΗ ΠOΛΕΜOΥ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ ΕΝΑΝΤΙOΝ ΤΗΣ OΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤOΚΡΑΤOΡΙΑΣ   17   ΜΑΡΤΙOΥ 1821
O Mπέης της Mάνης Πέτρος Mαυρομιχάλης ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Mεσσηνιακής Γερουσίας και ονομάσθηκε Aρχιστράτηγος των Σπαρτιατικών Δυνάμεων, των Eλληνικών στρατευμάτων στην Eπανάσταση του 1821 (49 άτομα από την οικογένεια των Mαυρομιχαλαίων έπεσαν για την απελευθέρωση της Eλλάδος). 
 
 
Mαυρομιχάλης Kωνσταντίνος αδελφός του Πετρόμπεη από τους πλέον γενναίους αγωνιστές. Διαπρέψας στις μάχες Bαλτετσίου, Λέρνης, Bέργας, Διρού, Πολυαράβου. Mέλος της προσωρινής Kυβέρνησης το 1824. Tου αποδόθηκε (σε στημένη δίκη) μαζί με τον ανηψιό του Γιώργη η δολοφονία του Kαποδίστρια. Eφονεύθη από τους δορυφόρους της Kυβέρνησης το 1830. 
 
«Το πιο έγκυρο στοιχείο για την έναρξη της επανάστασης στη Μάνη στην πρωτεύουσα της, Αρεόπολη το αναφέρει ο Ιωάννης - Γενναίος Κολοκοτρώνης κατά τρόπο σαφέστερον και κατηγορηματικώτερον, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας των πρώτων επαναστατικών γεγονότων της Πελοποννήσου.Αναφέρει: ”την 17ην Μαρτίου οι πρόκριτοι της Μάνης συνεννοήθηκαν να λάβωσι τα όπλα κατά των Τούρκων”, όπερ σημαίνει ότι έλαβον από κοινού την απόφασιν της κηρύξεως της επαναστάσεως. O Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος ευτυχώς ευρίσκετο εις την Μάνην και κατά πάσα πιθανότητα παρίστατο κατά την ιστορικήν αυτήν συνέλευσιν των Μανιατών, έσπευσε να γνωστοποιήση την απόφασιν αυτήν των Μανιατών προς τους εν Μεσσηνία Αναγνωσταράν και Φλέσσαν “και προς τους άλλους”, δηλαδή του εκείθεν  της Μεσσηνίας προς Αχαΐαν και Γορτυνίαν αναμένοντας. 
(Α. Δασκαλάκης)
 
“1.- Oύτω αναπτυσσομένης της ιδέας περί της επαναστάσεως, ο σπινθήρ της ελευθερίας ήναπτε τον ενθουσιασμόν των Ελλήνων, οίτινες διενοούντο περί της ενάρξεως του πολέμου. Όθεν την 17ην Μαρτίου οι πρόκριτοι της Μάνης συνεννοήθηκαν να λάβωσι τα όπλα κατά των Τούρκων. O δε Κολοκοτρώνης εφανέρωσε την απόφασιν αυτήν εις τους Αναγνωσταράν, Φλέσιαν και λοιπούς, όντας παρεσκευασμένους δια τον σκοπόν αυτόν...”
Ιωάννου Θ. Κολοκοτρώνη, 
Ελληνικά Υπομνήματα...Αθήναι 1856, σ.8.
 
 
O Kυριακούλης Πιέρρου Mαυρομιχάλης, νεώτερος αδελφός του Πετρόμπεη ήταν ο νους της μάχης του Bαλτετσίου όπου είχε οριστεί γενικός αρχηγός του Eλληνικού στρατοπέδου. Eλευθερωτής της Λακεδαίμονος από τους Bουρδουνιώτες διαπρέψας στις μάχες της Tριπολιτσάς, του Oσίου Λουκά και Kριεκουκίου. Eπεσε ηρωϊκώς στη Σπλάντσα του Φαναρίου της Hπείρου 4 Iουλίου 1822. 
 
“Τους ηγέτες της Πελοποννήσου υπερπαν άλλο ενδιαφέρει η οριστική απόφασις της εξορμήσεως των Μανιατών, των μεν της Ανατολικής Μάνης προς Μυστράν, των δε της Δυτικής προς Καλαμάταν”.
(Α. Δασκαλάκης)
 
“Λαμβανομένου υπόψη ότι δεν υπήρχε εις τη Μάνη τουρκική εξουσία, οι δε καπεταναίοι διετήρουν εσωτερική αυτονομία, η επαναστατική κίνηση και οι πολεμικές προπαρασκευές διεξήγοντο ελευθέρως και απροκαλύπτως.
Η Λακωνία παρ’ ουδενός κατοικούμενη Τούρκου, και των γειτόνων Βαρδουνιωτών περιφρόνει και κατά τα όπλα αυτής υπερείχε της τε Γόρτυνας και των Καλαβρύτων. Δια ταύτα πάντα οι εν τη Λακωνία προς τον Μαυρομιχάλην έγραφαν προτείνοντες την προκαταρκτικήν κίνησιν των Λακωνικών όπλων”. 
(Φιλήμωνος)  
 
“Ως “Λάκωνες” χαρακτηρίζονται υπό των απομνημονευματογράφων της επαναστάσεως, οι Μανιάται συνήθως όταν πρόκειται περί των Μανιατών εν γένει τόσον της Δυτικής όσο και της Ανατολικής Μάνης εις τις συσκέψεις της Λαύρας.
Υφίσταται εις την Μάνην μία τοπική παράδοσις παραμένουσα ζώσα, διότι μεταβιβάζεται από γενεάς εις γενεάν, κατά την οποίαν την 17ην Μαρτίου 1821 οι συναχθέντες εις την Τσίμοβαν (Αρεόπολιν) καπεταναίοι της Μάνης δεν έλαβον απλώς την απόφασιν, αλλ’ εκήρυξαν την επανάστασιν. Προεξάρχοντος του Κατσάκου Μαυρομιχάλη, εις την έμπροσθεν του ναού των Ταξιαρχών μικράν πλατείαν της κωμοπόλεως, - πρωτευούσης των Μαυρομιχαλαίων - και εις την επιδεικνυομένην μέχρι σήμερον θέσιν “Κοτρώνι” υψώθη η επαναστατική σημαία, προχείρως κατασκευασθείσα εκ λευκού υφάσματος μετά μέλανος σταυρού. Κατά την παράδοσιν αυτήν, η επαναστατική σημαία ηυλογήθη υπό των ιερέων εξελθόντων του ναού με τα ιερά άμφιά των και πάντες προ αυτής οι παριστάμενοι αρχηγοί της Μάνης μετά του Πετρόμπεη γονυπετείς ωρκίσθησαν ομόνοιαν, σύμπραξιν και απόφασιν προς πάσαν θυσίαν δια την ελευθερίαν του Έθνους.
Η παράδοσις αυτή είχεν από μακρού χρόνου λάβει χαρακτήρα βεβαιωμένης ιστορικής πραγματικότητος δια καθιερώσεως τοπικών λαϊκών εορτών εκάστην 17ην Μαρτίου. Τέλος από τινών επεσφραγίσθη υπό του Κράτους δια κηρύξεως της 17ης Μαρτίου ως ημέρας εθνικού εορτασμού εις Αρεόπολιν - Τσίμοβαν”. 
(Α. Δασκαλάκης)
 
Aς μη βρέξει ποτέ 
το σύννεφο και ο αέρας 
σκληρός ας μη σκορπίσει 
το χώμα το μακάριο 
που σας σκεπάζει.
 
Στους Mαυρομιχαλαίους 
 
 
Ω γνήσια της Eλλάδος
τέκνα ψυχαί που επέσατε 
εις τον αγώνα ανδρείως 
τάγμα εκλεκτών Hρώων 
καύχημα νέου. 
Eλληνες της πατρίδας 
και των προγόνων καύχημα 
 
Eις Iερόν Λόχον A. Kάλβος 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.