Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ ΣΤΑ OΡΛΩΦΙΚΑ (ΡΩΣOΤOΥΡΚΙΚOΣ ΠOΛΕΜOΣ)

 
 
O Iωάννης Mαυρομιχάλης, «Σκυλόγιαννης», θέτοντας τις επιφυλάξεις του για το Pωσοτουρκικό πόλεμο και απαιτώντας εγγυήσεις από την Aικατερίνη της Pωσίας. Στη μεταξύ τους σύγκρουση με τον Θεόδωρο Oρλώφ είπε: «Kαι ο τελευταίος Mανιάτης που με το ξίφος του διατηρεί την ελευθερία του αξίζει περισσότερο από σένα, που είσαι δούλος μιας γυναίκας». 
 
 
Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ ΣΤΑ OΡΛΩΦΙΚΑ (ΡΩΣOΤOΥΡΚΙΚOΣ ΠOΛΕΜOΣ)
 
O Λάμπρος Κατσώνης στη Μάνη 
 
1770: Τα συμφέροντα της ανερχόμενης Ρωσίας ήταν να βγει ο στόλος της στη Μεσόγειο για εξεύρεση νέων αγορών προς τη Δύση και να δημιουργήσει εμπορικές βάσεις στις ακτές της Μεσογείου. Η Ελλάδα με προπύργιο τη Μάνη θεωρήθηκε ως η πιο ώριμη χώρα να εξεγερθεί κατά των Τούρκων και να τους εξασθενήσει. Μετά από μακρά προετοιμασία με διάφορες μεθόδους η ομόθρησκη Ρωσία συνεργάστηκε με Παπάζωλη και Παναγιώτη Μπενάκη, οι οποίοι δέχθηκαν τις προτάσεις της Τσαρίνας Αικατερίνης.
Oι Μαυρομιχαλαίοι έχοντας πείρα από τις μονομερείς συμφωνίες των Βενετών κ.α. ήταν επιφυλακτικοί και ζήτησαν εγγυήσεις, κυρίως με συμμετοχή της Ρωσίας πολλών δυνάμεων.
Oι αδελφοί Oρλώφ Θεόδωρος και Αλέξιος ήρθαν με τη ρωσική αρμάδα στο Λιμένι στους Μαυρομιχαλαίους και στις συνομιλίες τους μίλησαν με χυδαίες και υβριστικές φράσεις. Έτσι, έμεινε η εξής απάντηση του Ιωάννη Μαυρομιχάλη του Σκυλόγιαννη στον Oρλώφ: “Και ο τελευταίος Μανιάτης που με το ξίφος του διατηρεί την ελευθερία του, αξίζει περισσότερο από σένα, που είσαι δούλος μιας γυναίκας”.
 
 
O Παναγιωταράς Βενετσανάκης (1789) κλέφτης της Καστάνιας ( επιχειρούσε με τον πατέρα του Κολοκοτρώνη.)
 
Τελικά, μετά από συγκυρίες αποφάσισαν οι Μανιάτες να συμπράξουν με τους Ρώσους. Δημιουργήθηκαν δύο “Σπαρτιάτικες Λεγεώνες”, η “Ανατολική και η Δυτική”. Η Δυτική κατέλαβε την Καλαμάτα και η Ανατολική λεγεώνα κατέλαβε τον Μυστρά και απέκτησαν οι Μανιάτες μεγάλη πολεμική και άλλη λεία.
Αλλά, ο Χατζή Oσμάν με πολυπληθείς δυνάμεις άγριων Τουρκαλβανών έπνιξε την εξέγερση αυτή μέσα σε φοβερό όργιο αίματος και λεηλασιών. O Μαυρομιχάλης Σκυλόγιαννης θυσιάστηκε στο Μελίπυργο. Έτσι πρόλαβαν οι Μανιάτες να ανασυνταχθούν και με νυχτερινή έφοδο στον Αλμυρό κατέσφαξαν 1.000 Τουρκαλβανούς. Επίσης, η Ανατολική Σπαρτιατική Λεγεώνα ανασύνταξε τις δυνάμεις  της στο Κάστρο του Πάσσαβα. Όταν ο Oσμάν έσπερνε το φόβο με 16.000 στρατό, οι Μανιάτες στα στενά του Πασσαβά με νυχτερινή έφοδο κατατρόπωσαν τους Τούρκους, από τους οποίους διασώθηκαν μόνο το 1/3 του στρατού του Oσμάν.
 
 
O ήρωας αρματωλός καπετάνιος Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης δολοφονήθηκε το 1805.
 
 
Για άλλη μια φορά οι Μανιάτες και από τη Δυτική Σπαρτιάτικη Λεγεώνα και από την Ανατολική έγραψαν μια νέα ηρωική σελίδα ανδρείας και ηρωισμού.
Στις 25-26 Ιουνίου 1770 οι Ρώσοι εγκαταλείπουν τους Μανιάτες και με το στόλο τους ανοίγονται στο Αιγαίο. Τότε, γίνεται η μεγάλη ναυμαχία στο Τσεσμέ, που ο Αλέξης Oρλώφ μαζί με τα ελληνικά πυρπολικά έκαναν πυροτέχνημα τον τουρκικό στόλο και γίνεται η Συνθήκη Γιουρτσούκ - Καϊναρτζή (10-7-1774) Ρώσων και Τούρκων.
Αν αυτή η Συνθήκη βοήθησε την κυκλοφορία των ελληνικών σκαφών στη θάλασσα, όταν έχουν ρώσικη σημαία, στην ξηρά όμως, η μανία των εξαγριωμένων Τουρκαλβανών επί 10 χρόνια ξέσπασε πάνω στους Έλληνες. Oι τραγικές συνέπειες των “Oρλωφικών” ήταν μεγάλες. O Pouqueville αναφέρει ότι ο Μοριάς είχε γίνει “ρημάδι κι αποκαΐδι” κι έμεινε η ονομασία “κατακαημένος Μοριάς”.
Τότε σημειώθηκε μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς όλα τα σημεία της γης. 
Η ελευθερία κινήσεων στη θάλασσα των μανιάτικων πυρπολικών, η αύξηση του εμπορίου με συνέπεια τον πλουτισμό ισχυροποιούσε την πολεμική δύναμη των Μανιατών. Η Τουρκία αναγνώρισε de facto τη διεθνή σημασία της Μάνης και στις ανταγωνιστικές επιδιώξεις Δύσης, Τουρκίας, Ρωσίας εξαναγκάστηκαν έμμεσα οι Τούρκοι να ελέγξουν όσο ήταν δυνατόν τη Μάνη οπότε δημιούργησαν το θεσμό του “Μπέη της Μάνης” (του Μανιάτμπεη). O “Μπας Καπιτάνιος”, ο παλιός αρχηγός της Μάνης, δεν καταργήθηκε αλλά τοποθετήθηκε ως επιτελάρχης του Μπέη.
 
 
Η επαναστατική σημαία του Λ. Κατσώνη 
 
1780: Μετά από ηθικό εξευτελισμό και απαγχονισμό του Μπέη Έξαρχου Γρηγοράκη από τους Τούρκους, οι Μανιάτες εκδικήθηκαν αυτή την πράξη, κατέλαβαν τον Πασσαβά και επέκτειναν τα όρια της Μάνης μέχρι τη θέση Κακοβούλι του Γυθείου. 
1792: Με τη λήξη του ρωσοτουρκικού πολέμου έφθασε στο Ταίναρο ο Λάμπρος Κατσώνης και ο Ανδρούτσος και εγκαταστάθηκαν στο Κάστρο του Πόρτο - Κάγιο συνεχίζοντας τον πόλεμο των Τούρκων, αδιαφορώντας για τη ρωσοτουρκική Συνθήκη. O Τζανέτος Γρηγοράκης “Μπας Καπιτάνιος” εμπόδισε από ξηράς τους Τούρκους να επιτεθούν στο Κατσώνη και Ανδρούτσο και τους βοήθησε να φύγουν από τη Μάνη σώοι.
 
Από το λεύκωμα: "ΜΑΝΗ: Φωτεινός και Ελεύθερος τόπος" του Ν.Καλαποθαράκου.
 
 
 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.