Η Ελλάδα κακοποιείται

Η Ελλάδα κακοποιείται

Της Καλλιόπης Θεοδωράκου                                                        

Αν. Καθηγήτριας Παν/μίου Αθηνών

Η Ελλάδα κακοποιείται για άλλη μια φορά. Μέσα στη μακραίωνη ιστορία μας υποστήκαμε πολλούς δυνάστες, ντόπιους και ξένους. Ανάλογα με την εποχή, ο δυνάστης περιβαλλόταν με το σχετικό ένδυμα εξουσίας, πότε της ωμής βίας και πότε της καλυμμένης, όπως λόγου χάρη τώρα, που η βάρβαρη καταλήστευση του εθνικού μας πλούτου, η συρρίκνωση του εισοδήματος μας, η στέρηση του δικαιώματός μας στη δουλειά, ο διασυρμός μας στον παγκόσμιο τύπο και το πλήγμα που δέχεται η εθνική μας περηφάνια, γίνονται, δήθεν, για λόγους πατριωτικούς, για να σώσουμε την πατρίδα, ποιού την πατρίδα άραγε;

Για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Και ποια κρίση παρακαλώ, την παγκόσμια. Η μικρή Ελλάδα που πλήττεται καθημερινά από τη διαπλοκή και τις μίζες, ντόπιες και εισαγόμενες, που ζει καθημερινά την εδαφική ανασφάλεια, περιβαλλόμενη από αδηφάγους γείτονες που την επιβουλεύονται και που διαθέτει πανίσχυρούς και αδίστακτους προστάτες, που με το αζημίωτο τις πουλούν άχρηστα και πεπαλαιωμένα όπλα, αυτή λοιπόν η μικρή Ελλάδα γίνεται ξαφνικά ρυθμιστής της παγκόσμιας οικονομίας; 

Νομίζετε ότι αν μόνο το ζήτημα της δικής μας κακοδιαχείρισης των οικονομικών, που είναι δυστυχώς απόλυτα αληθές και χρήζει άμεσης και σκληρής αντιμετώπισης, αν λοιπόν μόνο εμείς φταίγαμε για την παγκόσμια οικονομική κρίση, δεν θα μας αποκόβανε από το παγκόσμιο οικονομικό άρμα, σαν γάγγραινα, σαν διογκούμενο καρκίνωμα, που πρέπει να απομακρυνθεί άμεσα και οριστικά; 

Όχι, αγαπητοί μου, δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το παιχνίδι παίζεται αλλού και είναι χοντρό.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα με τη  σειρά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι πραγματικότητα, όπως είναι πραγματικότητα ότι είναι η χειρότερη που ζει ο πλανήτης, ξεπερνά και την κρίση του 1930, όπως λένε οι ειδικοί. Στην δύσκολη αυτή συγκυρία, πλέον ευάλωτες είναι οι αναιμικές οικονομίες, αυτές που δεν πατούν γερά στα πόδια τους αλλά χρειάζονται πατερίτσες. Και μια τέτοια οικονομία είναι η δική μας.

Αναιμική η οικονομία μας, Απάτριδες οι Πολιτικοί μας. Ξεπουλιέται η Xώρα.

Δεν παράγουμε πλέον σχεδόν τίποτε. Οι ανθηρές ελληνικές επιχειρήσεις κλείσανε ή μεταφερθήκανε αλλού. Εισάγουμε τα πάντα, ακόμη και καρφίτσες. Είμαστε εντελώς εξαρτημένοι από τις εισαγωγές. Και το παράδοξο, εισάγουμε από ξένες χώρες γεωργικά προϊόντα που παράγουμε εδώ σε αφθονία. Από την άλλη, γίναμε υπερκαταναλωτές. Μέχρι φτιάξανε τα καταναλωτικά δάνεια, για να μας ενδυναμώσουν ακόμη περισσότερο τον καταναλωτισμό. Γίναμε δέσμιοι των υλικών αγαθών. Έχουμε τόσα πολλά στα σπίτια μας, που σχεδόν δεν χωράμε οι ίδιοι. Λοιπόν, συνοψίζουμε, παραγωγή μηδενική, καταναλωτισμός υπέρμετρος. Επιπλέον, δάνεια, προσωπικά και εθνικά, όχι για ουσιαστικές επενδύσεις, που θα φέρουν ανάπτυξη στη χώρα και ευρωστία στην οικονομία της  

Αλήθεια, είναι άξιο περιέργειας, πως ύστερα εκμεταλλευτούμε τον ήλιο μας και να κάνουμε εμείς τα φωτοβολταϊκά πάρκα στον τόπο μας και να πουλάμε εμείς το ρεύμα, αντί για τους Γερμανούς που ήρθαν τις προάλλες, ολόκληρη κουστωδία με επικεφαλής τον ανθέλληνα αντικαγκελάριο, όλο χαμόγελα και ευχολόγια για το πόσο καλά θα τα πάμε στα οικονομικά... κάτω από τη μπότα τους. 

Μίλησαν και για τον τουρισμό μας, που γίνεται τώρα τουρισμός τους και για τη θάλασσά μας, που γίνεται θάλασσά τους και βέβαια για τον ήλιο μας, που γίνεται ήλιος τους, Όμως έχει κι άλλα το κουτί της Πανδώρας. Εκποίηση του υπεδάφους μας, του ορυκτού πλούτου της χώρας μας, όπως τα αποθέματα χρυσού, ο γνωστός χρυσός των Μακεδόνων, με τα υπέροχα αριστουργήματα της αρχαιότητας, κιόλας στη Χαλκιδική οι σχεδιασμοί εξόρυξης από τις ξένες εταιρείες έχουν ξεσηκώσει τον κόσμο. Το κουτί της Πανδώρας περιέχει και άλλα κακά, την εκποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, που βρίσκονται στον υποθαλάσσιο χώρο μας. Έπονται και άλλα κακά που δεν έχουν δει ακόμα το φως της δημοσιότητας. Τούτος ο αγιασμένος τόπος έχει πολλά πλούτη, που ανοίγουν την όρεξη των αχόρταγων. Είναι ένα ζηλευτό χωραφάκι που έμεινε αφύλαχτο, γιατί αυτοί που ορκίστηκαν να το φυλάνε αντί αδρής αμοιβής βέβαια, άνοιξαν διάπλατες τις πόρτες του στις ορδές των βαρβάρων, φυσικά με το αζημίωτο. Δυστυχώς συμβαίνει και πάλι αυτό που λέει το τραγούδι «ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα, ήλιος και μαύρο κρασί..  κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε, σα δανεισμένη πραμάτεια».

Τα πράγματα αγαπητοί μου, είναι πολύ- πολύ άσχημα. Βρισκόμαστε, εμείς οι Έλληνες, στην αιχμή του δόρατος μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που οδηγεί στην κατάρρευση του υπάρχοντος τραπεζικού συστήματος, που ευθύνεται για την κρίση. Αυτό δείχνουν τα νούμερα και αυτό λένε οι σοφοί της οικονομίας ανά τον κόσμο, που παρά τη σοφία τους δεν μπόρεσαν ούτε να προβλέψουν, ούτε να αναχαιτίσουν τον οικονομικό όλεθρο, ίσως γιατί είναι οι ίδιοι μέρος του προβλήματος ή κερδίζουν από αυτό. Τι να σκεφθεί κανείς όταν βλέπει τα γελάκια και τους χαριεντισμούς των εταίρων μας, όταν συνδειπνούν στις Βρυξέλλες με κύριο πιάτο την Ελλάδα.

Θα τελειώσω με τα λόγια του ποιητή «τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκαλο με το λουρί στο σβέρκο, να τη πετιέται από εξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου».

 

Καφιώνα Μάνη 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.