Αφιέρωμα στον ΚΥΡΙΑΚΟ ΚΟΤΤΕΑ

Αφιέρωμα στον ΚΥΡΙΑΚΟ  ΚΟΤΤΕΑ

Αφιέρωμα στον  Μεγάλο Μανιάτη Αγωνιστή και Επιστήμονα, ΚΥΡΙΑΚΟ ΣΠ.ΚΟΤΤΕΑ

Επικήδειος στον Κυριάκο Κοττέα που μας άφησε τούτο το 

Καλοκαίρι από το συνοδοιπόρο σου Νικόλα Καλαποθαράκο

Τι να πρωτοπαινέσεις για τον Κυριάκο

το φίλο τον αληθινό

τον καρδιακό μας αδελφό.

 Θα μιλήσω με Μανιάτικο τρόπο με μοιρολόι

Χάσαμε το καλλίτερο

τον Κυριάκο μας το μαχητή

της Μάνης μας το γητευτή

που ανέβαινες εκεί ψηλά

να μείνουν λεύτερα

της Μάνης τα Βουλά

 Κρούξτε καμπάνες θλιβερά

Προσηλιακά κ ‘Αποσκερά……

ν΄ αντιλαλήσουν τα βουνά

να το μάθει όλος ο ντουνιάς.

Φεύγει ο Κυριάκος μας από δα

και μας αφήνει ορφανά

Μη φεύγεις μονάκριβε μας αδερφέ

της Μάνης μας χρυσοαετέ.

Ήσουνα μηχανικός και καλός εκπαιδευτικός

κι’ έπλαθες καρδιές παιδιών

να έχουν στόχους και ιδανικά

να γίνει άξια η νέα γενιά.

 Κυριάκο δημιούργησες όμορφη οικογένεια

εδώ η μάνα των παιδιών σου η Παρασκευούλα

τα δύο σου βλαστάρια Άννα και Σπύρο αλά κι η

αερική σου αντιφεγγιά

η Μαρία σου η γλυκιά

στεκόταν δίπλα σου σαν Παναγιά!

Ο Παναγιώτης ο αδελφός

απαρηγόρητος βουβός

 Σ’ όλους ράγισες την καρδιά

είναι βαθιά η μαχαιριά

φεύγεις και δεν ξαναγυρνάς

και από τα βάθη της καρδιάς

η μάνα σου ξαναμοιρολογά

και λέει τις χαρές και ευχές

να μας μείνουν ζωντανές.

 Ε γιόκα μου με όψη αρχοντικιά,

με νιάτα και με λεβεντιά

πούχεις στα πόδια σου φτερά

του λύκου πάτημα

του λιονταριού περπάτημα

πατούσες στον αφρό της γης

και πέταγες σαν το πουλί

αστρί φεγγάρι της νυχτός

και ήλιε μου της ημέρας

ματάκιά μου γλαρά-γλαρά

και φρύδια μου καμαρωτά

άσπρε μου κρίνε δροσερέ

που δε μας πίκρανες ποτέ!

 Αγαπούσες τους συμπατριώτες και τους φίλους αλλά περισσότερο τον ιδιαίτερο τόπο μας τη Μάνη.

Να τον έχουμε φυλαχτό στον κόρφο μας

σαν ἠλιο στην καρδιά μας

να κρατήσουμε άθιχτη την άγρια ομορφιά της.

 Τις τελευταίες κουβέντες που είπαμε ήσουν εκεί στις Άλπεις και διόρθωσες το κείμενο που σούστειλα να μην μπουν Α/Γ στη Μάνη, αλλά πόναγε η κοιλιά σου και σου είπα όλα θα γίνουν καλά και η αγάπη πάει ψηλά στις Άλπεις τα Βουνά. Αλλά δυστυχώς ήρθε το μοιραίο.

 - Νιάτα μου σαν τα κρύα τα νερά

και σαν του Μάη τη δροσιά.

- Φεύγεις και φεύγει η όψη μας

φεύγει η παρηγοριά μας

φεύγει κλειδί της πόρτας μας

καμάρι της γενιάς μας.

 Και απαρηγόρητοι οι συνοδοιπόροι

φίλοι σου σε καλούνε!  

Εμείς σε γνωρίζουμε εκεί στις επάλξεις της Ζωής εκεί που μειώνεται το ατομικό και μεγαλουργεί το κοινωνικό,  το συλλογικό.

 Σήκω επάνω στεριακά

σήκω την πλάκα τη βαριά

 Αν έχει ο Άδης διάβαση

και η κάτω γης περάσματα

σήκω και γράψε σε χαρτί

και γίνου επικεφαλής

 - Βάλε στα πόδιά σου φτερά

και τράβα τ’ ανηφορικά.

- Να μην μας βάλουν τα σιδερικά

να προστατέψεις τη φύση τη μοναδικιά

η Μάνη να μη μπει στη σύγχρονη σκλαβιά!

 -  Να  ξαναπάμε εκεί ψηλά

στα Μανιάτικά μας τα βουνά

-     Να δούμε από κοντά τις ομορφιές

λουλούδια και αετοφωλιές

να τα φυλάξουμε από τους κατακτητές

να μη χαλάσουνε τις κορυφές.

 Ήρθες σαν τα πουλιά της Άνοιξης

Φεύγεις σαν του Μαγιού το χιόνι

π’ από βραδύς το ρίχνει ο Θεός

και το πρωί το λιώνει.

 -  Έφυγες σαν αεράκι δροσερό

ἐνα πρωινό τ’ ονείρου

ορθός στο πνεύμα και στη ζωή

για τ’ άστρα του απείρου.

 -  Φεύγεις για τους ουρανούς

αφήνοντας φίλους, όχι εχθρούς

σ’ αυτό τον κόσμο το πεζό

το διχασμένο τον τρελό.

 -  Μη τον σκεπάσεις ουρανέ

μη τον πλακώσεις χώμα

τους σκοπούς μας δε τελειώσαμε

πρέπει να ζήσεις Κυριάκο ακόμα!

 -  Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν

τους ξεχνούν οι ζωντανοί.

Εσύ Κυριάκο μας θα μείνεις μέσα μας

στις πράξεις μας, στη ζωή μας

δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Γιατί εσύ άφησες ανεξίτηλα τα χνάριά σου

στη Μάνη και στη Ζωή μας.

 Αιωνία σου η Μνήμη

Μονάκριβε αγαπημένε μου φίλε!

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ απο τον Παναγιώτη Βρεττάκο

Είναι στ’ αλήθεια δύσκολο να βρεις τα κατάλληλα λόγια ώστε ν’ αποχαιρετίσεις καθώς πρέπει έναν αέναο έφηβο, έναν ανυποχώρητο αγωνιστή, ένα σπάνιο φίλο.

Και γίνεται ακόμη δυσκολότερο όταν στέκεσαι μπροστά στην σωρόν ενός άνθρωπου που αξιώθηκε να έχει στη σφραγίδα της δωρεάς. Γιατί, πράγματι ο Κυριάκος Κοττέας είχε τη σφραγίδα της δωρεάς.

Ποίος μπορεί να ξεχάσει τη συνέπεια και την αγωνιστικότητά του, ποίος μπορεί να λησμονήσει την αντοχή και το πείσμα του, το σθένος την ευρυμάθεια και την αδιάκοπη, σχεδόν ακόρεστη δίψα του να κατακτά καινούργιες κορυφές;

Σφυρηλατημένος με τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες οι γονείς του στέριωσαν το σπιτικό τους και ανέθρεψαν την οικογένειά τους, ο Κυριάκος δεν δίστασε ποτέ μπροστά στις δυσκολίες.

Σπούδασε στην Φιλοσοφική και αφιέρωσε μεγάλο μέρος του βίου στην διδαχή ως φιλόλογος προς την νέα γεννιά. Παράλληλα, εντρύφησε στην τοπογραφία και αξιώθηκε το πτυχίο του Αγρονόμου Τοπογράφου Μηχανικού. Ό δυϊσμός αυτός στην δράση του αποτελεί μικρό μόνον δείγμα της προσωπικότητάς του. Η κοινωνική του δράση, στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση, και η αφιέρωσή του στην ανάδειξη της πολιτιστικής και περιβαλλοντικής μοναδικότητας της ιδιαίτερης πατρίδας μας, συμπληρώνουν για κάθε οξυδερκή παρατηρητή, την ουσία τον πυρήνα του πολύπλαγκτου και σπάνιου της προσωπικότητάς του. Καταδεικνύουν τον σταθερό προσανατολισμό του σε αυτό που οι Αρχαίοι Έλληνες συμπύκνωναν την ιδέα της αρετής και της σοφίας. Την καθολικότητα του ιστορικώς ζειν. Γιατί ο Κυριάκος αυτό ακριβώς επέτυχε. Να ζήσει ως καθολικός άνθρωπος.

Δίδαξε, ενέπνευσε αγωνίστηκε, μελέτησε, έκαμε οικογένεια, καμάρωσε άξια παιδιά, και ὀταν ήρθε ή ώρα πήρε το βάρος της ευθύνης και μπήκε μπροστά στον αγώνα για την σωτηρία της Μάνης απέναντι σε άπληστα συμφέροντα που πουλάνε πράσινους παραδείσους και πράσινα άλογα.

Νιώθοντας με την σειρά μου ότι πιότερη αξία έχουν τα λόγια όταν είναι λίγα, κατά πως είναι στην Μάνη και σεβόμενος τον πόνο και την ταλαιπωρία της οικογένειας, και την βαθειά οδύνη όλων απέναντι στην άξαφνη και άδικη απώλεια δεν θα μακρηγορήσω άλλο.

Μονάχα επιτρέψτε μου να πω δυό λόγια προσωπικά, γιατί δεν θα βρω άλλον να μοιράζομαι σκέψεις και σχέδια για τον αγώνα συνήθως περασμένα μεσάνυκτα, όπως το συνηθίζαμε με τον Κυριάκο.

Α κρουσταλλένιε ποταμέ που δεν εθόλωνες ποτέ. Εκεί ψηλά πού στέκεις και μας θωρείς ένα κράτησε καθώς κινάς για το ταξίδι το μεγάλο. Καθώς θα πετάς πάνω στους βασιλαετούς του Ταϋγέτου και θα διασχίζεις τις κορυφές του Σαγγιά, άκουσε μια μονάχα ευχή και υπόσχεση που όλοι εδώ σήμερα σου δίνουμε. Την Μάνη δεν θα την πατήσουν. Καλό ταξίδι φίλε και όταν φθάσεις δώσε χαιρετίσματα πολλά στους Κεχριάνους χωριστά.

Μοιρολόϊ για τον Κυριάκο Κοττέα απο τον συνοδοιπόρο του Κυριάκο Ζηλάκο 

Άιντε να πάεις στο καλό.

Ανέγνωμά μας και στανιός.

Εχάθηκε ένας αητός,

που πέταε πολύ ψηλά,

εκεί στη Μάνης τα Βουνά.

Κυριάκο άκουσε καλά.

Να πάεις στα λημέιρα μας.

Να τα φυλάεις ολημερίς.

Να μη περάσουσι οι οχτροί,

που θέσι να τα κάμουσι,  

ιχιώματα και χαλικιά,

τα άνομα συφέροντα.

Κυριάκο επέταες ψηλά

και δε φοβόσου τίποτε,

γιατί είχες δυνατή ψυχή.

Φεύγεις και μας εχαιρετάς

αλλά θε ‘νασαι γύρω μας.

Σ’ όσα μαζί βαδίσαμε,

σ’ όσα μαζί πονέσαμε,

σ’ όσα μαζί παλέψαμε.

Κυριάκο το ξέρες καλά,

το έλεες και το φώναζες,

το δίκιο μας αναπηδά,

σκίζει λαγκάιδα και βουνά,

κάνει γιοφύιρα και απερνά,

καένας δεν το σταματά.

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.