Αυγουστιάτικη πανσέληνος στο Ταίναρο

Αυγουστιάτικη πανσέληνος στο Ταίναρο

Είναι μαγεία η πανσέληνος τον Αύγουστο στο άκρο του Ταινάρου! Η σελήνη σκορπά αφειδώλευτα τις ασημένιες αχτίδες της στη στεριά, τη θάλασσα, τον ουρανό. Τις θωρείς να τρεμοπαίζουν λικνιζόμενες στους αδιόρατους αφρούς των κυμάτων. Να χαϊδεύουν και να φωτοσκιάζουν τα βράχια και τους θάμνους. Ν’ αγκαλιάζουν με χάρη  και διάθεση ερωτισμού τους πάντες και τα πάντα.

Kάθεσαι εκεί παραδομένος στη μαγεία του τόπου κι ανήμπορος ν’ αντισταθείς στα θέλγητρα του, αφήνεσαι ανέμελος ταξιδευτής σ’ ονειρικό ταξίδι στο χρόνο. Στο χθες, που ξέρεις πως γέννησε το σήμερα που ζεις, το οποίο με τη σειρά του θα γεννήσει το αύριο που θα ζήσουν οι μετέπειτα. Νοιώθεις πως εδώ, με κάποια μυσταγωγική διαδικασία, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενοποιούνται. Πως όλα υπάρχουν. Παρόντα, παρελθόντα και μέλλοντα. Πως ακόμη και μέσα από την ανυπαρξία στην ύπαρξη οδηγείσαι. Έχεις την αίσθηση πως σε λίγο θα δεις τους λευκοφορεμένους ιερείς του Ποσειδώνα να συμπροσεύχονται με τους μαυροφορεμένους ιερείς του Χριστού για το καλό αυτού του τόπου νυν και αεί!… .

Aρχίζεις να κατανοείς γατί, ο Γενάρχης των προγόνων σου Σπαρτιατών, ο Ηρακλής διάλεξε αυτό τον τόπο για να πολεμήσει με το θάνατο και να εξουδετερώσει τον φρουρό του θανάτου τον Κέρβερο. Που θα πει πως νίκησε το φόβο του θανάτου, δηλαδή τον ίδιο το θάνατο.

Kαταλαβαίνεις γιατί σ’ αυτόν εδώ τον τόπο η μουσική του μύστη Oρφέα μάγεψε τον Κέρβερο, ώστε να του επιτρέψει την κάθοδο στον Κάτω Κόσμο. Έκαμε τον Τάνταλο να ξεχάσει την δίψα του και τον Ιξίονα να σταματήσει το γύρισμα του τροχού του. Το Σίσυφο να σταματήσει να κυλά το βράχο του και τις Δαναΐδες να διακόψουν το νεροκουβάλημα τους. Έκανε τον Πλούτωνα και τη Περσεφόνη να παραδοθούν μαγεμένοι στους ήχους της λύρας του και στο μέγεθος της αγάπης του και να του επιτρέψουν να επιστρέψει στη ζωή μαζί με την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Εδώ η αγάπη και η τέχνη αποδιοργάνωσαν το θάνατο.

Aντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι τυχαίο που αυτόν τον τόπο επέλεξε η αρχαία παράδοση ως τόπο λύτρωσης του Αρίωνα από τα άγρια και απάνθρωπα ένστικτα των ληστών- ναυτών του πλοίου που τον μετέφερε. Νομίζεις πως κάπου στο βάθος του πελάγου ακούς τους μελωδικούς ήχους της κιθάρας του ποιητή-μουσικού και πώς, όπου να ‘ναι, θα φτάσει σε λίγο σ’ αυτήν εδώ την ακτή καβάλα στο δελφίνι. 

H μαγεία της αυγουστιάτικης πανσελήνου σου επιβάλλει εδώ ταξίδια σε άλλους χρόνους και, γιατί όχι, σε άλλες διαστάσεις.

του Σταύρου Πετροπουλάκου

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.