Από τον Άγιο Πολύκαρπο στον Παλαίρημο

Από τον Άγιο Πολύκαρπο στον Παλαίρημο

Σήμερα 17 του Τρυγητή κατά την «πάλαι ποτέ» ορολογία του λεξιλογίου, συναντήθηκαν τρεις γνωστοί φίλοι από τα «παλαιά» στην καφετέρια και hotel «του Κουρή» στην Αρεόπολη.

Συζήτηση, όπως πάντα ζεστή, με σκέψεις, θέσεις και αντιθέσεις για τα παλαιά, τα τωρινά και τα μελλούμενα.

Πρόταση πρώτη: εκδρομή στον Άγιο Πολύκαρπο και Παλαίρημο. Και εγένετο πράξη.

Στην διαδρομή από την πλατεία Αθανάτων - Παναγία Γεωργιάνικη και από εκεί στα Κριλιάνικα - Ομαλές.

Άγιος Πολύκαρπος

Πρώτη επίσκεψη φθάσαμε στον Άγιο Πολύκαρπο. Μέσα σε ένα στενό δρομάκι, όπως βαδίζαμε για το εκκλησάκι, μας χαιρετούσαν - με το αεράκι που μας έστελαν οι ελιές, οι κουκουροβισιές, οι (κερατσιές) χαρουπιές, η ρίγανη και οι πέτρες που πατούσαμε ανέδυαν στις μνήμες μας θρύλους και παραμύθια που είχαμε ακούσει.

Πατώντας με το δεξί μας πόδι στον μπροστινό μόερος της εκκλησίας, που έχει ένα χώρο σαν μπαλκόνι, αντάμειβε τον έσω κόσμο μας - μια θέα μοναδική.

Στο βάθος ο κόλπος του Διρού - των Σπηλαίων της Μάνης - μουσείο «αιώνιο» παγκόσμιας κληρονομιάς και τα Κριλιάνικα ένας υπέροχος οικισμός της οικογένειας Καλαποθάκη (Κριάλλη) που γέννησε τον Δημήτριο Καλαποθάκη, έναν από τους πρωτεργάτες και αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα.

Η ιστορία βγαίνει και από τα ανθρώπινα μνήματα, που βρίσκονται εδώ, και οι ψυχές τους αναπαύονται «εν γαλήνη».

Η είσοδος στο ναό - μας πείθει - πως ο χρόνος δεν είναι «πάντα» πανδαμάτωρ...

Οι τοιχογραφίες καταδεικνύουν «του λόγου το αληθές» γιατί διατηρούνται εις πείσμα του καιρού και των ανθρώπων, πρόσωπα αγίων με ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπο και ειδικά στους «οφθαλμούς» που βγάζουν συγκίνηση και δέος - υπενθυμίζοντάς μας - το χρέος του αληθινού ανθρώπου, αν θέλει να λέγεται πολιτισμένος!!!

Φεύγοντες - πικραμένοι - ...βλέποντας την καμάρα που σκέπαζε την εκκλησία γκρεμισμένη σε σωρό από πέτρες ...μια φωνή «εν σιωπή» βγήκε από μέσα μας... έ... έ... όχι... μην τ’ αφήσουμε να γκρεμιστούν όλα...

Παλαίρημος

Στη συνέχεια βαδίσαμε Ανατολικά ένα χιλιόμετρο, περίπου, και συναντήσαμε το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου ερείπια παλαιολιθικού οικισμού περιοχής Παλαίρημου.

Μετά, πήγαμε στην Παναγίτσα (Κοίμηση της Θεοτόκου) εκεί καθίσαμε και συζητήσαμε για τη ναοδομία (ρυθμούς), τη ζωγραφική (αγιογραφία) και την μελωδία (υμνολογία - μουσική) πως όλα τούτα συμβάλλουν στην προσευχή - δίνοντας την ευκαιρία στους πιστούς να κοινωνήσουν και επικοινωνήσουν με τους συνανθρώπους τους και με το Θεό.

Εδώ... είχαμε και αναπολήσεις... ένας αμαρτωλός γαρ από την παρέα - θυμήθηκε τη Μόνα Λίζα ...όχι βέβαια του Λεονάρδο Ντα Βίτσι... αλλά ένα αερικό ...όμορφο και τότε... πολυθέλγητρο που του αναστάτωσε τη σκέψη χαρωπά...

Έπειτα πήραμε το δισάκι μας στον ώμο για το δρόμο... για το δρόμο... με σκέψεις για αυτοκριτική... αν μπορούμε να είμαστε άνθρωποι προσφοράς, χρήσιμοι «εις εαυτούς και αλλήλους» με προτάσεις και θέσεις υλικές και πνευματικές για ό,τι καλύτερο.

Περνώντας από το κοιμητήριο της Αγίας Βαρβάρας χαιρετήσαμε «εν σιωπή» ολίγων λεπτών ένα φίλο από τα παλιά, τον Κουρή, κάνοντας με τον τρόπο μας - ειδικό μνημόσυνο...

Επιστρέψαμε στην βιβλιοθήκη της Αρεόπολης. Ένας από τους φίλους έφερε να φάμε τρεις δίπλες και να πιούμε ένα ποτήρι νερό. Στη βιβλιοθήκη, ήταν μόνος του ο υπάλληλος... που να βρίσκονται άραγε οι μελετητές νέοι και γέροι - γιατί να μην είναι εδώ να μελετήσουν και να διαβάσουν κάποιο ωραίο βιβλίο από τα τόσα...

Προτού αναχωρήσουμε για τα σπίτια μας - ήταν πια μεσημέρι - αναλογιστήκαμε και πάλι γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι «σκοτώνουν το χρόνο τους» και δεν του δίνουν νόημα και περιεχόμενο...

Στο νου μας ήρθαν δυο βιβλία, που να είναι εύληπτα (για πρόταση στους φίλους): Α) «Το Δεκαήμερο» του Βοκάκιου και Β) «Το παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα.

Το πρώτο βοηθά τον αναγνώστη να οργανώσει καλύτερα την ημέρα του και το χρόνο του γενικά... και το δεύτερο πώς, όταν καταστραφούν τα πάντα, να αναγεννηθεί από τη στάχη.

Σε όλους όσους θέλουν ή νομίζουν πως είναι υπεύθυνοι να δικαιολογούν τις θέσεις τους με τη φωνή των έργων ...και τη σιωπή των λόγων...

Επίσης, θα ήταν καλό οι αρχαιολόγοι και οι ανάλογοι φορείς του πολιτισμού και της Διοίκησης να αξιολογήσουν, να καταγράψουν και ενημερώσουν τους πολίτες για την αξία των μνημείων, γεγονός που είναι ευθύνη και χρέος τους. Φρονώ ταπεινά ότι δεν πρέπει να το απεμπολούν.

Πρόταση: Μεγάλο πράγμα ή μάλλον μέγιστο στις ημέρες μας, οι λέξεις ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ - ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑ - ΕΡΓΑΤΙΕΣ... ας μπουν στη σκέψη και τη ζωή μας... και να ξέρετε... δεν θα χάσουμε.

 

ΗΛΙΑΣ Π. ΠΑΤΡΙΚΟΥΝΑΚΟΣ

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.