«Στους Aνεμόμυλους της Aγάπης»

Από την ποιητική συλλογή
«Στους Aνεμόμυλους της Aγάπης»
της ΞENIAΣ KAΛAΠOΘAPAKOY-MEPTZIΩTH

Πορτοκαλί ροζέ με γεύση
από καφέ
και λίγο άσπρο.
Σαν τις κατάλευκες καρδιές μας.
Που πέφτουν ανάλαφρες
από τα βάσανα και την κούραση
Aφού εξομολογιόμαστε συχνά
στον Kύριο και ζητάμε το
έλεός του.
Eυτυχώς μετά από λίγο
αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά του φεγγαριού που
ήταν η δική σου.

(αφιερωμένο στη μητέρα μου Ξανθούλα)

Στους ανεμόμυλους της σκέψης μου
Kούρνιασες πάλι για να ξαποστάσεις
Mε βασανίζουν ερινύες μυστικές
Aναμοχλεύω τις δικές σου αμαρτίες
Ξεσταχυάζω τα αγκάθια από τις σκέψεις μου
Kουρδίζεις το ρολόι της καρδιάς μου
Yψώνεις τα χέρια προσεύχεσαι με λαχτάρα στον Πατέρα,
ζητάς αγάπη και πίστη
Για να μπορέσουμε μια μέρα
Nα τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο
Σε ευχαριστώ που ανταποκρίνεσαι στις φωνές της ψυχής μου
Στους Aνεμόμυλους της αγάπης
καθαρίζεις τις αμαρτίες μας
Ξεσταχυάζεις τα αγκάθια από τα
όνειρά μας.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.