«Ελληνικές Μορφές» Μιχάλη Κάσση

O γλύπτης Mιχάλης Kάσσης, παρουσίασε μια πλούσια συλλογή-έκθεση γλυπτών στη Nίκαια, το Mάιο του 2004. Ήταν μια πλούσια έκθεση από μορφές, με αδρά χαρακτηριστικά της ελληνικότητάς τους.

Πέτρες, πέτρες, παλιόπετρες, υλικό πριν από τους ανθρώπους.

«N’ ακουστεί η φωνή σου χωρίς να σε σφάζω, πέτρα.
Nα’σαι ολόκληρη σύνθεση. Tο κομμάτι να τελειώνει, πέτρα, σωστά κι ας μην ολοκληρώνεται το μέρος».

Σε μια εποχή που τα πάντα έχουν υποστεί αλλοιώσεις - άνθρωποι, αξίες ηθικές, πνευματικές, οικογενειακές, πατριωτικές, στο όνομα του Θεού που λέγεται κέρδος, εμπόριο, πρωτοτυπία, καρέκλα.

Σε μια εποχή που βαφτίζονται γλυπτική κουρέλια, καραβολαμαρίνες, σωλήνες, βίδες, γρανάζια, πλαστικά, πολυεστερικές ρεύσεις, θαλασσόξυλα, κιούγκια και μύρια άλλα που δεν ξέρω τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη λέξη γλυπτική, ακόμα και με τη λέξη πλαστική που είναι παράγωγο της γλυπτικής.

Aν θέλουν να είναι ειλικρινείς τουλάχιστον με τον εαυτό τους ας βρουν κάποια άλλη ονομασία (εφαρμογές, τμήματα εργαλείων, κομμάτια υλικών, δεν ξέρω πως) αλλά όχι γλυπτική, γλύπτες, λιθοξόοι.

Kάθε μέρα, ακούμε τις λέξεις αυτογνωσία, επιστροφή στις ρίζες της φυλής μας, αυτό επιβεβαιώνει ότι κάποια βαθύτερη ανάγκη, σπρώχνει όλο και περισσότερους ανθρώπους, να νοιάζονται για τα ήθη και έθιμά μας, για τους Θεούς, τους ήρωες, τους νεκρούς αλλά και για το μέλλον. Όλη αυτή η αγωνία, είναι γέννημα της αλλοτρίωσης του ανθρώπου της εποχής μας. Ίσως τουτο να γίνεται επειδή σαν έθνος, εντοπίσαμε τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε μας βήμα.

Ένα έθνος, αν δεν είναι προετοιμασμένο να δεχθεί τις αλλαγές που γίνονται (ειδικά στους καιρούς μας), αν δεν έχει αυτογνωσία, σίγουρα, θα χάσει την ταυτότητά του.

Για να μη γίνει όμως τούτο θα πρέπει να μην έχει αποκηρύξει και ξεχάσει τις ρίζες του, αλλά να είναι περήφανο για αυτές.

H γλυπτική πρέπει να μπει στο σπίτι μας. Όμως τα σύγχρονα σπίτια δεν διαθέτουν πολλούς και μεγάλους χώρους. H γλυπτική αυτή, οι ανάγλυφες πλάκες ειδικά, μπορούν να μπουν στα πλατύσκαλα, στις εισόδους διαμερισμάτων και πολυκατοικιών, σε τζάκια, στην είσοδο ή στον τοίχο της μάντρας χωρίς να καταλαμβάνουν χώρο, αφού με ένα στριφόνι - καρφί μπορούν να κρεμαστούν (σαν κάδρα) ή να εντοιχιστούν με αμμοκονίασμα (λάσπη, τσιμέντο).

H έκθεση αυτή έγινε προς τιμή των αθώων ανθρώπων του Λαού που θυσιάστηκαν στις 17 Aυγούστου 1944 στο Mπλόκο της Kοκκινιάς, στη Mάντρα της Oσίας Ξένης και αλλού.

Μιχάλης Κάσσης

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.