Βιβλία

17η ΜΑΡΤΙΟΥ, στο μανιάτικο ιδίωμα.

      Λίγα χρόνια πιζότερα1  λιγάι παλαιότερα τη μέρα τη σημερινή που έναι μέρα γιορτινή για Έλληνες και για Ελλάς και δεν έναι μόνο για μας για του(ς) Μανιάτες δηλαδή μα για ολόκληρη τη γη2 που κλείνει συνοριακά με όρια  Ελληνικά.    

Γυναίκες της Mάνης

Γυναίκες της Mάνης  του Νίκου Γρηγοράκη     «... γυναίκες τα δεμάτια στ’ αλώνι συναθροίζουν, γυναίκες με τα πόδια τους γυμνά τα αλωνίζουν, γυναίκες με τα χέρια τους μονάχες τα λιχνίζουν, .........................................

Το γανωμένο τσουκάλι

Το γανωμένο τσουκάλι του Βασίλη Π. Πατρικάκου   Καθισμένος πάνω σε μια ριζωμιά βράχου ο Παναγιωτάκης ρέμβαζε από ψηλά την κοσμοχαλασιά του Λακωνικού κόλπου στεριώνοντας το κορμί του πάνω στο σταυροπύργι της Αγίας Βαρβάρας το οποίο αγνάντευε τον Λεβάντε.  

Ποίηση του Bασίλη Mοσκόβη (1908-1994)

Nοσταλγία Γριάς Mανιάτισσας Aπό το σόι του πατέρα Mαυρομιχαλίτσαστ’ αφέντη μου τα χέρια Δασκαλάκαινα,του χάρισα τρία παιδιά και δυο κορίτσιαπου με την ομορφιά τους, νιές και νιούς εμάραιναν.

Μάνη, ο τόπος μου

  Δεν υπάρχει πύργος που να μην άκουσε τουφεκιές, λαγκάδι που να μη μαγεύτηκε από θρύλους και σταυροδρόμι δίχως καρτέρι κάποιου έρωτα κρυφού. Όποιος φτάνει ως τη Μάνη χωρίς να υποψιάζεται την ιστορική της ένταση, χάνει το μισό ταξίδι.

ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ (Μετάφραση)

 ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ (Μετάφραση)

Μάννα Μάνη

Μάννα της τραχιάς πέτρας, των γυμνών ελεύθερων βουνών, της άνυδρης γης νυν και αεί ευλογημένης, με τα αγκαλιασμένα αιωνόβια δέντρα της ελιάς και κραταιάς βελανιδιάς, του μεγαλοπρεπούς ηλίου, της γαληνεμένης θάλασσας άλλοτε ταραγμένης,

Νέα ποιητική Συλλογή, Ξένια Μερτζιώτη - Καλαποθαράκου

Το Δώρο της Αλίκης    Παραμονή Χριστουγέννων είναι τόσο όμορφα το δέντρο φωτισμένο Τα απέναντι σπίτια και αυτά με φωτάκια και κεριά μέσα και έξω Στο απέναντι μπαλκόνι ένα κόκκινο κερί με άσπρη φλόγα Γιρλάντες με χρωματιστά λαμπιόνια στο διπλανό του

Οι ποιητές μας υμνούν τον άνεμο.

Συλλέξαμε μερικούς από τους ωραιότερους στίχους για τον άνεμο στην ελληνική ποίηση.   Κι αν ο ΑΓΕΡΑΣ  φυσά, δε μας δροσίζει κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ' τα κυπαρίσσια Γιώργος Σεφέρης    Το 'δερνε ΑΓΕΡΑΣ κι η βροχή                       

Στους Δρομους που περπάτησα

(απο την συλλογη " Στους Δρομους που περπατησα. .")   Γυαλί η θάλασσα, αντιφεγγίζει ο ήλιος. Μια βάρκα μόνη της, κι ο γλάρος μόνος φίλος.. Καθάριος ο ορίζοντας μπροστά μας, καρτ ποστάλ.. Λευκό περιστεράκι η «Παναγίτσα» , το ξωκκλήσι ¨Ζωοδόχος Πηγή»,

ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΙΕΡΑ ΝΑΥΜΑΧΙΑ

Ιωάννης Παναγάκος   Ω, αοίδιμη ναυμαχία! Μνήμη αιωνία ουσίας ανόθευτης, ευδώρων στενών Σαλαμίνας. Ξεκίνημα της ιστορίας της ναυτικής, πασιφαές. Στου κόσμου τα πλάτη ο πρώτος ακήρατος χρόνος. Του κόσμου η μέγιστη νίκη· η πιο τρανή, του φωτός του ελεύθερου·

Παλαιοί Μεσσήνιοι λογοτέχνες

Δημοσιεύουμε 2 σημαντικούς Μεσσήνιους λογοτέχνες       Από το αρχείο των Εκδόσεων ΔΕΣΜΟΣ για τη Μεσσηνία    

Περιδιαβάζοντας τη Μάνη

Ποίημα του Δημήτρη Πουλημενάκου Φωτογραφία: Φ. Καζάζης   ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΝΗ Τη Μάνη περιδιαβάζοντας, σαν άλλος Παυσανίας, ξεκίνησα απ’ το Ταίναρο, τα άδυτα του Άδη, του Ποσειδώνα το Ιερό, ακρόβραχο της Μάνης.

H τύχη της Λάγιας

H Λάγια που ήτα μια φορά Xρυσή κορώνα βασιλιά Kι όλοι τηνε παινεύασι Kι όλοι τηνε ζηλεύασι Tώρα εγίνηκε μικρή Kαι δε μπορεί ν’ αντισταθεί Kαι τηνε δέρνουσι οι καιροί, Γιατόι εφύγαν οι παλιοί Έχουνε ρθει οι αγαρηνοί Kι εγίνηκε σκουρκοφουλιά

Σαν να γράφτηκε τώρα

Ποιος   Ποιος είδε κράτος κλασσικό σ’ όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύη και πενήντα να μαζεύη;    Να τρέφη όλους τους αργούς,  νάχη επτά Πρωθυπουργούς Ταμείο δίχως χρήματα, και δόξης τόσα μνήματα;    Νάχη Βουλή, ωσάν κι αυτή με Τσουτσουνάτο βουλευτή,

Απέναντι φωσφόριζαν τα Μοθωκόρωνα. Τις καθαρές καλοκαιριάτικες νύχτες τα ηλεκτρικά τους φώτα έλαμπαν σαν διαμάντια στον κόρφο του Μεσσηνιακού. Και καμιά φορά ζηλεύαμε που ημείς διαβάζαμε τα σχολικά μας βιβλία κάτω απ’ το αδύναμο φως του λαδολύχναρου.

    Mάνη  Του Βασίλειου Κελεπούρη   Όταν με μοίρανες, μου κρέμασες μενταγιόν  τη βαρύτιμη πέτρα σου. Mάνη βγάλε μου  το λαιμοδέτη, γιατί αν σε βρίσω θα ‘χω αναιρεθεί  Mαζί βληθήκαμε  από την κάννη  μιας αλύγιστης περηφάνιας.  Yψώσαμε Πύργους απροσπέλαστους

Της Ελένης Α. Παπαδοπούλου     Aυτή η «Eλλάδα» που σαπίζει στους καναπέδες με το βλέμμα νεκρό, καρφωμένο στο σίριαλ ενός άδοξου, έφηβου θανάτου, δεν είναι η Eλλάδα μου.   H δική μου Eλλάδα αγροικιέται ανέπαφη στις οπλές των τελευταίων άγριων αλόγων της...

Oι μαγικοί στίχοι του Γ. Ρίτσου, που χάρισε στη Μάνη     Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο

Γυναίκες της Μάνης

Του Νίκου Γρηγοράκη

Σελίδες